گردشگری سیاه یا Dark Tourism نوع جدیدی از گردشگریه که طی اون از مکان‌هایی که در گذشته در معرض آسیب‌هایی مثل جنگ، نسل‌کشی، زلزله و … بودند دیدن می‌شه. وجه مشترک این مکان‌ها مرگه.

گردشگری سیاه طرفداران و مخالفین خودش رو داره. بعضی اون رو یک عمل احترام‌آمیز و عده دیگه اون رو یک کار غیراخلاقی می‌دانند.

بازدید از این مکان‌ها می‌تونه فرصتی باشه تا با نیمه‌ تاریک تاریخ روبه رو بشیم. دیدن این وجه از تاریخ می‌تونه دلیلی باشه تا برای ساخت دنیایی بهتر تلاش کنیم.

توی این بلاگ‌پست می‌خوایم  ۸ تا از مقاصد رایج گردشگری سیاه رو معرفی کنیم.

1- آشویتس – لهستان

آشویتس یکی از بزرگترین اردوگاه‌های کار اجباری آلمان در طول جنگ جهانی  دوم بوده. مردم از سراسر اروپا به این اردوگاه کار تبعید می‌شدند. 90٪ این افراد یهودی بودند. گفته می‌شه حدودا ۱.۵ میلیون نفر در این اردوگاه‌ها به قتل رسیدند. اینجا می‌شه سنگ‌دل‌ترین چهره بشریت رو نسبت به هم‌نوعش دید.

تکان‌دهنده‌ترین لحظه‌ی این بازدید دیدن مو و ناخن قربانیان در این فضاست.

2- چرنوبیل – اکراین

اسم این شهر با حادثه انفجار راکتور هسته‌ای سال ۱۹۸۶ گره خورده. چرنوبیل در حال حاضر مثل شهر ارواحه و بازدید ازش مثل دیدن آخرآلزمانه و همین موضوع باعث جذابیت این مکان برای خیلی‌ از توریست‌های علاقمند به گردشگری سیاه می‌شه. درحال حاضر با رعایت یک سری موارد می‌شه از چرنوبیل بازدید کرد.

3-    پمپئی – ایتالیا

این شهر در جنوب ایتالیا قرار داره و بعد از فوران آتشفشان وزو در سال ۷۹ میلادی به کل نابود می‌شه.

گدازه‌های آتشفشان باعث سنگی شدن همه چیز در این شهر شدند. اجساد در این شهر بر اثر لایه‌های خاکستر تبدیل به مجسمه شدند و حالا در معرض دید توریست‌های علاقمند به گردشگری سیاه قرار گرفتند.

پمپئی در زمان متوقف شده. می‌شه توی این شهر قدم زد و با ۲۰۰۰ سال قبل سلفی گرفت.

4-    فوکوشیما – ژاپن

در فوکوشیما‌، یک زمین لرزه منجر به سونامی شد و این سونامی هم به یک فاجعه‌ هسته‌ای ختم شد. پس از ذوب شدن نیروگاه هسته‌ای، بیش از 15000 نفر از ساکنین این شهر چاره‌ای جز فرار نداشتند. بسیاری از این افراد هیچوقت دوباره به این شهر برنگشتند.

اگر به گردشگری سیاه علاقمندید در بازدید از فوکوشیما می‌تونید وارد منطقه قرمز بشید و زندگی رها شده در این شهر رو ببینید. از اتومبیل‌های رها شده تا کیسه‌های پر از وسیله افتاده در گوشه گوشه شهر.

 

5-    آلکاتراز – سانفرانسیسکو

زندان آلکاتراز محبوب‌ترین مقصد توریستی سانفرانسیسکو است. این زندان فوق امنیتی برای ۲۹ سال محل زندگی بزرگترین تبهکارهای دنیا مثل آل‌کاپون بوده. این زندان به دستور کندی و به خاطر دلایل مختلف از هزینه بالای نگهداری زندانیان تا تاثیر رطوبت بر روی ساختمان تعطیل شد و حالا به یکی از جذاب‌ترین مقاصد گردشگری سیاه تبدیل شده.

6-    مزارع کشتار – کامبوج

مزارع کشتار به ۳۰۰  مکانی در کامبوج گفته می‌شه که به دستور پل پات، دیکتاتور کامبوج بیش از صد هزار نفر در آن‌ها کشته شده‌اند. یکی از معروف‌ترین این مزارع Choeung Ek  است  که از سال 1975 تا  1979 محل قتل عام ۱۷ هزار نفر بوده. در یاد بود این فاجعه، جمجمه‌ی ۵۰۰۰ نفر از کشته‌شدگان در پشت دیواری شیشه‌ای قرار داده شده که امروزه قابل بازدیده.

تو اپیزود 30 رادیوجولون از سفر به کامبوج و البته فجایع تاریخی اتفاق افتاده در این کشور گفتیم.

7-    اَستودان سِدلِک – جمهوری چک

این ساختمان یک کلیسای کوچک رومی است. در معماری اَستودان سِدلِک حدود 50،000 اسکلت برای دکوراسیون داخلی استفاده شده. دیدن این کلیسا نفس گیره چرا که همه جا از لوسترها تا کلمه‌های نوشته شده روی سقف از اسکلته.

هر ساله بیش از ۲۰۰ هزار نفر از این مکان بازدید می‌کنند. تجربه دیدن این کلیسا مثل اینه که با مرگ چشم تو چشم بشید.

8-    بنای یادبود نسل کشی  مرامبی – رواندا

به سختی می‌شه نسل کشی رواندا رو با قتل‌ عام‌ تاریخی دیگه‌ای مقایسه کرد. بنای یادبود مرامبی در بالای تپه‌ای سبز و زیبا و در محل دانشکده فنی نیمه‌کاره‌ای قرار داره. در سال ۱۹۹۴، ۵۰ هزار نفر در این مکان قتل عام شدند.

اجساد حدود ۸۰۰ قربانی نبش قبر شدند و به جای به خاک سپردن در آهک نگه‌داری شده و در معرض نمایش قرار گرفتند.

از اواخر تیر و اوایل مرداد ۹۹ دویدن رو شروع کردم و حالا دیگه بخش مهمی از زندگیم شده. این مدت، خیلیا ازم پرسیدن چطور شروع کنیم. من متخصص این موضوع نیستم، صرفا یک دونده خیلی مبتدی‌ام و در این نوشته می‌خوام تجربه‌ها و خونده‌های شخصیم رو باهاتون در میون بذارم و جواب این سوال رو با توجه بهشون بدم. لطفا نسبت به استفاده از همه‌ی این توصیه‌ها محتاط باشید و اگر فکر می‌کنید لازمه بیشتر تحقیق و جستجو کنید، حتما این کارو انجام بدید.

 

بذارید یکی از جمله‌هایی که اول یه بلاگ انگلیسی درباره شروع دویدن بود رو هم اینجا نقل به مضمون بنویسم: خیلی خوش‌به‌حالتونه که اولشید و آدم بهتون حسودیش می‌شه، چون گذشتن از هر مرحله‌ش حال خوبی داره و بعد از گذشتن از مراحل ابتدایی هم آدم دیگه نمی‌تونه بهشون برگرده. سفر باحالی پیش روئه. امیدوارم بهتون کیف بده.

کجا بدویم؟

اگر از من بپرسید می‌گم برای شروع، نزدیک‌ترین جا به خونه می‌تونه برای دویدن مناسب باشه. می‌شه به مرور وقتی بدن با دویدن خودش رو تطابق داد، جای متناسب‌تر با نیاز و سطح دوندگی رو انتخاب کرد. منظورم چیه؟

پارک‌های هر محله جاهای مناسبی برای دویدن هستند، اما ممکنه شیب داشته باشن یا مسیر کوتاهی باشن و خسته‌کننده بشن. برای اوایل دویدن می‌شه با همین فضاها شروع کرد چون شروع دوندگی یعنی تازه بدن رو بندازی تو وضعیتی که دوزاریش بیفته قراره چه مسیری رو طی کنه. ولی باید دونست اصولا شیب اتفاق خسته‌کننده‌ایه و باید به بدن برای گذشتن ازش راحت‌تر گرفت.

کوچه و خیابون هم می‌تونه مسیر مناسبی باشه. من چندبار تجربه‌ی دویدن‌ صبح یا عصر شهری داشتم و بوی دود ماشین اذیتم کرده. جمعه صبح‌ها برای دویدن شهری شاید زمان مناسب‌تری باشه. ضمنا تو دویدن شهری باید خیلی مراقب ماشین و چراغ‌های راهنمایی بود. هرچند تجربه لذت‌بخشیه.

ممکنه در بعضی مسیرهای شهری به شما چپ‌چپ نگاه کنند یا (بدبختانه، متاسفانه، خاک‌برسرانه) به شما متلک بگن. این موضوع رو در دویدن شهری در نظر بگیرید. من معمولا در محله‌هایی که احساس امنیت بیشتری دارم می‌دوم، محله‌های کمتر امن رو با همراه می‌دوم و در پوشیدن لباس هم محتاط‌تر عمل می‌کنم. در پارک‌ها دویدن اتفاق عادی‌تریه. با این‌همه، انتخاب شماست که کجا بدوید، چطور و با چه پوششی بدوید و چه نکات ایمنی رو رعایت کنید. من تصمیم گرفتم این کارو انجام بدم به هر حال. به نظرم حق ماست.

خوبی دویدن اینه که به هر حال یه جایی پیدا می‌شه. تو این مدت دویدن دو سه باری سفر پیش اومده و من بالاخره یه جا نزدیکی محل اقامتم پیدا کردم و دویدم. تو جاده، کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر مقصد و کوچه‌باغ. اگر جایی هستید که مسیرهای طولانی‌تر براتون وجود داره می‌تونید اون رو برید ولی مسیرهای خیلی کوتاه رو هم می‌شه به صورت رفت و برگشتی دوید.

با چه برنامه‌ای دویدن رو شروع کنیم؟

برای برنامه دویدن داشتن چند راه وجود داره.

یکی این‌که با اپلیکیشن‌ها شروع کنیم. اپلیکیشن‌های زیادی وجود دارن که به ما کمک می‌کنن باهاشون دویدن رو شروع کنیم. اغلب این اپ‌ها ترکیبی از دویدن و راه رفتن رو پیشنهاد می‌دن و به مرور اون رو به تعادل می‌رسونن تا هم مسافت رو زیاد کنن و هم طول راه رفتن رو کم و طول دویدن رو بیشتر کنن. من با این اپ‌ها ارتباط برقرار نکردم چون احساس کردم اون طور که باید، شخصی‌سازی نمی‌شه کردشون. گاهی کاری که می‌گفتن انجام بده برای من زیادی سبک و گاهی زیادی سنگین بود. اما خیلیا با همین اپلیکیشن‌ها دویدن رو شروع می‌کنن

راه دوم کمک گرفتن از یک مربیه. الان اگر از من بپرسید می‌گم راه مناسب و خوبیه. مربی‌های دو علم درستی در تمرین دادن دارن، شرایط شما رو در نظر می‌گیرن، کمک می‌کنن در وضعیت بهینه تمرین‌ها جلو بره، مراقبن بدن آسیب نبینه و انگیزه‌بخش‌های خوبی هم هستن (ایشالا که همه‌شون هستن!). یک سری از مربی‌ها به صورت آنلاین برنامه می‌دن و شما رو تحت‌نظر می‌گیرن و یک سری برنامه‌های حضوری دارن. نکته مهم به نظرم اینه که مربی‌ای انتخاب بشه که واقعا روند شما رو زیر نظر می‌گیره و براساس شرایط، واکنش بدن و نیازهای شما برنامه رو تنظیم می‌کنه.

راه سوم شروع کردن شخصیه. یک سری برنامه مکتوب وقتی سرچ می‌کنید میاد که به شما کمک می‌کنه دویدن رو شروع کنید. اغلب این برنامه‌ها ترکیبی هستند از راه رفتن و دویدن. مثلا اول پیشنهاد می‌دن ۳ دقیقه راه برید ۱ دقیقه بدوید. بعد از چند بار می‌گن حالا بکنید ۲ دقیقه راه رفتن و ۲ دقیقه دویدن و به مرور انقدر این عددا رو بالا پایین می‌کنن تا مسافت و زمان راه رفتن و دویدن تنظیم بشه.

اما من وقتی درباره موضوع خوندم، این روش شخصی رو بیشتر دوست داشتم: شروع کنید بدوید تا جایی که خسته بشید و احساس کنید نیاز به نفس‌گیری دارید. این دویدن نباید با سرعت بترکون باشه. بهتره نرم بدویید و به‌اصطلاح جاگ کنید (اون‌قدر آروم بدوید که بتونید وسط دویدن صحبت کنید). بعد چند دقیقه راه برید و نفس بگیرید تا جایی که حس کنید دوباره دلتون می‌خواد بدوید. دوباره بدوید و این سیکل رو ادامه بدید. من با این روش خیلی حال کردم و به نظرم نکته‌ی باحالش اینه که اجازه می‌ده آدم به اندازه کافی از دویدن لذت ببره و درگیر عدد و رقم نشه اوایل کار.

حالا دو تا متغیر وجود داره در دویدن‌ها: زمان و مسافت. شخصا به زمان زیاد کاری نداشتم. کم‌کم مسافت رو زیاد می‌کردم. بدن هفته‌های اول کاملا داره خودشو با شرایط دویدن وفق می‌ده. واقعا چندان مهم نیست که چند دقیقه راه می‌رید و چند دقیقه می‌دوید می‌شه به بدن گوش کرد و بهش اجازه داد اون تعیین‌کننده باشه. به‌مرور هم می‌شه مسافت رو زیاد کرد، هم زمان رو و هم این‌که زمان راه رفتنای بیشنش رو کم و دویدن‌ها رو بیشتر کرد. دیگه برای رسیدن به این مرحله، لازمه اندازه‌گیری زمانی و مسافتی دقیق‌تر انجام بشه.

 

قانون ده درصد در دویدن

این وسط یه قانون وجود داره که رعایتش خیلی مهمه و من دیر فهمیدمش. رعایتش مهمه چون آدم اوایل، موقع دویدن دچار جوزدگی ممکنه بشه و سریع‌تر از چیزی که خوب و درسته جلو بره. اونم قانون ده درصده. این قانون می‌گه به طور کلی هر هفته فقط ده درصد از هفته دیگه دویدنتون رو افزایش بدید. زمانی، مسافتی یا هرچی. ده درصد از هفته پیش بیشتر فشار بیارید به خودتون وگرنه می‌تونه منجر به آسیب بشه. خیلی مهمه که صبر داشته باشیم و به خودمون فشاری نیاریم که باعث به آسیبی بشه که مدتی از لذت دویدن محروممون کنه. اگر اوایل دویدن دردی در جایی از بدن حس کردید، حتما پیگیر باشید ببینید چیه تا منجر به آسیب نشه. یک جمله وجود داره که مربی‌های ورزشی زیاد تکرارش می‌کنن: «رو درد نباید دوید» (البته اینجا منظور عضلات و استخوان‌هان وگرنه دل‌دردی که آدم اوایل دویدن می‌گیره طبیعیه و رفعش نیاز به تمرین و تکنیک داره)

 

من با روش سوم شروع کردم، ولی وقتی به مسافتی حدود هفت کیلومتر دویدن ممتد رسیدم، دیدم که داره برای هفته سنگین می‌شه میزان دویدنم و فهمیدم که باید از یک مربی برای تنظیم تمریناتم کمک بگیرم. ادامه راه با مربی بود و هست. همچنان توصیه‌م اینه که اگر مالی و دسترسی ردیفید، به مربی رجوع کنید. ولی اگر زمانی برای تنها دویدن نیاز دارید تا اصلا ببینید با این ورزش و فعالیت حال می‌کنید یا نه، اون یکی روش‌ها رو می‌شه جلو رفت.

 

چقدر در هفته بدویم؟

اون طور که من می‌خوندم برای شروع دویدن، پیشنهاد می‌شه حتما بعد از هر روز دویدن، یک روز به بدن استراحت داده بشه و سه روز در هفته دوید. من معمولا برای شروع، هفته‌ای سه یا دو بار می‌رفتم برای دویدن.

 

حالا موقع دویدن چی بپوشیم؟

کفش جزء مواردیه که انتخابش حساسه. من با کتونی‌ای شروع کردم که می‌دونستم برای راه رفتن مناسب بود، مطمئن شدم کفشم فشار جدی‌ای به پام وارد نمی‌کنه و بعد از پنج شش ماه کفش تخصصی دویدن خریدم. از خیلی از مربی‌ها می‌شنوم که اگر اوایل دویدن می‌خواید خرجی بکنید، کفش مناسب و استاندارد رو ردیف کنید.

 

تا مدتی کیف کمری با خودم می‌بردم و موبایل و هدفون و آب توش می‌ذاشتم، اما به مرور دیدم واقعا وزن آب خودش چیزیه و یه جایی از مسیر معمولا بطری آب رو جاساز می‌کنم و موقع برگشت می‌خورم، یا اصلا قبل و بعد از تمرین مصرف می‌کنم. موبایل رو هم تو جیب لباس می‌ذارم که راحت‌تر باشم و یه هدفون سیم‌دار دارم که از تو جیب میاد بیرون و باهاش آهنگ و پادکست موقع دویدن گوش می‌دم.

اوایل یه شلوار سفری راحت می‌پوشیدم ولی به مرور دیدم لگ‌هایی که تو بازار برای ورزش طراحی شده مناسب و راحت و سبک هستن و جریان هوا با کمکشون به‌درستی انجام می‌شه (و شما که غریبه نیستید، خوشگلم هستن).

اوایل شالم رو دور سرم می‌پیچیدم که دست و پا گیر نباشه بعد دیدم اسکارف‌های ورزشی هم خوب و راحتن (اون قضیه‌ی خوشگلی هنوز پابرجاست). وقتی آفتاب باشه کلاه‌های آفتاب‌گیر هم گزینه‌های جایگزین خوبی هستن و وقتی سرد باشه کلاه‌های گرم می‌تونن کمک‌کننده باشن.

برای بالاتنه هم تو فصل سرما یک لباس آستین‌بلند می‌پوشیدم (تو خیلی فروشگاه‌های لباس ورزشی باید بگید لایه اول تا موارد مناسبی بهتون پیشنهاد بکنن) و بادگیری که قبل‌تر باهاش کوه می‌رفتم که ترکیب خوب و مناسبی بود. همیشه تو ماشین همراهم یه کاپشن یا ژاکت گرم خشک هم هست که بعد ورزش اگر سردم شد اون رو بپوشم. مهمه که حواسمون باشه در طول فعالیت بدن عرق می‌کنه و لباس سنگین و کلفت اذیت‌کننده‌ست.

فصل گرما هم تیشرت و ساق و لگینگ می‌تونه ترکیب مناسبی باشه.

برای پیداکردن تیشرت مناسب و البته خوشگل میتونید یه سر به فروشگاه جولون‌شاپ بزنید.

درباره آقایون، اوضاع تقریبا همین جوره ولی اونا امکان پوشیدن شلوارک در فصل گرما تو خیلی فضاها رو دارن و ضمنا نمی‌دونم قانونه، شرم و حیاست، چیه، ولی روی لگ، شلوارک هم می‌پوشن (این کار رو خانم‌ها هم می‌کنن هم برای داستان پوشیدگی و هم گاهی دولا کردن لباس).

فصل سرما دستکش و کلاه یا اسکارف گرم هم کمک‌کننده‌ن.

من همچنان برای جواب به سوال «چی بپوشیم» مشغول سرچم که به وضعیت بهتری برسم. ولی از مدلی که پیش رفتم خوشحالم: با هرچی داشتم دویدم و به مرور بهترش کردم. این‌جام چندتا عکس از استایل‌های دویدن می‌ذارم ببینید. اگر ایرانید در برابر بعضیش باید فقط وصف‌العیش نصف‌العیش‌طور عمل کنیم و اگر ایران نیستید بزنید در رگ و حالشو ببرید.

 

این اپلیکیشنه که استفاده می‌کنی باهاش تو سوشال میدیا پز دویدن می‌دی چیه؟

اپلیکیشن استراوا (strava)

یکی از انگیزه‌بخش‌ترین ابزارهایی که من از آغاز تا اینجا داشتم، این اپلیکیشن بوده. اپلیکیشن استراوا اپیه که با کمک جی پی اس، روند دویدن شما رو در هر تمرین ثبت و تحلیل می‌کنه. خوشبختانه بخش مهمی از این اپ رایگان ارایه می‌شه. با شروع هر تمرین، می‌شه دکمه‌ی شروع رو در این اپ زد و دوید. اپلیکیشن مسیر رو ردیابی و ثبت می‌کنه، تعداد کیلومتری که دویدید رو می‌گه، زمان و سرعت دویدن رو هم گزارش می‌ده.
یه خوبی این اپلیکیشن حضور دونده‌های دیگه‌ست. شما می‌تونید دوستانتون یا افراد دیگه رو فالو کنید و از تمرین‌های هم باخبر باشید و برای هم کامنت بذارید (آدما تو این اپ خیلی تشویق‌کننده و مهربونن).  من هربار تنبلیم میاد برم بدوم یکی از راه‌هام چک کردن استراوا و دیدن دوستانمه که رفتن تمرین و هربار تمرینی رو تموم می‌کنم، کلی با دیدن کامنت‌های دوستانم خوشحال و شاد و خندان می‌شم.

می‌تونید عکس از خودتون یا فضایی که دویدید آپلود کنید و خروجی خوبی از اعداد و عکس باهم بگیرید و در شبکه‌های اجتماعی اون رو به اشتراک بذارید.

یک سری تحلیل دیگه از وضعیت وجود داره که اپ استراوا اونا رو می‌ذاره، برای شروع دویدن شاید نیازی نباشه از همه‌ش سر دربیارید ولی یه نگاهی کنید هر چند وقت یه بار، کشف کنید چی هستند و کیف کنید باهاش.

فقط فراموش نکنید اگر اکانتتون در وضعیت عمومی باشه، جای تمرینتون با هرکس شما رو پیدا کنه به اشتراک گذاشته می‌شه. صرفا آگاه باشید و اگر انتخابتون خصوصی بودن اطلاعاته، اکانت رو در وضعیت خصوصی قرار بدید.

آیا ساعت هوشمند برای دویدن ضروریه؟

اگر شما از اون دسته آدم‌هایی هستید که اول هر تصمیمی باید یه حال اساسی به خودتون بدید که اون کار رو شروع کنید و تو رودربایستی اون خرج، کار رو ادامه بدید، و کفش درست‌حسابی هم دارید، ساعت هوشمند هم می‌تونه گزینه مناسبی باشه برای خرید. ولی واقعیت اینه که اصلا برای شروع دویدن گزینه ضروری‌ای نیست. ساعت هوشمند وقتی کمک‌کننده‌ست که شما دیگه می‌خواید با سرعت خیلی مشخص،  در زمان مشخص بدوید. مثلا فرض کنید از یک جا به بعد، تمرین این شکلی می‌شه که انقدر دقیقه با این سرعت بدو، اون قدر دقیقه با این یکی سرعت. تو این وضعیت باید یا موبایل رو مثل یه گوشتکوب بگیرید تو دستتون و هی عدد و رقم نگاه کنید و به صورت لحظه‌ای ببینید سرعت در چه حاله، یا ساعت هوشمند داشته باشید.

خلاصه برای اول کار و اون بخشی که می‌خواید بدنتون رو با دویدن وفق بدید و سعی و خطا کنید که اصلا این کار رو دوست دارید یا نه، واقعا ابزار ضروری‌ای محسوب نمی‌شه. می‌تونید بذارید لااقل این اطمینان در شما به وجود بیاد و بعد برید تو کارش.

شما ممکنه به عشق اعتقاد داشته باشید و شاید هم نداشته باشید. اما حتما یه جایی هست که وقتی بهش  فکر می‌کنید یا یاد خاطره‌هاتون توی اون مکان میافتید دلتون پروانه‌ای میشه و ابرا صورتی می‌شن حالا نه با این غلظت ولی به قول خواننده محترم “وقتی که من عاشق می‌شم دنیا برام رنگ دیگه‌ست.” این مقاصد عاشقانه‌ هم که ما می‌گیم همون مقصدیه که وقتی دنیا براتون یه رنگ دیگه‌ست، دوست دارید بهش سفر کنید.

توی این مطلب چندتا مقصد گردشگری رو معرفی می‌کنیم که غالبا توریست‌ها خاطره‌های عاشقانه‌ای اونجا داشته‌ند.

ما که عشق رو در کویر، توی جزیره‌های جنوب و زیر نم‌نم بارون رشت دیدیم. شما هم توی کامنت‌ها بگید عاشقانه‌ترین مقصدی که بهش سفر کردید کجا بوده. یا دوست‌ دارید با یارتون به کدوم مقصد سفر کنید.

 

1. سانتورینی، یونان

تماشای غروب و پایین رفتن خورشید در دریای اژه اونم از روی یه بالکن تو شهر سانتورینی حتما فراموش نشدنیه.

 2. بروژ، بلژیک

تو افسانه‌ها اومده که اگر زوجی از روی پل رودخانه عشق (در قسمت جنوبی بروژ) باهم گذر کنند، تا ابد باهم خواهند بود. پس چرا به این افسانه دل ندیم و باهم قدم زدن رو از این مقصد عاشقانه شروع نکنیم؟

اگه هنوز باور ندارید که بروژ یه مقصد رویاییه، پیشنهاد می‌کنم فیلم In Bruges رو ببینید.

 

3. مالدیو

قدم زدن در ساحلی با شن‌های سفید و شام خوردن در آلاچیق روی دریا.درست انگار تو بهشتیم.

4. فلورانس، ایتالیا

تمام روز، درکنارهم گشت زدن در میون آثار هنری، نوشیدن یه فنجون اسپرسو توی‌کافه‌ها و تماشای غروب فلورانس حتما تضمین می‌کنه که اینجا یکی از رمانتیک‌ترین شهرهای جهانه.

 

5. وین، اتریش

ساختمان‌های زیبای باروکی به همراه موسیقی کلاسیک بی‌نظیر. برای داشتن لحظاتی عاشقانه، ۲ تا صندلی در یک ارکستر فیلارمونیک وین رزرو کنید و با شنیدن صدای موسیقی بهشتی، برای لحظاتی از زمین و زمان جدا بشید.

 

6. کیوتو ، ژاپن

مگه می‌شه از قایق‌سواری زیر شکوفه‌های گیلاس بهاری، چیزی رمانتیک‌تر تصور کرد؟

 

7. جزیره کوتائو، تایلند

این جزیره که به غواصیش معروفه، مناسب زوج‌هاییه که به دنبال یک سفر رمانتیک اما هیجان‌انگیزن.

دراز کشیدن کنار دریا، غواصی کردن و تماشای غروب آفتاب اون چیزیه که کوتائو رو رویایی می‌کنه.

اگه دوست دارید بیشتر از تایلند بدونید اپیزود دوم یعنی لبخند در سرزمین سیام رو گوش کنید تا ببین که تایلند هم جزو مقاصد عاشقانه‌ست، هم ماجراجویی.

 

8. پاریس، فرانسه

خیلی ناعادلانه است اگه پاریس توی این لیست نباشه. پاریس استعاره از عشقه. از قفل‌های عشقش گرفته تا اون دیوار معروفش با دوستت دارم‌هایی به زبون‌های مختلف.

 

9. بالی، اندونزی

بالی یکی از محبوب‌ترین مقصد‌های ماه‌عسله. می‌تونید درحالی که نگاه‌تون رو به دریاست ماساژ بگیرید و شب توی یکی از رستوران‌های خصوصیش یه شام رمانتیک بخورید و لبخند عاشقانه بزنید.

تو اپیزود ۳۵ رادیو جولون رفتیم سراغ یکی دیگه از شهرهای محبوب‌مون یعنی یزد، به قول سالار یکسری شهرها بی‌دلیل معروف نمی‌شن. حالا تو این اپیزود می‌خوایم بگیم چه چیزایی یزد رو معروف کرده. می‌خوایم حسابی و مفصل از یزد بگیم. دست‌تون رو بگیریم و باهم بزنیم به دل کوچه‌پس‌کوچه‌های قدیمی یزد. با هم از زیر طاق‌هاش رد بشیم، حواسمون رو بدیم به بافت قدیمی یزد.
سرمون رو بالا بگیریم و دل بسپریم به بادگیرها و نترسیم از گم شدن.
توی این اپیزود یه جوری از یزد می‌گیم که وقتی کرونا تموم شد بتونید چشم بسته یزد رو بگردید و کیف کنید.
یادتون نره جای ما رو خالی کنیدها!
پس این بار هم با ما همسفر بشید تا باهم حسابی یزد رو بگردیم.
این پست رو برای دوستان و همسفرهاتون بفرستید که کسی جا نمونه ☺️

———-

این اپیزود با حمایت مالی اپلیکیشن پرداخت همراه کارت منتشر میشه. 

———-

تهیه‌کنندگان: کیمیا خسروی و سالار موسوی
طراح پوستر: بابک قادری

سلام

اینجا یه رادیو واسه جولون دادنه

 

سالار: من سالار موسوی هستم و به همراه  کیمیا خسروی سی‌ و پنجمین اپیزود رادیو جولون رو تقدیمون میکنیم.

ما توی رادیو جولون هردفعه در مورد یه مقصد یا یه موضوع مرتبط با سفر و گردشگری صحبت می‌کنیم. علاوه بر پادکست محتوای متنی متنوعی در رابطه با موضوعات مختلف مثل وسایل مورد نیاز سفر، کوله مناسب سفر و کلی مطلب دیگه رو هم میتونید ار طریق وبسایت رادیو جولون به آدرس radiojoloun.com مطالعه کنید

 

چرا توی این دوران پاندمی هم از سفر میگیم؟

کیمیا: واقعیت اینه که ما توی این اوضاع کرونا و ارز و و هزار تا گرفتاری که داریم خیلی مردد بودیم که باز هم اپیزود مقصد بسازیم یا نه. اما انقققدر استقبال از اپیزود رشت خوب بود و همگی کنار هم کلی خاطره بازی کردیم که دیدیم اتفاقا توی این دوران بی سفری بیشتر نیاز داریم که از سفر و رویای سفر بشنویم. ما هنوز امید داریم به سفر رفتن و درسته که شاید با منطق الان جور در نیاد اما این امید اگه از ما گرفته بشه دیگه هیچی نداریم. پس از اونجایی که دوست داریم علاوه بر پرداختن به موضوعات گردشگری از مقاصد هم بگیم رفتیم سراغ یکی دیگه از شهرهای محبوبمون یعنی یزد. استان یزد انقدر جاذبه های طبیعی و تاریخی و فرهنگی متنوع داره که میتونیم حالا حالاها در موردش اپیزود درست کنیم. اما به جای اینکه توی این اپیزود از هر قسمتی از این استان زیبا یه ذره بگیم و پرونده سفر به استان یزد رو ببندیم تصمیم گرفتیم مفصل فقط به خود شهر بزد بپردازیم و دستتون رو بگیریم و تو کوچه پس کوچه های این شهر کویری قدم بزنیم. جوری که وقتی کرونا تموم شد بهترین سفر به یزد رو تجربه کنید و چشم بسته بتونید همه شهر رو بگردید و کیف کنید.

 

موزیک

 

معرفی اسپانسر

سالار: اسپانسر این قسمت پادکست رادیو جولون همراه کارته.

همراه کارت یه اپلیکیشن پرداخته. منظور از اپلیکیشن پرداخت هم، اپلیکیشنیه که می‌شه باهاش کارت به کارت کرد، شارژ و بسته اینترنت خرید، قبض پرداخت کرد یا کلی از این مدل کارها.

احتمالاً شما هم از خیلی از این اپلیکیشن‌ها، که معمولاً مانور زیادی هم روی جایزه و قرعه‌کشی دارن، استفاده کردین. اما همراه کارت یه فرقی با بقیه‌شون داره.  فرقشم اینه که به جای قرعه کشی و جایزه، تمرکزش رو گذاشته روی محصولش. اینطوری که یا سرویسی رو اضافه نمی‌کنه، یا اگه کرد، سعی می‌کنه استفاده از اون رو به راحت‌ترین شکل ممکن طراحی کنه. تا بتونه تجربه دلچسبی رو برای کاربرها رقم بزنه.

«««مثلاً برای خرید شارژ، همراه کارت ویجت رو طراحی کرده. وقتی این ویجت رو اضافه کنین، دیگه نیازی نیست اطلاعات کارت بانکی‌تون رو وارد کنین و یا حتی وارد اپلیکیشن بشین، چون به راحتی و تنها با لمس یک دکمه می‌تونین مبلغ شارژی که از قبل تعریف کردین رو بخرین»»»»

حالا شمام اگه تصمیم گرفتین خودتون این اپلیکیشن رو تجربه‌ کنین، می‌تونین از کافه‌بازار و گوگل‌پلی برای اندروید و از سایت‌ همراه کارت برای آیفون، دانلودش کنین.Hamrahcard.ir

 

موزیک

 

چرا سفر به یزد؟

سالار: اولین خاطره‌ام از سفر به یزد چیز محویه. 15-16 ساله بودم که برای ماراتن مسیه راهی یزد شده بودیم اما بلافاصله از ایستگاه قطار رفتیم سمت خرانق و من فقط یه صحنه محو از عظمت میدون امیرچخماق یادم مونده بود و با خودم میگفتم عجب مسحد بزرگ و خفنیه.

در تمام سال‌های بعد که سفر میکردم انگار یه گارد خاصی نسبت به شهرها داشتم. همیشه سعی میکردم از شهرها عبور کنم و برم طبیعت اطرافشون. اما بعدتر فهمیدم که اسم یکسری از شهرها بی دلیل معروف نمیشه. یه چیزی از اون شهر بالاخره یه جایی گیرت میندازه.

اولین چیزی که تو سفر به یزد من رو گرفت کوچه پس کوچه ها و بافت قدیمی شهر بود. 

من بچه کویرم و تمام سفرهای کودکیم به سرزمین پدری بین کوچه باغ های روستایی گذشته که انتهاشون میرسید به کویر. اینه که وقتی خشت و کاهگل میبینم ناخودآگاه یاد کودکیم می افتم و نوستالژی تمام وجودم رو میگیره. اینه که یزد و علی الخصوص فهادانش برای من بسیار جذابه.

جا داره اینجا یه اعترافی بکنم. جوون که بودم به واسطه اعتماد به نفس کاذبی که داشتم به خیلی از مقاصدی که تا به جال نرفته بودم تور میبردم. یعنی اینجوری که مثلا اون شهر رو ندیده بودم اما تور رو می بردم و از قبل درباره اش میخوندم و اونجا هم اگر لازم میشد یه راهنمای محلی میگرفتیم که توضیحات رو درست به مسافرها بگه.

یزد هم یکی از همون مقاصده. اولین باری که درست و حسابی وارد یزد شدم اون باری بود که تور برده بودم. اونقدر استرس داشتم که نگو. اما بعید میدونم که کسی از مسافرها بویی برده باشه از این قضیه. تصور کنید که من قدم به قدم توی یزد خودم شگفت زده میشدم و بعد باید همون شگفتیم رو برای مسافرها شرح میدادم. یکی از جذابیت هاش هم البته این بود که مینشستم قبل از سفر و حسابی در مورد جاذبه ها از منابع مختلف میخوندم. تاریخشون، معماریشون و ویژگی های دیگه شون. بعد یهو میرسیدم به اون جاذبه و تمام خونده هام برای مجسم میشدند. خلاصه که یه حس جالبی بود. شما تصور کن چندین و چند مقاله و کتاب درباره مسجد جامع یزد خونده باشی و بعد برای اولین بار وایسی جلو مناره های بی نظیرش. یا مثلا روایت گوردخمه های زرتشتی رو خونده باشی و بعد خودت رو پای دخمه ببینی. باحاله دیگه. نیست؟

یزد از اون شهرهاست که باید پای پیاده گزش کنی. البته ابن توصیه ایه که من درمورد همه شهرها میکنم ها. ولی خب یزد مسیرهای پیاده روی جالبی داره که بعضی هاش رو اصلا با ماشین نمیتونین برین. پس اگر یزد رفتین حتما یه کفش راحت با خودتون بردارین.

 

تو سفر به یزد خیال‌مون از دسترسی به شهر و اقامت راحته

کیمیا: قبل اینکه برید سراغ پیاده روی توی شهر بذارید دو تا نکته مهم از خوبیهای شهر بگم که واقعا خیالتون رو راحت میکنه. یکی اینکه دسترسی به یزد خیلی راحته. جاده کم خطری داره-البته از خشک و بی آب و علف بودنش بگذریم- هم قطار اتوبوسی و کوپه ای داره که مثلا از تهران میتونید صبح زود راه بیافتید و ظهر برسید یزد و فرودگاه هم که داره. خلاصه که اراده کنید راحت میرسید به یزد. نکته خیلی مهم بعدی تعداد خیلی زیاد محلهای اقامت توی این شهره. یادتونه در مورد شهر رشت گفتیم که غیر هتل گزینه ای ندارید و توی خود شهر خبری از بومگردی و بوتیک هتل و هاستل نیست-البته خبر خوب اینکه ظاهرا بالاخره دارن یه کارایی میکنند و یکی از خونه های قدیمی توی شهر رشت هم داره تبدیل به بوتیک هتل میشه– بگذریم خلاصه که یزد نقطه مقابل رشته. توی کوچه پس کوچه های فهادان که راه برید همینجوری تابلوهای اقامتگاه بوم گردی مختلف رو میبینید. علاوه بر بوم گردی ها یزد کلی هم هتل سنتی خوب و با کیفیت داره. خلاصه که با هر بودجه ای برای اقامت وارد این شهر بشید بالاخره میتونید یه جای مناسب پیدا کنید.

سالار: حقیقتش من اگر باشم، تمام تلاشم رو میکنم تا یه جای ارزون وسط فهادان گیر بیارم که وقتی میخوام برم قدم بزنم راحت باشم.

یزد خیلی شهر بزرگی نیست و اگر بنا به دیدن جاذبه‌هاش باشه، میشه تو سفر به یزد در یک روز و نیم یا دو روز فشرده اماکنش رو دید. اما یزد به هیچ وجه فقط مسجد و مناره نیست. خاک و هواش دعوت‌تون میکنه که توش آروم قدم بزنید و یه گوشه بشینید و به جنب و جوش مردم دقت کنید.

 

نقطه شروع: خانه لاریها

سالار: من چه تور داشته باشم، چه خودم شخصی رفته باشم، معمولا صبحم رو با پیاده روی در محله فهادان شروع میکنم. پیشنهادم هم اینه که هرجور شده خودتون رو برسونید به این محله. کافیه به تاکسی بگین ببردتون دم خونه لاریها. توی یزد هم خطی زیاده و هم میتونید تاکسی اینترنتی بگیرین.

خونه لاریها همونطور که از اسمش برمیاد یادگار خانواده هایه که از لار برای تجارت اومده بودند یزد و بعد این خونه رو ساختند و بین خودشون تا سالها دست به دست میکردند. خونه لاریها یه نمونه خوب از خونه های اعیونی دوره قاجاره که اندرونی و بیرونی دارند. یه حیاط مرکزی که اتاق ها دور تا دورش قرار گرفتند و یه ایوان بزرگ که خیلی وقت ها محل دورهمی بوده. همین الان هم وقتی توی این خونه قدم میزنی میتونی تصور کنی روزگاری که اینجا برو و بیایی داشته و بچه ها توی حیاط و دور حوض بازی میکردند چه کار لذت بخشی بوده که بشینی از توی ایوون و نگاشون کنی.

خونه لاریها یه بادگیر بسیار بزرگ هم داره که تا آخرین بارهایی که من رفتم میشد بری زیرش و ساختار بادگیر رو از پایین نگاه کنی.

طبیعیه دیگه. اصلا اسم یزد به شهر بادگیرها معروفه. البته این رو در حالت عادی گشت و گذار توی یزد شاید متوجه نشی. باید بری در جای درست و با زاویه درست نگاه کنی تا متوجه بشی این اسم زو چرا روی یزد گذاشته اند. که خب به اون نقطه هم میرسیم.

 

مفصد دوم: زندان اسکندر یا دلم از وخشت زندان سکندر بگرفت

سالار: اما از خونه لاریها که زدید بیرون به تابلوهای روی دیوارها نگاه کنید و برید به سمت زندان اسکندر.

یکی از ویژگی های خوب بافت تاریخی یزد اینه که نسبتا خیلی خوب علامت گذاری شده و شما اگر به تابلوها دقت کنید میتونید مسیرتون رو پیدا کنید.

برید تا برسید به یه میدون گاهی که دور تا دورش ساختمون ها مختلفی وجود دارند که گنبد زندان اسکندر از همه شون واضح تر معلومه. توی دوران پررونق گردشگری اینجا جایی بود که گروه های مختلف ایرانی و خارجی گوشه گوشه اش ایستاده بودند و هر کدوم داشتند به توضیحات یه راهنمایی گوش میکردند اما خب شاید این روزها این صحنه رو کمتر ببینید.

بگذریم. بیاید با هم قدم بزنیم تا داخل زندان اسکندر یا مدرسه ضیائیه.

این بنا به روایتی توی قرن هفتم هجری ساخته شده. خیلی ها میگن آرامگاه خاندان یکی از عرفا معروف به نام رضی بوده و بعضی هم میگن از ابتدا به عنوان مدرسه ساخته شده. اما نکته جالب ماجرا اینه که به خاطر یه افسانه محلی، همه آدم ها اینجا رو به اسم زندان ذوالقرنین یا همون اسکندر میشناسن. دلیل اصلیش هم اینه که درست وسط مجموعه یه چاه بسیار بزرگ قرار داره که به یه سرداب زیر مجموعه متصل میشه. افسانه میگه وقتی اسکندر داشته به سمت ری میرفته اینجا یکسری از اسراش رو توی این زندان باقی گذاشته. درسته که این افسانه فقط کمی از افسانه چال اسکندرون موثق تره ولی درهرحال همین داستان اسم این مدرسه قدیمی غلوم دینی رو برای همیشه عوض کرده. 

شاید خود بنا چیز دندون گیری جز همین چاه و سرداب نداشته باشه. اما گنبد این بنا یکی از بهترین نمونه های معماری گنبد و از اون مهمتر یکی از بهترین جاها برای دیدن هنر اجرایی معماران ایرانیه. این گنبد جزو معدود گنبدهاییه که به راحتی میشه رفت زیرش ایستاد و تکنیک خفن معماراها برای سوار کردن گنبد دایره ای رو بنای چهارگوش رو دید. گوشه هایی که باعث میشن بنای چهارگوش به هشت ضلغی و بعد 16 و 32 و سرآخر دایره ختم بشه.

نوع تزئینات این گنبد هم در نوع خودش جالبه که هیچ کاشی کاری نداره و فقط با استفاده از خشت و رنگ فیروزه ای تلاش کردند تزئینش کنند.

راستی یه ذره فکر کنید ببینید اسم این زندان سکندر رو جایی نشنیدید؟ بعضی ها میگن که این بنا رو حافظ بزرگ هم بازدید کرده و گفته:

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت، رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم. که البته مورخان بیشتر معتقدند که حافظ جان کلا خسته تر از اون بوده که حتی از شیراز بیرون بره و دذنتیجه زندان سکندر رو از نزدیک ندیده. چه برسه به این که بخواد تا ملک سلیمان بره…

 

حالا میرسیم به بقعه دوازده امام

سالار: از اونجا که اومدین بیرون میتونید بقعه دوازده امام رو همون بغل ببینین. البته سالهاست که درش بسته است که خب اتفاق بدی هم نیست. این بنا در اسناد تاریخی قدیمی ترین بنای ساخته شده در یزده. بنایی که به واسطه کتیبه ای که بر روی دیوارش هست میدونیم در نیمه اول قرن پنجم و توی دوران حکمران هایی به نام آل کاکویه و به دست دو برادر امیرمسعود و ابویعقوب ساخته شده. اینکه چرا و از کی بهش میگن بفعه دوازده امام خیلی مشحص نیست. بعضی میکن به این خاطره که توی کتیبه از آیه 65 سوره غافر که به جاودان و یکتا بودن خدا اشاره میکنه و خب چون آل کاکویه هم تمایلات شیعی داشتند درنتیجه این بنا رو در یادبود امام دوازدهم ساختند. ولی حقیقت اینه که به ضرس قاطع نمیشه گفت چی درسته. حتی با اینکه در ادوار مختلف سنگ قبرهایی هم توی مجموعه بوده اما بیشتر مورخ ها اعتقادی به آرامگاه بودن بنا ندارن.

گنبد بقعه دوازده امام از گنبدهای مهم معماری دوران سلجوقیه و به همین خاطر بنای مهمی محسوب میشه

 

پرسه‌زنی تو بافت قدیمی از واجبات سفر به یزده

کیمیا: این دوتا بنا رو که دیدید باید برید به سمت نگین اصلی شهر یزد، یعنی مسجد جامع. اما عجله نکنید. راه رسیدن به مسحد خودش از بهترین جاذبه های یزده برای من.

درست ضلع حنوبی همون میدونی که بقعه دوازده امام و مدرسه ضیائیه توشن، یه کوچه هست درست کنار مرکز اطلاع رسانی توریسم که قبلا رخت شور خونه بوده و یزدی ها به اسم کوچه شاه ابوالقاسم میشناسنش. واردش بشید و بزنید به دل کوچه پس کوچه های بافت قدیمی یزد. از زیر طاق هاش رد بشید، خونه های قدیمیش رو ببینید و توی کوچه های باریکش عشق کنید. نترسید از گم شدن. تقریبا سر تمام دوراهی ها و مسیرها تابلو زده به سمت مسجد جامع. درنتیجه اگر تابلوها رو دنبال کنید میرسید به مقصد. سعی کنید خوب دور و برتون رو ببینید. توی مسیر در کنار تعداد زیادی از مغازه های صنایع دستی و هتل و رستوران، هنوز کلی مغازه سنتی هست که پیرمرد و پیرزن های یزدی با اون لهجه ها بامزه شون دم درشون نشستن. 

سرتون رو بگیرید بالا و سردرها و طاق ها و سقف ها و گاهی بادگیرها رو خوب نگاه کنید و برید به سمت مسجد. توی مسیر یه میدون گاهی های جالبی میبینید که توی بعضی هاشون نخل های قدیمی عزاداری عاشورا رو میبینید که مثل یه سرو وسط میدون به امانت گذاشته شده اند.

 

میدون وقت‌الساعه

سالار: آخرای مسیر که برسید دیگه احتمالا صدای همهمه مسجد رو میشنوید و شاید بتونید مناره هاش رو هم ببینید. اما درست نرسیده به مسجد می رسید سر یه دوراهی که سمت راست میره سمت سردر. من میگم اینجا صبر کنید و نرید سمت مسجد. مسیر رو ادامه بدین تا برسین به به میدون گاهی بزرگتر، اگر هم خواستین بپرسین بهش میگن میدون وقت الساعه.

اینجا به مجموعه قدیمی بوده که به دست سید رکن الدین محمد ساخته شده و شامل مدرسه و مسحد و دارالشفا و چند تا ساختمون دیگه بوده. روایت هست که اینجا به برجی بوده که روش میشده اوقات شرعی رو دید و اندازه گیری کرد و محلی بوده برای اعلام وقت نمازهای پنحگانه به ملت. هرچند که از اون برج چیزی باقی نمونده اما هنوز مردم به این محله وقت الساعه میگن. درست وسط میدون یه نخل قدیمی بزرگ هست که از دوره قاجار باقی مونده. جالبی ماجرا این بوده که سالها این منطقه محله یهودی نشین شهر بوده. 

 

وقت دیدن صنایع دستیه، از شعربافی تا ترمه‌دوزی

کیمیا: جدای از دیدن میدون و ساختمان خانقاه و اطرافش، گفتم بیاید اینجا که یه صنایغ دستی جذاب یزدی رو ببینید. درست دور میدون یه کارگاه شعربافی وجود داره که میتونید برید داخلش و این هنر قدیمی و دستگاه های ساختش رو ببینید. شعربافی هنر نساجی قدیمی یزده. از قدیم الایام شهرت پارچه ها و دستمال های یزدی همه جا زبانزد بوده.

وقتی وارد کارگاه میشی اولین چیزی که نظر آدم رو جلب میکنه دستگاه های بزرگ و چوبیه که توی کارگاه گذاشتند و رشته های رنگ و وارنگ نخ ازشون بیرون اومدن و درست پشتش یه پیرمرد سالخورده نشسته مشغول کار کردن با دستگاه و بافتن پارچه است.

شعربافی زیر شاخه های زیادی داره از زربافی و ترمه بافی چادر شب و احرام و دارایی.

من توصیه میکنم چه از این کارگاه و چه هر کارگاه دست اول دیگه ای، برای مصرف شخصیتون از دستمال ها و پارچه های شعربافی بخرید. فارغ از حمایت تون از صنابع دستی محلی، من بهتون قول میدم که عاشق کیفیت این پارچه ها میشید. من الان سالهاست که یه حوله یزدی خریدم و تمام سفرهام همراهمه. اونقدر جنسش خوبه و آب رو سریع حذب میکنه و بعد هم سریع خشک میشه که آدم باورش نمیشه. حتی من بعدتر یه حوله نانو تخصصی طبیعت گردی هم خریدم اما بدون اغراق همچنان از همون حوله یزدیم توی سفرها استفاده میکنم. هم سبکه و هم کاربردی. طبیعتا گزینه های دستمال آشپزخونه و سفره و البته که ترمه ها و دارایی بافی های جذاب و گرون هم هست که دیگه بستگی به انتخابتون داره.

 موزیک

کیمیا: معمولا اسم صنایع دستی یزد که میاد دو تا گزینه توی ذهنمون پر رنگ میشه. دستمال یزدی و ترمه. دستمال یزدی که تکلیفش مشخصه و میدونیم در مورد چی داریم صحبت میکنیم اما بحث ترمه و شناختن ترمه ی با کیفیت پیچیدگیهای خاص خودش رو داره. برای همین رفتم سراغ مهدی اقبالی تا مفصل برامون از صنایع دستی یزد بگه. مهدی از لیدرهای خوب یزده و فروشگاه صنایع دستی دال زال رو هم داره که اینستاگرام و وبسایتش رو هم با همین آدرس میتونید پیدا کنید.

مصاحبه با مهدی اقبالی

 

نگین اصلی شهر رو تو سفر به یزد فراموش نکنید

 سالار: میدون وقت الساعه رو که دیدین همون کوچه رو برگردین سر اون دوراهی که گفتم و برین سمت مسجد. قشنگ وارد کوچه مسجد که میشین روحتون شاد میشه. این روها این راسته پر شده از مغازه های رنگ و وارنگی که صنایع دستی و تزئینی برای فروش دارن. گالری های زیبایی که مد و فشن رو با هنر قدیمی یزد درآمیختند و ترکیب جذابی درست کردند.

وقتی از بازارچه بیاید بیرون میرسید به یه محوطه بزرگ که در انتهای یه خیابونه که شبیه بازار پر از مغازه است.

و اینجاست که وقتی سر میچرخونید سمت راست نفستون میگیره.

از چی؟ از دیدن عطمت و هیبت سردر و مناره های مسجد جامع یزد. اینجا دیگه اوج نمود معماری سبک آذریه. توی تاریخ معماری ایارن چند دوره تاریخی معماری داریم که از پیش اسلام شروع میشه و بعدش با سبک خراسانی مثل مسجد تاریخانه دامغان و بعد رازی مثل مسجد عتیق یا همون مسجد جامع اصفهان و بعد از اون میرسیم به سبک آذری که باز خودش دوتا دوره داشته. یکی آذری دوره اول که زمان ایلخانان بوده و دوره دوم که زمان تیموریان تا صفویه بوده.

چرا اینا رو گفتم؟ برای اینکه بدونید وقتی جلوی مسحد جامع یزد می ایستید دارید به معماری ای کاملا متفاوت نسبت به مساجد اصفهان نگاه میکنید. درسته هردو مناره و گنبد دارن ولی فلسفه و تکنیک هاشون کلی با هم فرق دارن.

یکی از ویژگی های سبک آذری همین نشون دادن اغراق آمیز شکوهه. المان های عمودی بلند که از خیلی دور نمایان باشن. واسه همینه که مناره های مسجد جامع و کلا سردرش انقدر بلنده. این داستان رو توی بنای امیرچخماق و همون زندان اسکندری که گفتیم و جاهای دیگه ای مثل گنبد سلطانیه هم میتونید ببینید.

من هربار میرم یزد چندین دقیقه میشینم و به سردر مسجد زل میزنم. بعد بلند میشم میرم توی صحن و زیر گنبد و دوباره اونجا میشینم زل میزنم و فقط نگاه میکنم. اما الان هرچی با خودم کلنجار رفتم دیدم حیفه که روایت این مسجد زیبا رو از زبون یه راهنمای یزدی نشنویم. درنتیجه از داوود دهقانی از راهنماهای کاردرست یزد خواستم تا برامون از مسجد جامع یزد بگه:

مصاحبه با داوود

 

اوضاع شکم‌گردی در سفر به یزد چطوره؟

کیمیا: اما حالا دیگه وقت ناهاره. متاسفانه یزد یکی از شهراییه که وقت ناهار و شام خیلی خوشحال نیستم. در واقع توی یزد باید بپذیریم که غذای عجیب و غریبی توی رستورانها انتظارمون رو نمیکشه. اغلب رستورانها همون غذاهای معمول رستورانهای ایرانی یعنی همون کباب و جوجه و زرشک پلوی تکراری رو دارند و حتی معمولا خبری از معروفترین غذای یزذ یعنی قیمه نخود هم نیست و چند چایی که امنحان کردمم از شانس بد من خیلی خوش طعم نیود. 

البته آش شولی تو یزد پیدا میشه اما خب خیلیها معتقدند که آش و سوپ که غذا نیست. پس پیشنهاد میکنم برای ناهار خیلی خودتون رو اذیت نکنید. میتونید برید همون رستوران محل اقامتتون و امیدوار باشید که اوضاع از رستورانهای شهر بهتر باشه. بعد ناهار میتونید استراحت کنید تا دم دمای غروب. 

 

کافه‌گردی در بافت تاریخی

اگر هم دلتون نمیخواد استراحت کنید پیشنهاد میکنم برید کافه گردی و بشینید به تماشای آدمها.یه اتفاق خییلی خوبی که توی یزد و خصوصا بافت تاریخی افتاده اینه که پر از کافه های جورواجوره. اینجوریه که همینطوری که دارید توی بافت قدیمی شهر جولون میدید و آثار قدیمی رو میبینید میتونید وسطاش برید توی کافه های جور وا جور بشینید و کیف صد در صد که نه و لی تا حدودی کیف کنید. حالا چرا میگم کیف صد در صد نه؟ به خاطر اینکه اغلب انن کافه ها خیلی ظاهر قشنگ و دلفریبی دارند، یکی سنتیه یکی مدرنه یکی تلفیقیه و خلاصه هر کدوم یه جاذبند برای خودشون. اما متاسفانه اغلبشون تا تونستند به ظاهر کافه رسیدند و کیفیت خوراکیها و خصوصا قهوه های خیلیهاشون خوب نیست. من یه مسافر نیوزلندی داشتم که کلا به قهوه اعتیاد داشت. یعنی ما هر سایتی رو که میدیدیم بعدش باید میرفتیم کافه. از اونجایی که یه کمم بد اخلاق و ایرادبگیر بود نصف زمان تور رو ما تو کافه ها در حال جر و بحث بودیم که باباجان این کاپوچینویی که تومیدی اصلا هیچ ربطی به کاپوچینو نداره. خلاصه که تو یزد کافه زیاد برید اما ترجیحا بیشتر دمنوش و عرقیجات بزنید به بدن. چون برخلاف قهوه، اغلب عرقهای خوشمزه ای درست میکنند.

موزیک

 

غروب یزد رو از دست ندید

کیمیا: چه استراحت میکنید و چه شهرگردی رو ادامه میدید، بهتون پیشنهاد میکنم که حتما ساعت غروب آفتاب رو چک کنید و جوری برنامه ریزی کنید که قبل غروب مستقر شده باشید تو کافه ای که جزو واجبات یزده. خانه هنر یزد که پشت مسجد جامعه یه خونه قاجاریه که طبقه اولش مخصوص صنایع دستیه. توصیه میکنم اگه خواستید چیزی بخرید حتما حواستون به قیمتش هم باشه. اما هدف اصلی طبقه دوم این خونه یا در اصل پشت بومه. جایی که با چیدمان دنجی که داره بهترین نقطه ست برای دیدن غروب آفتاب.

دقیقا تو همین نقطه ست که کاملا درک میکنید که چرا به یزد میگن شهر بادگیرها. روی پشت بوم که ایستادید دور تا دورتون پر از بادگیره و  ترکیب بادگیرها و بافت سنتی شهر و خورشیدی که داره غروب میکنه تصویریه که مطمینم هیچوفت از دهنتون پاک نمیشه و هربار اسم یزد رو بشنوید این غروب براتون تداعی میشه.

کیمیا: راستی خوردن عصرونه هایی مثل کشک بادمجون و آلودوپیازه هم تو این حال و هوا باعث کیف دوچندان میشه

 

ما این اپیزود رو اوایل بهمن ۹۹ منتشر  میکنیم. اما شما اگر بعد از نیمه دوم بهمن شنیدینش و خواستین بیاین یزد به نظرم بد نیست یه سری به بخش محصولات وبسایت رادیو جولون بزنید. یه چیزی اونجا هست که اصلا خوراک همین نقطه از شهر طراحی شده. شاید خوشتون اومد و با اون توی شهر یزد جولون دادید.

 

تیشرت طرح یزد جولون‌شاپ رو می‌تونید از اینجا تهیه کنید.

 

و اما قصه بادگیرها

یه توضیح هم در مورد بادگیرها بدم . بادگیرها از قدیم الایام  در واقع کولرهای مناطق گرمسیری بودند و وظیفشون تهویه هوای خونه بوده. نحوه عملکرد بادگیرها هم به این صورته که باد از طریق دربچه های بالای بادگیر وارد خونه میشده و در اثر حرکتش هوای خنک رو توی خونه جاری میکرده، توی بعضی از بادگیرها هم پایین بادگیر حوض بوده که وقتی آب میخورده بهش خنک تر میشده. نمونه ش رو توی باغ دولت آباد که جلوتر در موردش میگیم میتونید ببینید.

 

دیدن میدان امیرچخماق در شب لذتی داره وصف‌نشدنی

کیمیا: غروب رو که دیدید و عصرونه رو که خوردید راه بیافتید به سمت امیر چخماق. از کافه هنر تا امیرچخماق حدودا نیم ساعت پباده رویه. اگه نخواستید قدم بزنید شهر هم پر تاکسی گذریه و هم راحت میتونید تاکسی اینترنی بگیرید. حالا که صحبت حمل و نقل شهریه اینم بگم که از اونجایی که یزد به شهر دوچرخه های معروفه و همیشه تو بافت قدیمی کلی پیرمزد رو میبینی که با دوچرخه هاشون دارن جولون میدن، یه اتفاق خوبی تو شهر یزد افتاده و اونم دوچرخه های اشتراکی تو سطح شهر و خصوصا بافت قدیمیه. دوچرخه های بهرو که توسط شهرداریراه اندازی شده معادل دوچرخه های بیدود تهرانند. کافیه اپلیکیشن رو نصب کنید و به کمکش لوکیشن روچزخه رو پیدا کنید و گشت و گذاراتون رو که زدید دوچرخه رو یه گوشه ول کنید برای خودش. به همین راحتی

به میدون که رسیدید اول خوووب دور و برتون رو نگاه کنید. رسیدید به شاخص ترین مجموعه تاریخی گردشگری یزد. امیرچخماق در واقع یه مجموعه تاریخیه که شامل بازار، تکیه، مسحد و دو تا آب انبار قدیمی میشه که قدمتشون به دوران تیموری میرسه. 

مجموعه امیرچخماق سال 1330 جزو آثار ملی ثبت شد و متاسفانه عوامل متعددی من جمله دفن هشت شهید گمنام توی محوطه تاریخی این مجموعه منجر به این شده تا الان این مجموعه در فهرست جهانی یونسکو ثبت نشده باشه.

این مجموعه رو امیر جمال الدین چخماق که توی قرن هشت حاکم این شهر بوده به همراه همسرش فاطمه خاتون که به ستی فاطمه معروف بوده ساخته. مقبره ستی فاطمه هم صلع شمالی مجموعه قرار داره

توی میدون که بایستید اولین بنایی که توجهتون رو جلب میکنه بنای مسجد با گاشیهای سبزرنگش قشنگشه که ضلع جنوبی قرار گرفته. مسجد بزرگی که دومین مسجد مهم یزده نکته جالب در مورد این مسجد اینه که دو تا شبستان تابستونی و زمستونی داره که به اقتضای شرایط آب و هوایی ازش استفاده میشده.

سالار: من به نظرم یکم گاسیپ کنیم هم بد نیست. این آقای امیرچخماق یا به قول خود بزدیا امیرچقماق در باجناق شاهرح تیموری بوده. یعنی چی؟ یعنی ستی فاطمه خواهر همون گوهرشاد معروف ملکه تیمور بوده و خیلی ها میگن این مسجد ستی فاطمه و مسجد گوهرشاد با الهام از همدیگه ساخته شدند و هردوی این مساجد هم بدون مناره اند. 

 

روایت نخل تاریخی میدان امیرچخماق

سالار: اما چیز دیگه ای که دور میدون توجهها زو به خودش جلب میکنه، نخل تاریخی این میدونه که به نخل حبدری هم شناخته میشه. قدمت این نخل در حدود 450 سال تخمین زده میشه. احتمالا در رابطه با مراسم نخل گردانی توی شهر یزد و البته شهرهای دیگه مثل کاشان و شاهرود توی ایام عزاداری محرم شنیده باشید. توی دهه اول محرم این نخلهای چوبی بسیار بزرگ که طرح کلیشون نماد سرو به نشونه آزادگیه طی مراسم خاصی به حرکت در میان. نکته مهم اینه که وزن این نخلها خیلی زیاده و بعضا به یک تن میرسه و تقسیم کار و هماهنگی که برای به حرکت دراومدن این نخلها لازمه خودش جزو نکات دیدنی این مراسمه.

همونجوری که اول پادکست هم گفتم، من فک میکردم پشت نمای امیرچخماق یه بنای خیلی بزرگ در ابعاد مسحد شاه اصفهان قرار گرفته. اما راستش اولین باری که از زیرش رد شدم و دیدم ای بابا، پشتش خالیه قشنگ خورد توی ذوفم. البته اون موقع هنوز نمیدونستم ویژگی های معماری آذری چیه و هدف از ساخت این نما چی بوده.

من شانس این رو داشته ام که سالها پیش بتونم برم بالای مناره و شهر رو از اون بالا نظاره کنم که خب واقعا تحربه منحصر به فردی بود. 

 

جاذبه فرهنگی احیا شده تو شهر یزد

سالار: اما به جاذبه ای که چندسالیه توی دل شهر احیا شده فرهنگ زورخونه و حرکات ورزشی اونه. چیزی که شاید کمتر جایی فرصت دیدارش رو داشته باشید. سمت شمال میدون یه کوچه ای هست که بهش مین کوچه آب انبار ستی فاطمه، سرش هم مفازه ترمه سالاریه. اون رو که بکم برید تو سمت چپتون ورودی یه زورخونه است به اسم صاحب الزمان که در واقع همون آب انبار ستی فاطمه بوده. شماره اش رو توی اینترنت میتونید پیدا کنید. به نظرم زودتر زنگ بزنید و وقت بگیرید که سر یکی از سانس های اجراشون بتونید برید و حرکات زورخونه ای رو ببینید. آواز و ضرب مرشد و تمرین ورزشکارها توی گود زورخونه میتونه تجربه جالبی باشه براتون.

 

دیگه وقت شیرینی خورونه

کیمیا: خلاصه که حسابی اون اطراف دوراتون رو بزنید و همون کنار مجموعه سر خیابون امام برید سراغ یکی دیگه از جاذبه های شهر بزد یعنی حاج خلیفه رهبر. یزد هر چقدر توی غذا ناامیدتون میکنه اما توی شیرینی پرقدرت جبران میکنه. حاج خلیفه رهبر از سال 1295 کارگاه شیرینی پزیش رو تاسیس میکنه و از تاثرگذارترین افرادیه که باعث شده شیرینیهای یزد تبدیل به شاخصه این شهر بشن. من با وجودیکه خیلی هم شیرینی خور نیستم واقعا وقتی وارد فروشگاه حاج خلیفه میشم از خود بیخود میشم و آخرش هم نمیتونم بین قطاب و باقلوا و پشمک و حاجی بادومی و ده ها مدل شیرینی که وجود داره انتخاب کنم و همیشه با یه عالمه جعبه شیرینی میام بیرون.

سالار: البته که اگر یکبار یزد رفته باشید احتمالا میدونید که این واژه حلیفه اسم طرف نیست و درواقغ صفت شعلی همه آدمهاییه که کار شیرینی پزی میکنند. در نتیجه وقتی میبینید یکی زده خلیفه فلان، قصدش کپی برداری از اسم مجموعه رهبر نیست. همون دور و بر و توی خیابون امام و قیام، کلی خلیفه دیگه هم هستند که توشون کیفیت های عالی کم نیست.

 

حسن ختام روز اول

سالار: حقیقت اینه که من اگر جایی تحربه غذایی منحصر به فردی هم نباشه، میگردم و یه تجربه نوستالژیک حداقل برای خودم میسازم. من و یه جمعی از دوستام یکی از خاطره انگیزترین کارهایی که همیشه در یزد میکنیم اینه که شب میریم بازارچه زیر امیرچخماق و توی جگرکی اونجا جگر و دل و قلوه میزنیم. این کار رو من هربار که میرم یزد با رفقای مختلف تکرار میکنم اما اولین باری که این تجربه رو داشتم داشتیم با یه جمع پایه و خوب از تور 6روزه کرمان برمیگشتیم. مقصد آخرمون یزد بود و قرار بود شام بخوریم و بریم ایسنگاه قطار که برگردیم تهران. با یکی از همسفرها و دوتا ار همکارها چهار نفری رفتیم که یه دلی از عزا دربیاریم. البته حقیقت اینه که این عزایی که عرض میکنم در حد چپ کردن اتوبوسه. اون شب رکوردی زدیم که تاریخ به خودش ندیده و 4تایی نفری 35 سیخ خوردیم اومدیم بیرون. ولی شما این کار رو نکنید چون ما شانس آوردیم که سکته نکردیم :)))

 

کیمیا: دیگه جگر رو که زدید فکر میکنم خسته تر از اونی هستید که بخواید به گشت و گذار ادامه بدید، پس برید محل اقامت و استراحت کنید و آماده بشید برای روز دوم.

موزیک

 

رور رو با بازدید از آتش مقدس شروع کنیم

کیمیا: برای روز دوم بد نیست که بریم و یه وجه دیگه از شهر بزد رو ببینیم. امروز روز قدم زدن توی فرهنگ زرتشتیه.

بهترین کار اینه که روز رو با بازدید از آتشکده شروع کنید. آتشکده ورهام محلیه که آتش مقدس زرتشتیها که گفته میشه 1500 ساله خاموش نشده نگهداری میشه. وارد محوطه آتشکده که میشید ترکیب بنای محل نگهداری آتش با نگاره ها و سر ستونهای خاص روش و حوض آبی که درست روبروی اون قرار گرفته و درختهای سرو و کاج اطرافش قطعا مات و متحیرتون میکنه. این تصویر هم یکی از تصاویر شاخص شهر یزده.

بازدید از این آتش آداب خاص خودش رو داره مثلا زرتشتیها معتقدند که کسی نباید در این آتش بدمه و برای همین تنها میتونید این آتش رو از پشت شیشه ببینید و حتی نگهبان این آتش 1500 ساله که بهش هیربد میگن هم که در طول روز چند باری به آتش نزدیک میشه و به اون چوب اضافه میکنه جلو دهان و بینیش رو میپوشونه.

 

سالار: یه باور جالب هم از قدیم اونجا بوده که ملت توی حوض آتشکده پول می انداختند و نذر میکردند برای مرادشون. البته الان تا جایی که یادمه اونجا درخواست کرده اند که نکنید این کار رو ولی خب در هر صورت کف حوض معمولا پر از سکه است. پله های جلو آتشکده هم از بهترین جاها برای گرفتن عکس دسته جمعیه. درنتیجه وقتی اونجا میرید میبینید که رقابت سنگینی سر گرفتن عکس روی پله ها بین مسافرها برقراره.

 

مهمترین مرکز تجمع زرتشتیان یا میدان و مجموعه مارکار

سالار: آتشکده رو که دیدید بعدش میتونید قدم بزنید به سمت میدون و مجموعه مارکار.

همونطوری که احتمالا تا الان هم حدس زدید یزد از قدیم الایام از مهمترین مراکز تجمع زرتشتیان بوده و هست. اینه که بناهای مهم زرتشتی توی این شهر و اطرافش هست که حتما یه روزی برمیگردیم و توی یه اپیزود دیگه درباره شون مفصل گپ میزنیم. اما به ساعت معروف توی یزد هست که دیدنش می ارزه. درست وسط میدون مارکار، یه برج ساعت 4 متریه که از سال 1321 اونجاست و مدام داره کار میکنه. 

این ساعت درسته که به ساعت مارکار معروفه اما در حقیقت یادمانیه برای فردوسی. توی اون سال ها یه آقای خیر هندی به نام مارکار تصمیم میگیره که یه مجموعه خیریه بزرگ زرتشتی توی یزد درست کنه که شانل دبستان و دبیرستان و یه پرورشگاه میشده. 

این آقای مارکار یادگاری های زیادی توی ایران ساخته. مثلا شاید بد نباشه بدونید که اولین مجسمه فردوسی که توی میدون فردوسی تهران نصب شده هدیه ایشون و انجمن زرتشتیان بمبئی به ایران بوده که در سال 1324 توی میدون فردوسی نصب میشه و تا سال 1338 هم اونجا یوده که بعد با مجسمه استاد صدیقی جایگزین میشه و میره میشینه جلوی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران و هنوز هم همونجاست.

خلاصه که این جتاب مارکار خیلی به مردمان ایران خصوصا به زرتشتی ها خیر رسونده و الان هنوز هم مجموعه خیریه مارکار جزو اماکن مهم یزد محسوب میشه. این روزها میتونید از مجموعه مارکار که شامل موزه تاریخ و فرهنگ زرتشتیان هم میشه بازدید کنید.

 

میدان مارکار مرکز ایران است؟

سالار: فقط جان من این تیترهای زرد مسخره رو که “میدان مارکار مرکز ایران است” رو رها کنید. »ن با جاذبه سازی بر اساس داستان و روایت و ویژگی های منحصر به فرد برای مقاصد موافقم اما نه اینکه یه چیزی رو شبیه فکت غامی نشون بدیم. ایران مگه شکل منظمی داره که مرکز داشته باشه؟ تازه اگر کمترین و بیشترین غرض جغرافیایی و طول جغرافیایی رو هم بگیریم درسته که جایی حوالی یزد درمیاد اما اینکه بگیم دقیقا می افته روی میدون مارکار به نظرم کار درستی نیست.

 

گوردخمه‌ها زرتشتی

کیمیا: مجموعه مارکار رو که دیدید همونجا یه ماشین بگیرید برای گوردخمه که 15 کیلومتری جنوب شرق یزده و یه ربعی با میدون مارکار فاصله داره. 

از ورودی که عبور میکنید با یک فضای بسیار پهناور روبرو میشید که انتهاش میرسه به کوهی که بهش دهمه میگن. گوردخمه اط معمود جاهاییه که از دم در ورودی تابلوهای توضیحی زیادی داره و توی طول مسیری که طی میکنید تا به بالای کوه برسید کاملا شما رو راهنمایی میکنه. 

دخمه محلیه که زرتشتیها از سالها پیش تا حدودا 40 سال قبل امواتشون رو با فرهنگ و آداب و رسوم خاص خودشون اونجا قرار میدادند تا طعمه کرکسهای کوههای اطراف بشن و در انتها استخون ها رو توی چاله وسط میریختند. باورشون هم این بوده که دفع مردار باعث آلودگی خاک میشده.

سالار: بهتون اطمینان میدم که اگر برید اونجا حتما یاد من می افتید. چرا؟ به خاطر اینکه از قدیم الایام به اون کسایی که مرده ها رو میبردن بالا و کارهای دفن و کفن که نه، خلاصه کارهای جنازه رو انجام میدادن میگفتن سالار. و این رو همممه جا توی تابلوها ذکر کرده اند. هربار که من با هرکسی این جاذبه رو میرم همه با کلی شوق و ذوق اشاره میکنن اوا ببین چه باحال. اینا هم اسم تو بودن. انگار خودم نمیدونم. 

یه پیشنهاد در گوشی بگم بهتون؟ اگر کمی اهل کوهنوردی بیشتر و البته پیدا کردن جاهای بکرتر هستید، پیشنهاد من اینه که بعد از اینکه کوه و دخمه اصلی رو دیدید، بعد برید و دخمه کناریش رو برید بالا. اون کوهه خیلی راه درست و حسابی نداره اما بالاش که میرسید بسیار دنج تره و از اون مهمتر دید خوبی به اون یکی دخمه داره.

 

شکوه باغ ایرانی در باغ دولت‌آباد

کیمیا: خووووب دیگه فکر کنم حسابی خسته شدید. وقتشه برگردید محل اقامتتون و یه استراحت حسابی بکنید و بعد بریم جایی که من به شخصه عاشقشم. یعنی هر باری که رفتم یزد حتی اگه فقط به قصد کوهنوردی توی شیرکوه قرار بوده مستقیم برم تفت هم موقع برگشت همنوردهام رو مجبور کردم که یه سر به باغ دولت آباد بزنیم. 

کلا این باغ های ایرانی روح منو جلا میدن. قبلا در مورد یه نمونه زیبای دیگه باغ ایرانی یعنی باغ شازده ماهان  توی اپیزود سه که در مورد کرمان صحبت کردیم  گفتیم. اگه بخوام خلاصه بگم المان های اصلی باغ ایرانی جوی آب وسط باغ و درختهای انبوه دو طرفه که منتهی میشه به بنای اصلی و یه خصوصیت مهم دیگه که وقتی وارد باغ میشید خیلی جلب توجه می کنه تقارنیه که تو معماری دیده میشه. اما باغ دولت آباد علاوه بر همه زیباییهای باغ ایرانی یه شاخصه خیلی خاص هم داره و اونم بادگیرشه. 

بادگیر عمارت بادگیر باغ دولت آباد با ارتفاع 33/8 متر یکی از بلندترین بادگیرهای خشتیه و جالب اینه که خوض روبروی عمارت هم به گونه ای ساخته شده که وقتی انتهای اون بایستیم انعکاس کل نمای بادگیر رو میتونیم ببینیم

نکته خیلی جالب باغ دولت آباد اینه که تو دل شهره و وسط شلوغی و بر و بیای شهری وقتی از درهای ورودی عبور میکنید یهو انگار از زمان و مکان جدا میشید و حس و حال فضا به کل عوض میشه

این باغ اواخر دوره افشاریه و سال 1160 ساخته شد. ذهنیت خیلی از ما برای ساختن یه همچین جایی اینه که خوب اول بنا رو میسازم بعد شروع میکنم به ساخت محوطه دیگه. ولی داستان ساخت باغ ایرانی اونم وسط کویر به این راحتی ها نیست. برای ساحت این باغ اول یه قناتی به طول 45 کیلومتر از کوههای مهریز تا یاغ احداث میشه تا مسیله آبیاری حل بشه و بعد بنا و باغ ساخته میشه. 

ساختمون هشتی این باغ که همون ساختمونه که بادگیر معروف در اون قرار داره همون جاییه که من ساعتها میتونم توش بچرخم یا بشینم و آدمها رو تماشا کنم.

در ضمن اینجا همون جاییه که قبلتر بهتون گفتم میتونید تاثیر اختلاف دمایی که بادگیر ایجاد میکنه رو در کنار حوض زیر بادگیر حس کنید.

باغ دولت آباد از اون جاهاست که نمیتونم انتخاب کنم که توی طول روز قشنگتره یا شب. توی شب یه آرامش و حس و حال خاصی داره و توی طول روز انعکاس نور رو شیشه های مشبک رنگی عمارت هشتی بی نظیره

سالار: حالا میگم تا اینجا که اومدین حیفه که فالوده یزدی نخورین دیگه. همون نزدیک باغ دولت آباد از هرکی بپرسین فالوده شیرحسن رو نشونتون میده. البته که من میدونم الان اهالی کرمان و رفسنجان و خلاصه همه اون دور و اطراف میان وا حسرتا سر میدن که اون فالوده مال ما بوده و یزدیا معروفش کردن. ولی خب حالا ما کاری به این دعواها نداریم. به نظرم چه توی کرمون و چه توی یزد فالوده خوردن داره. البته بگم بهتون ها، یهو نرین فالوده سفارش بدین و بخوره توی ذوفتون. فالوده یزدی مثل فالوده شیرازی رشته ای نیست و دونه دونه است. انگار که برنج رو توی شیر عوطه ور کرده باشن. قیافه اش یکم عجیبه ولی مطمئن باشید که خوشمزه است.

 

حال و هوای شهر یزد

سالار: یزد شهر عجیبیه. مردمان آروم و سر به زیری داره. بسیاری از مردم میدونن که حال و هوای شهر یزد بسیار مذهبی تر از خیلی از شهرهای ایرانه. این رو هرسال موقع محرم میشه حس کرد. یکی از اوقاتی که میتونم به جد پیشنهاد بدم که به یزد سر بزنید توی تاسوعا و عاشورا است. مراسم عزاداری یزدی ها بسیار پرشور برگزار میشه درست عین این میمونه که کل شهر درگیر یه کارناوال مذهبی باشه.

حسینیه ها توی یزد بسیار شلوغند، مردم آداب خاص خودشون رو دارند و رسم معروف نخل گردانی هم که قبلتر گفتیم به عنوان نماد عزاداری مذهبی یزد شناخته میشه. توی پرانتز بگم که حتما اگر این مراسم رو تا حالا ندیدید و نمیدونید داستان چیه، موقع نخل گردانی از جمعیت کمی فاصله بگیرید چون ممکنه توی اون شور شدید حرکت مردم زیر نخل بهتون آسیب برسه. کلا دیدن این مراسم از بالا خیلی جذاب تر از وقتیه که توی جمعیت و زیر نخل باشی.

اما با این که شهر دارالعباده همیشه به شهر مذهبی معروف بوده، من برعکس خیلی شهرهای مذهبی دیگه هیچوقت برخورد قهرآمیزی از مردمان شهر ندیده ام. روایت نوحه های پرمحتوا و عزاداری های منظم و بدون ادا و اصولشون هم که سالهاست توی محرم ها دست به دست میشه. خلاصه که من دوست دارم یزد رو نماد میانه روی و تعفل مذهبی بدونم.

 

سالار: همونجوری که اوایل اپیزود هم گفتیم، جاذبه های یزد شاید در یکی دو روز جمع بشه. البته ما از خیلی از دیدنی های کمتر معروف یزد و شهرها و جاذبه های نزدیک شهر مثل اردکان و میبد و تفت و چک چک و خرانق به خاطر زمان محدود چشم پوشی کردیم و حتما یه روزی برخواهیم گشت و حسابی توی اطراف یزد جولون خواهیم داد، اما در مجموع میتونم بگم که اگر همین چیزهایی که از یزد گفتیم رو ببینید به تقریب خوبی شهر رو دیدید. از اینجا به بعد باید برید تو دل بازارها و خود مردم تا بتونید روح اصلی شهر رو درک کنید.

یزد درسته که تو دل کویر سرسبزی و آبادانی آنچنانی برای عرضه نداره اما شهریه که بهتون مهربانی هدیه میده. درواقغ کاری میکنه که “اخلاقتون خش باشه”

 

کیمیا: جا داره بازم تشکر کنم از داوود دهقانی و مهدی اقبالی عزیز که کلی ویدیو و صدای محیطی از یزد برامون فرستاد. چند روز پیش که به مهدی پیغام دادم و گفتم میتونی صدای اذان مسجد جامع و صدای محیطی یزد برام بفرستی، همون موقع برام یه ویدیو از مسجد و حس و حال اطرافش فرستاد و من پرتاب شدم توی همه خاطرات خوبی که از یزد داشتم. به زودی براتون ویدیو رو توی پیج اینستاگرام جولون به اشتراک میذاریم تا شما هم مثل ما کیف کنید.

-سلام میشه بگید موزیک دقیقه 17.20 اپیزود جولان‌گاه شیوا رو از کجا می‌تونم پیدا کنم؟

– موزیک سومی که توی اپیزود بر بلندای قفقاز گذاشته بودید واقعا دلنشینه، از کجا می‌تونم پیداش کنم؟

دو تا سوال بالا نمونه‌ای از ده‌ها سوالیه که بعد از انتشار هر اپیزود در رابطه با موزیک‌هایی که توی اپیزودها استفاده شده دریافت می‌کنیم. این سوال‌ها انقدر زیاده که اوایل تصمیم داشتیم یک کانال تلگرامی ایجاد کنیم و همه موزیک‌ها رو اونجا آپلود کنیم، اما بعدتر فکر کردیم که پیدا کردن موزیک‌ها که کار چندان سختی نیست و بهتره بذاریمش به عهده مخاطب. دلیل‌مون هم اینه که ایجاد کانال تلگرامی از ما وقت و انرژی زیادی می‌گیره و اگه این زمان رو به تولید پادکست و محتوا برای وبسایت اختصاص بدیم مفیدتره. اما خوب فکر کردن ما باعث نشد که مخاطب‌ها خودشون پیگیر پیدا کردن موزیک‌ها بشن و سوال‌ها همچنان ادامه داشت. پس تصمیم گرفتم توی این مطلب بهتون ماهیگیری یاد بدم تا بتونید نه تنها موزیک‌های جولون، بلکه هر موزیکی رو هر جایی که شنیدید و به دلتون نشست پیدا کنید.

 

فرآیند انتخاب موزیک‌های رادیو جولون

قبل اینکه بریم سراغ بحث ماهیگیری خوبه که در مورد فرآیند انتخاب موزیک‌هایی که توی هر اپیزود رادیو جولون می‌شنوید یک توضیحی بهتون بدم. همونجوری که می‌دونید هر اپیزود رادیوجولون در مورد یه مقصد یا یه موضوع مرتبط با سفره.

مقاصد سفر

توی اپیزودهایی که درباره یه مقصد خاصه، موزیک‌های انتخابی عموما به زبان مقصد مورد نظر و با توجه به فرهنگشونه. ما ساعت‌ها توی یوتیوب و بات‌های تلگرام و اسپاتیفای و امثالهم می‌گردیم تا بتونیم هم محمدرضا شجریان اون مقصد رو پیدا کنیم، هم رضا یزدانی رو و سری هم به ابی‌شون میزنیم. یه وقتا هم لازمه که فتانه اون مقصد رو هم پیدا کنیم. پیدا کردن موزیک‌های اصیلی که حال و هوای اون مقصد رو منتقل کنه برای اپیزودهایی مثل کرمانشاه یا وین نسبتا راحت‌تر از یافتن موزیک برای اپیزود تایلنده چرا که علاوه بر اصالت موزیک، همخونی اون به لحاظ ریتم و محتوا با مطالبی که توی پادکست عنوان میشه و دلنشین بودن موزیک  فاکتورهاییه که این کار رو سخت‌تر می‌کنه.

موضوع سفر

توی اپیزودهایی که در مورد موضوع سفر صحبت میشه، دیگه محدودیت زبان و فرهنگ یه منطقه خاص رو نداریم، اما محدودیتی که وجود داره اینه که این‌بار پیدا کردن موزیکی که با محتوای صحبت‌ها همخونی داشته باشه اهمیت بیشتری پیدا می‌کنه. به طور مثال تو اپیزود ایندوچاینا ممکنه از یک آهنگ که به زبون تایلندیه صرفا به خاطر ریتم مناسبش استفاده بشه، اما در مورد اپیزودهای مقاصد تاکید اصلی اینه که محتوای آهنگ با محتوای اپیزود و یا حال و هوای سیاسی و اجتماعی جامعه در زمان انتشار اپیزود همخونی داشته باشه. برای همین اپیزودی مثل سفرتراپی که بعد از اتفاقات آبان تا دی 98 منتشر میشه با موزیک Paolo Nutini شروع میشه.

 

حالا که با فرآیند انتخاب موزیک‌های جولون و وسواس ما برای اونها آشنا شدید بریم سراغ اینکه چطور می‌تونید هر کدوم از این موزیک‌ها رو پیدا کنید.

 

روش اول: دوست خوبمون گوگل

اگه موزیک با کلامه و اسم خواننده یا اسم ترانه یا حتی دو کلمه از متن ترانه رو دارید به راحتی می‌تونید از طریق گوگل اون آهنگ رو پیدا کنید و برای گوش دادن به آهنگ احتمالا از اونجا هدایت میشید به ساندکلود، اسپاتیفای، یوتیوب و سایر سایت‌هایی که مخصوص گوش دادن به موزیک یا تماشای ویدیو هستند.

 

روش دوم: دوست‌های مهربونمون گوگل و سیری اسیستنت

اگه تنها داشتتون چند ثانیه از اون آهنگه و فکر می‌کنید دیگه هیچوقت نمی‌تونید اون آهنگ رو پیدا کنید و  تنها راه چاره اینه که راه بیافتید از آدمها سوال کنید سخت در اشتباهید. توی گوشی‌های اندروید می‌تونید با فشردن دکمه وسط گوشی “گوگل استیتنت” رو از خواب بیدار کنید و در ادامه بهش بگید که دنبال یک آهنگید. مثلا وویس بفرستید یا تایپ کنید “I want to find a song”  با ارسال این پیغام گوگل شروع به ضبط صدای محیط می‌کنه و کافیه که چند ثانیه از موزیک رو پخش کنید تا اسم و مشخصات آهنگ رو کامل براتون بیاره.

عین همین کار رو می‌تونید از طریق گوشی‌های IOS و سیری اسیستنت هم انجام بدید.

 

روش سوم: استفاده از اپلیکیشن‌ها

کلی اپلیکیشن وجود داره که به راحتی می‌تونید دانلود کنید و توسط اون‌ها موزیک مورد علاق‌تون رو پیدا کنید. چهار تا از کاربردی‌ترین اپ‌ها رو براتون اینجا می‌ذارم:

musiXmatch

این نرم‌افزار رایگان و دیتابیش گسترده‌ای از موزیک‌های ایرانی و غیر ایرانی داره. کافیه نرم‌افزار رو نصب کنید و مثل گوگل یا سیری اسیست چند ثانیه از آهنک رو براش پخش کنید. نکته خوب این اپلیکیشن اینه که علاوه بر پیدا کردن موزیک، متن ترانه رو هم بهتون نمایش میده.

لینک دانلود اپلیکیشن برای اندروید

لینک دانلود اپلیکیشن برای IOS

shazam

این اپلیکیشن توی ایران خیلی محبوبه، اگه از اپلیکیشن قبلی نتیجه نگرفتید یه سر هم به این اپ بزنید. محطیطش شلوغ‌تره و تبلیغات هم داره، اما بسیار کاربردیه.

لینک دانلود اپلیکیشن برای اندروید

لینک دانلود اپلیکیشن برای IOS

 

SoundHound

اگر از طریق دو تا اپلیکیشن قبلی پیدا نکردید نا امید نشید و این اپلیکیشن رو هم امتحان کنید.

لینک دانلود اپلیکیشن برای اندروید

لینک دانلود اپلیکیشن برای IOS

 

WatZatSong

کارایی این اپلیکیشن با سه تای قبلی متفاوته. برای پیدا کردن موزیک به جای اینکه از موتور جستجوگر اپلیکیشن و دیتا بیس اون استفاده کنید از طریق این اپ میرید سراغ ذهن آدم‌ها. چه موقعی به کار میاد؟ برای مواقعیه که موزیک ریمیکس شده و پیدا کردن نسخه اصلی کار دشواری میشه. کافیه توی سایت که مثل فروم عمل می‌کنه عضو بشید و قسمتی از آهنک یا کل اون رو بارگزاری کنید و منتظر نظرات بقیه بمونید.

داستان دور دنیا در 80 روز رو یادتونه؟ همون داستان آقای فوگ انگلیسی که با رفقاش سر چرخیدن به دور دنیا در 80 روز شرط‌بندی می‌کنه و سر آخر علاوه بر 80 روز تجربه جهانگردی، برنده 20,000 پوند میشه. مطمئنم حتی اگه کتابش رو به نویسندگی ژول‌ورن نخونده باشید یا فیلمش رو ندیده باشید، با دیدن کارتونی که تو زمان بچگی خیلی‌هامون پخش می‌شد رویای سفر به دور دنیا تو ذهن‌تون شکل گرفته.

رویایی که خیلی از ما به کل فراموشش کردیم، اما توی دنیا آدم‌هایی هستند که برای رسیدن به این رویا تلاش کردند. آدم‌هایی که دور دنیا رو با پای پیاده، دوچرخه، ماشین، موتور و با اهداف مختلف چرخیدن و کلی تجربه ناب به دست آوردند. توی این مطلب می‌خوام قصه یکی از اون افراد رو براتون تعریف کنم.

Jean Béliveau مردیه که دور دنیا رو با پای پیاده چرخید.

 

داری خالی می‌بندی؟ یعنی توی دریاها هم راه رفته پس؟

قبل اینکه بریم سراغ داستان ژان، بذارید همین اول جواب یکی از علامت سوال‌های ذهنی‌تون رو بدم. وقتی می‌گن کسی دور دنیا رو با پای پیاده یا ماشین یا هر وسیله‌ای چرخیده، منظور این نیست که توی اقیانوس‌ها شنا کرده، بلکه معنیش اینه که اون فرد روی خشکی‌های زمین حرکت کرده و بخش‌هایی از مسیر که هیچ خشکی وجود نداره، مثل فاصله قاره آمریکا و آفریقا، از راه دریایی یا هوایی خودش رو به خشکی بعدی رسونده.

ژان قبل چرخیدن دور دنیا چه می‌کرده؟

ژان بیلیو که اصالتا کاناداییه توی شهر مونترال در حال گذراندن یه زندگی روتین بود و تلاش می‌کرده بیزینس کوچک خودش رو توسعه بده. اما حوالی سال 1998 بیزینس ژان به مشکل می‌خوره و کم‌کم ورشکست میشه. ژان با ورشکسته شدن بیزینسش و درگیر شدن با بحران میان‌سالی شروع به ورزش دویدن می‌کنه تا شاید اینجوری بتونه به سلامت روحش کمک کنه.

 

ایده جهانگردی با پای پیاده چطور شکل می‌گیره؟

بعد یک سال دویدن یه روزی که چشم‌انداز خوبی از مونترال داشته، پیش خودش فکر می‌کنه اگه همین مسیر رو ادامه بدم و تا نیویورک بدوم چی؟ یعنی تا مکزیک چقدر راهه؟ و همینجا ایده چرخیدن به دور کره زمین با پای پیاده تو ذهنش شکل می‌گیره. هیجان‌زده برمی‌گرده خونه، نقشه رو باز می‌کنه و شروع به رویا پردازی می‌کنه.

 

چطور ایده‌اش رو با خانواده درمیون میذاره؟

بعد از شکل گرفتن ایده، انقدر تو ذهنش با خودش درگیر بوده و نمی‌دونسته که داره کار درستی می‌کنه یا نه که تا هشت ماه به هیچ کس چیزی نمی‌گه!

اما خب زمان سفرش نزدیک بوده و هر روز پریشون‌تر و مضطرب‌تر از قبل می‌شده و می‌بینه چاره‌ای نداره جز اینکه به همسرش یعنی “لوس” واقعیت رو بگه. پس وقتی حدود سه هفته به شروع سفرش باقی مونده بوده، یه روز صبح پا میشه صبحانه رو حاضر می‌کنه و هر چی توذهنشه رو می‌ریزه رو دایره. “لوس” اولش پریشون میشه و فکر میکنه که ژان کلا داره ترکش می‌کنه! اما ژان قانعش می‌کنه که این سفر رویای زندگیشه و همچنان لوس رو دوست داره و می‌خواد که ارتباطش رو باهاش حفظ کنه.

شروع سفر

بالاخره ژان روز تولد 45 سالگیش یعنی هجدهم آگوست سال ۲۰۰۰ ساعت نه صبح لباس، کیسه خواب، چادر، کیف کمک‌های اولیه و چند تا وسیله ضروری دیگه رو میذاره توی کالسکه سه چرخه‌ش و از خونه‌‌ش توی مونترال کانادا راه می‌افته تا دنیا رو پای پیاده با هدف صلح و آگاه کردن مردم دنیا در خصوص خشونتی که علیه کودکان وجود داره بچرخه.

 

مسیری که ژان برای پیاده‌روی دور زمین طی کرده

ژان سفرش رو از مونترال به سمت آمریکای جنوبی شروع می‌کنه و از اونجا پرواز می‌کنه به آفریقای جنوبی و پیاده حرکت می‌کنه تا اروپا و از اونجا از طریق ترکیه و ایران وارد خاورمیانه میشه و بعد مسیرش رو ادامه میده به سمت آسیای جنوب شرقی و بعد هم استرالیا و نیوزلند. ژان در نهایت بعد از طی ۷۵,۵۰۰ کیلومتر و پاره کردن ۵۴ تا کفش برمی‌گرده به شصت و چهارمین کشور یعنی کانادا و ۱.۵ کیلومتر اخر رو دست در دست زنش طی می‌کنه.

ژان توی این دوران خانوادش یا دوستاش رو میدیده؟

اراده ژان و اعتقادش به طی این مسیر واقعا عجیبه. این مرد انقدر مصمم بوده که تا دور زمین رو راه نرفته خونه برنگرده که حتی وقتی نوه‌هاش به دنیا میان یا وقتی پدرش میمیره خونه برنمی‌گرده. توی این یازده سال، هر سال لوسی بهش سر میزده و چند روز رو با هم می‌گذروندن و ظاهرا انقدر خوش می‌گذشته که لوسی میگه انگار یازده تا ماه عسل رو تجربه کرده. بیخود نیست که میگن دوری و دوستی!

پسرش هم بهش سر میزد و بخش‌هایی از مسیر مثل تونس و اسکاتلند رو توی سالهای 2005 و 2006 کنار پدرش راه رفته.

ژان و پشیمونی؟

بله باورش سخته ولی حتی ژان هم که برای سفرش کلی انگیزه داشته گاهی پشیمون می‌شده. مثلا بعد سه ماه راه رفتن، یه شب سرد که هیچ جایی برای موندن نداشته پیش خودش می‌گفته نگاه کن آدم‌ها الان راحت نشستند توی خونشون و تلویزیون تماشا می‌کنند، کافیه یه بلیت هواپیما بگیرم و برگردم به خونه خودم و کارم.

و این برگشتن به کار براش مثل تهدید عمل می‌کرده، با خودش می‌گفته نه من بالاخره یه چیزی برای یادگرفتن و لذت بردن پیدا کردم و حاضر نیستم برگردم به کار سابق و با همین تهدید “اگه راضی نیستی برگرد سر کار سابقت” خودش رو جمع و جور می‌کرده و ادامه میداده.

 

ژان سال 2012 توی TEDxWaterloo از تجربیات یازده سال پیاده‌رویش گفته که می‌تونید از اینجا ببینید.

 

اولین کسی که دنیا رو با پیاده چرخید کی بود؟

البته که ژان اولین کسی نبود که دور دنیا رو با پای پیاده چرخید. رکورددار این حرکت آقای Robert Garside انگلیسیه. رابرت که خودش رو The Runningman خطاب می‌کنه سال 1967 به دنیا اومده و طی سال‌های 1997 تا 2003 به عنوان اولین نفر دور دنیا رو دویده و تونسته اسمش رو تو کتاب رکوردهای گینس ثبت کنه. به زودی داستان رابرت رو هم براتون می‌نویسم.

 

اگه رویای راه رفتن دور دنیا یا ایران یا شهر و روستاتون توی ذهنتون شکل گرفت، پیشنهاد می‌کنم تمرین‌هاتون رو با کوهنوردی شروع کنید. اینجا براتون نوشتم که چطور کوهنوری رو شروع کنید. البته که قبل اون باید ببینید که آدم سفر تنهایی هستید یا نه، برای اینکه بیشتر با حال و هوای سفر تنهایی آشنا بشید پیشنهاد می‌کنم اپیزودهای سفر تنهایی و سفر تنهایی و رابطه رو گوش بدید.

کوهنوردی برای من ورزشیه که مسیر زندگیم رو تغییر داد. حس آرامش روی قله وقتی از اون بالا به همه مشکلات کوچک توی زندگی روزمره نگاه می‌کنم یا وقتی هوا خوبه و می‌تونم روی سنگ‌ها یه ربعی چشمام رو ببندم و عمیق‌ترین خواب رو تجربه کنم برام با هیچ حسی عوض شدنی نیست.

اما تمام کوهنوردی لذت‌هایی که گفتم نیست، لذت‌هایی که به دیدن عکس‌های لحظات شاد و خوشحال به همراه مناظر قشنگش توی شبکه‌های اجتماعی عادت کردیم شاید 10% برنامه‌های کوهنوردی باشه، 90% مابقی تلاشیه که از لحظه بیدار شدن تا رفتن به قله و برگشتن به نقطه شروع می‌کنی. اگه الان هنوز داری متعجب عبارت “لحظه بیدار شدن” رو دوباره میخونی و فکر می‌کنی ای بابا کیمیا چقدر تنبله که بیدار شدن رو هم جزو سختی‌ها در نظر گرفته باید بگم که یه مثل معروف بین کوهنورداست که میگه “اگه صبح از جات بلند شدی و تا شروع مسیر کوهنوردی رفتی، 50%  کوهنوردی رو انجام دادی”

داستان اینه که کوهنوردی معمولا صبح زود شروع میشه(تو مقاله‌های بعدی بهتون میگم چرا)، این صبح زود اگه ساعت پنج صبح و توی هوای مطلوب بهاری باشه که طبیعتا سختی چندانی نداره، اما اگه توی زمستون مجبور باشی چهار صبح از توی کیسه خواب و چادری که بعد چند ساعتی که داخلش بودی تازه یه کم گرم شده بیای بیرون و توی همون وضعیت بری دستشویی و … متوجه میشی که منظورم از اینکه اگه همت کردی و همچنان انصراف ندادی پنجاه درصد مسیر رو رفتی یعنی چی.

البته که تلاش برای رسیدن به قله هم در خودش لذتی داره که کم‌کم با تجربه و تسلط بیشتر روی مسیر و حرکات میشه یاد گرفت. اون موقعه‌ست که چون بدنت و روحیه‌ت رو شناختی به اوضاع مسلط‌تری و راحت‌تر میتونی از همه اتفاقاتی که داره میافته لذت ببری چون میدونی که براش راهکار داری. مثلا میدونی که چی کار کنی نفس کم نیاری یا اگه نفس کم آوردی چجوری میتونی برگردی به حالت نرمال، چجوری انرژیت رو توی کل مسیر مدیریت کنی تا موقع برگشت کم نیاری و …

حالا بریم سراغ موضوع اصلی داستان یعنی چجوری کوهنوردی رو شروع کنیم؟

روش اول – باشگاه کوهنوردی

منطقی‌‌ترین روش برای شروع کوهنوردی اینه که اگه شهر یا روستاتون باشگاه کوهنوردی داره، عضو بشید و مرحله به مرحله پیشرفت کنید. باشگاه‌های کوهنوردی معمولا برنامه مدونی برای شروع دارند و همون اول که می‌خواید ثبت نام کنید می‌تونید لیست کلاس‌های تئوری و کلاس‌های عملی رو ببینید و بر اساس اون تصمیم‌گیری کنید. توی تهران باشگاههای دماوند، اسپیلت و همت شمیران جزو باشگاه‌های قدیمی و با سابقه هستند، حتما تو شهرهای دیگه هم باشگاه‌های کوهنوردی وجود داره که متاسفانه من در موردش اطلاعاتی ندارم و اگه دوست داشتید می‌تونید تو کامنت‌های همین پست از باشگاه‌های شهرتون بگید تا بقیه هم در جریان قرار بگیرند.

روش دوم – گروه کوهنوردی

گزینه بعدی پیوستن به گروههای کوهنوردیه. معمولا توی هر منطقه‌ای یه سری گروه وجود دارند که در کنار هم صعودهای دسته جمعی رو تجربه می‌کنند. تفاوت گروه کوهنوردی با باشگاه اینه که ممکنه در هنگام صعود توی گروه کوهنوردی با افراد با سطح توانایی مختلفی در کنار هم قرار بگیرید و مثل باشگاه فقط با افراد مشابه خودتون همگام نمی‌شید. همگام شدن با حرفه‌ای‌ها در صعودهای اولیه مزایا و معایب خودش رو داره و خوبه که قبلش در موردش آگاه باشید و بسته به شرایط جسمی و روحی‌تون تصمیم بگیرید.گروه‌های کوهنوردی معمولا کلاس تئوری ندارند و در وقع از همون اول پرتاب می‌شید توی اقیانوس. بذارید براتون مثال بزنم، مثلا تو یه باشگاه درست و حسابی شما در مورد تجهیزات کوهنوردی اطلاعات کاملی می‌گیرید و بعد یکی دو بار کوه خیلی سبک دستتون میاد که کدوم مدل کفش و کوله و سایر تجهیزات به کار شما میاد. اما تو گروه کوهنوردی کافیه بپرسید کدوم کفش خوبه؟ بیشتر افراد کفشی که پای خودشونه رو به عنوان بهترین انتخاب بهتون پیشنهاد میدن و این باعث میشه بین انتخاب‌های متعدد سردرگم بشید. این مسئله رو تعمیم بدید به تمام جزییات دیگه که لازمه قبل کوهنوردی بدونید. در واقع توسط افرادی که ممکنه حرفه‌ای هم باشند بمباران اطلاعاتی میشید و این ماجرا تصمیم‌گیری رو براتون سخت‌تر می‌کنه.از طرف دیگه صعود در کنار حرفه‌ای‌های و آدم حسابی‌های کوهنوردی بهتون مرام و مسلک کوهنوردی رو آموزش میده. در واقع کوهنوردی یه سری قوانین روی کاغذ داره مثل اینکه کی چه غذایی رو بخورید و چه جوری گام بردارید و غیره که با جستجو توی اینترنت و شرکت در کلاس می‌تونید یاد بگیرید اما مرام و مسلک کوهنوردی چیزیه که مثل خرده فرهنگ‌ها دست به دست میشه. باید کنار قدیمی‌ترها صعود کنی تا یاد بگیری موقع غذا خوردن چجوری باید با همنورردهات همسفره بشی یا مثلا چجوری باید حواست به تازه‌کارها باشه که هم اعتماد به نفس پیدا کنند و هم غره نشن تا بی‌احتیاطی کنند. دارم به مثال‌های بیشتر فکر می‌کنم اما هر چی که یادم میاد وقتی نوشته میشه ارزشش رو از دست میده، اصلا شاید برای همینه که تا الان مطلب تاثیرگذاری روی کاغذ نیومده، چون باید توی اون لحظه خاص توی اون ارتفاع خاص تجربه‌ش کنی تا به دلت بشینه و بشه مرام کوهنوردیت.

روش سوم – رفقای کوهنورد

اگر به دلیل نبود باشگاه یا گروه کوهنوردی توی شهرتون یا به هر دلیل دیگه‌ای تصمیم دارید که از دو گزینه قبل صرفنظر کنید،  کوهنوردی رو با فرد یا افراد حرفه‌ای که توی دوست و آشنا دارید شروع کنید. اگه توی دوست و آشناهاتون کوهنورد حرفه‌ای ندارید و الان زانوی غم بغل گرفتید که حالا چه باید کرد؟ در جواب یاید بگم تلاش! اگه هدفتون اینه که کوهنورد بشید خودتون رو توی موقعیت‌هایی قرار بدید که بتونید با حرفه‌ای‌های این رشته رفیق و همنورد بشید. می‌تونید توی کلاس‌های کارآموزی کوهپیمایی شرکت کنید یا مثلا توی تورهای کوهنوردی با افراد حرفه‌ای آشنا بشید. خلاصه که جوینده یابنده‌ست، اگه دغدغه‌تون اینه که کوهنورد بشید حتما مسیرش رو به تناسب مکانی که زندگی می‌کنید می‌تونید پیدا کنید.

کلاس‌های کارآموزی فدراسیون کوهنوردی:

هر چقدر که همراه حرفه‌ای‌ها کوهنوردی کنید، باز هم نیازه که یک سری دوره تئوری و عملی که توسط فدراسیون کوهنوردی برگزار میشه رو بگذرونید. اگر کوهنوردی رو با باشگاه شروع می‌کنید که قاعدتا خودشون برای گذروندن دوره‌ها راهنمائیتون می‌کنند، در غیر اینصورت لازمه که این دوره‌ها رو خودتون شرکت کنید که بسیار مفیده. از طریق بخش آموزش سایت فدراسیون کوهنوردی به آدرس http://portal.msfi.ir/Educations/List می‌تونید لیست دوره‌ها رو ببینید. توی این دوره‌ها که به صورت تیوری و عملی برگزار میشه علاوه بر آموزش‌های اولیه برای شروع، یاد می‌گیرید که تو شرایط خاص چه عکس‌العملی باید نشون بدید. مثلا تو دوره یخ و برف به طور عملی یاد میگیرید اگه به پشت افتادید توی برف و در حالتی که سرتون پایین‌تر از پاهاتونه و با سرعت به سمت پایین در حال سرخوردنید چجوری باید خودتون رو نجات بدید. این آموزشیه که توی حالت عادی و توی تجربه‌های کوهنوردی روزمره نمی‌تونید یاد بگیرید.

من چطور کوهنوردی رو شروع کردم؟

من کوهنوردی رو به همراه سه تا از دوستای خوبم که یکی از اون‌ها کوهنورد حرفه‌ای بود و دو نفر دیگه از من با تجربه‌تر بودند شروع کردم. البته با شروعی طوفانی و به امید صعود به قله دماوند در روز تولدم. برای رسیدن به هدفم با کمک همنورد حرفه‌ایم با یک برنامه‌ریزی دقیق توی پنج ماه تقریبا هر هفته یک قله رو صعود می‌کردیم. برنامه‌ای که با صعود به قله‌های کم ارتفاع شروع شد و هفته‌های آخر به قله‌های بالای چهار هزارمتر و شب‌مانی در ارتفاع رسید. با وجود داشتن همنورد حرفه‌ای به اصرار خودش توی این دوران توی کلاس‌های کارآموزی کوهپیمایی و یخ و برف هم شرکت کردم تا برای مشکلات احتمالی که ممکنه توی کوه پیش بیاد آماده بشم. اون دوران که برای صعود دماوند آماده می‌شدم جزو بهترین دوران زندگیم بود. دورانی که کلی قله صعود کردم، کلی تجربه جدید به دست آوردم که توی تغییر شخصیتم تاثیر گذاشت و در نهایت با فوت کردم شمع تولد سی سالگیم رو قله دماوند به اوج رسید.

کلام آخر:

حتما و حتما کوهنوردی رو با فرد یا افرادی  که تجربه کافی دارند شروع کنید. هیچوقت فکر نکنید ای بابا این مسیر که پاکوب (پاکوب راهیه که در اثر تردد زیاد کوهنوردها درست شده و عموما بهترین مسیر صعود به قله‌ست) داره و کاری نداره که، مستقیم میرم بالا و برمی‌گردم دیگه. واقعیت اینه که که توی کوهنوردی نمره نوزده نداریم و اولین اشتباه ممکنه نتیجه ناخوشایندی داشته باشه. مسیری که جلوی روی شما خیلی مشخص و واضحه با اولین مه یا بارون تبدیل به یه هیولای ناآشنا میشه. پس تا وقتی تسلط کافی نسبت به روح، جسم و مسیر پیمایش‌تون پیدا نکردید به هیچ عنوان تنها یا به همراه افراد مبتدی دیگر پا توی کوه نگذارید.

اگه تازه می‌خوای سفر و کوهنوردی رو شروع کنی، لیست وسایل مورد نیاز که اینجا ازش نوشتم بهت کمک می‌کنه.

وقتی اسم سفر به سواحل جنوبی میاد لحظه‌شماری می‌کنم تا برسم به غذاهای دریایی لذیذ جزایر هرمزگان. از کباب ماهی تا میگوپلو. توی این مطلب می‌خوام در مورد تعدادی از غذاهای لذیذ جزایر هرمزگان بگم که حیفه تا جنوب برید و امتحانش نکنید. قبل اینکه بریم سراغ غذاها اینو بگم که توی این جزایر خیلی مرسومه که یهو ببینید در یه خونه‌ای بازه و مردم میرن توی خونه یا توی حیاط غذا می‌خورن. یعنی چی؟ یعنی مثلا دفعه اولی که رفتم هرمز همینجوری که تو کوچه پس کوچه‌های هرمز قدم می‌زدیم یه نوشته کوچک کنار در یه خونه دیدیم که نوشته بود رستوران خاله هاجر، در حیاط باز بود و ما هم داخل شدیم و دیدیم خبری از فضای رستوران نیست و رسما اومدیم خونه خاله. خلاصه که لیست غذاها رو پرسیدیم و دو تا غذا سفارش دادیم و بهمون گفت تو یک ساعتی که غذا حاضر بشه می‌تونیم توی خونه استراحت کنیم یا بریم بچرخیم و برگردیم. ما هم کوله‌ها رو گذاشتیم و رفتیم گشت و گذار و وقتی برگشتیم غدامون حاضر بود. خیلی تجربه عجیبیه چون انگار واقعا رفتی خونه خاله‌ت غذا می‌خوری! سفره‌ای که برای ما پهن شده بود یه گوشه هال خونه بود و دو متر اونورتر پسرخاله دمرو رو زمین دراز کشیده بود و مشق می‌نوشت و کارتن می‌دید، وسطاشم ترشی تموم شد پا شدم رفتم تو آشپزخونه از مامانِ خاله یه کاسه دیگه ترشی گرفتم. این قضیه خصوصا توی هرمز خیلی مرسومه، توی قشم اغلب خونه‌هایی که از مهمون‌ها هم پذیرایی می‌کنند تا حدودی شکل و شمایل رستوران بومی گرفتند و توی لارک هم چون گردشگری تازه راه افتاده بیشتر این مدلیه که از قبل باید غذا سفارش بدی و خیلی مرسوم نیست که وارد خونه‌هاشون بشی.

خلاصه که تو سفر به جزایر استان هرمزگان با شکمی گرسنه و روی باز برید به استقبال دنیای جدید غذاها و مفهوم جدید رستوران.

بخشی از این غذاها توی خیلی از شهرهای خط ساحلی جنوب به روش‌های مختلف سرو میشه و فقط مختص جزایر هرمزگان نیست.

 

قلیه ماهی/میگو

قلیه ماهی و قلیه میگو گل سرسبد غذاهای جنوبی‌اند، غذهای معروفی که توی هر شهر و روستایی به یه روش درست می‌شه. خورشتی که مخلوطیه از سبزی، ماهی، ادویه‌های مختلف و تمبر هندی. بله! تمبر هندی.

قلیه ماهی قشمی عموما سبز رنگه(رب نداره) و خرما هم در اون استفاده میشه و پیشنهاد می‌کنم همون روز اولی که رسیدید قشم، همون اولین وعده برید سراغ این غذا چون مطمینم تا آخر سفرتون مدام تجربه‌ش می‌کنید و سفرتون هر چند روز باشه بازم وقتی برگردید به شهر خودتون حسرتش رو می‌خورید.

هواری ماهی/میگو

ترکیب برنج،سبزی و ادویه‌های لذیذ جنوب با ماهی یا میگو هوش از سرتون می‌بره. من این غذا رو توی قشم و هرمز هم توی رستوران و هم توی خونه‌های محلی به دفعات تجربه کردم. جالب اینه که نشده دو بار این غذا رو با یه مزه تجربه کنم، از اون غذاهاست که هر کس دستور مخصوص خودش رو داره و هر دفعه بشقابم رو می‌بینم از عطر و شکلش سورپرایز می‌شم، یه بار سبزیش بیشتره یه بار عدس داره، یه بار رب داره و … خلاصه که به شدت به شعار هر “خونه، یک دستور غذایی هواری” پایبندند. اما اعتراف می‌کنم که خوشمزه‌ترینش رو توی روستای سهیلی قشم تجربه کردم.

پیشنهاد می‌کنم همون روز اول که دارید قلیه سفارش می‌دید (ترجیحا قلیه ماهی) همسفرتون رو هم مجبور کنید که هواری میگو سفارش بده تا هر دو تا غذای بهشتی رو با هم امتحان کنید.

پودینی

پودینی رو تو اکثر رستوران‌های قشم و هرمز می‌تونید به شکل‌های مختلف پیدا کنید، از ساندویچ‌های کوچک تو فست فودیا تا به صورت خوراک و کنار برنج توی رستوران‌ها. پودینی با گوشت کوسه  توی قشم خیلی معروفه اما بعضی اوقات با گوشت سفره‌ماهی یا ماهی‌های مختلف دیگه درست می‌شه. شاخصه این غذا اینه که آب گوشت رو کاملا میگیرن و گوشت خشک شده رو ریش ریش می‌کنند و با ادویه و سبزی تفت میدن. من خیلی ساندویچ پودینی رو دوست دارم، اما یه کم طعم خاصی داره و ممکنه همه خوششون نیاد.

خلاصه که همون روز اول کنار قلیه میگو و هواری ماهی یک دونه پودینی کوسه هم سفارش بدید تا بتونید تصمیم بگیرید که جزو تیم پودینی‌ خورائید یا تیمی که مدام میگه نه ممنون من همون غذاهای تکراری همیشگیم رو می‌خوام.

عنکاس

عنکاس یا ماهی مرکب بین اهالی جنوب خیلی محبوبه. عنکاس خشک شده غذاییه که بر خلاف اغلب غذاهای این جزایر که میشه به سرعت حاضر کرد، نیاز به زمان طولانی برای آماده شدن داره. معمولا عنکاس رو تکه تکه می‌کنند و ده روز رهاش می‌کنند تا با کمک آفتاب خشک بشه و بعد کبابش می‌کنند. توی هرمز توی دکه نزدیک اسکله می‌تونید ساندویچ عنکاس رو امتحان کنید.

 

میگو دوپیازه

اگه مثل من شیفته میگو هستید میگو دو پیازه یکی از بهترین غذاهاست. غذایی که وقتی دستور غذاشو نگاه می‌کنید به نظر خیلی مبتدی میاد و اگه امتحانش نکرده باشید نمی‌تونید باور کنید که ترکیب میگو و پیاز و رب تا این حد شگفت‌انگیز بشه. البته که بازم یادآوری می‌کنم که نباید از معجزه ادویه‌های جنوب غافل شد.

ماهی کبابی/سرخ کرده

ممکنه فکر کنید که ماهی کبابی و ماهی سرخ کرده رو که توی اکثر شهرها و خصوصا شهرهای ساحلی میشه تجربه کرد و همچین غذای خاصی نیست، که خوب باید بگم سخت در اشتباهید. چون نه ماهی که توی ساحل‌های مختلف پیدا میشه طعم و مزه‌شون مشابهه و نه ادویه‌هایی که بهش زده میشه و نه روش طبخش. بذارید براتون مثال بزنم، مثلا ماهی کبابی کنار دریاچه زریوار کردستان و ماهی کبابی قشم در ظاهر اسم جفتشون ماهی کبابی اما انگار از دو تا سیاره مختلف اومدند و هر کدوم به یه شکل عطر و طعم بهشت رو دارن. پس اصلا با این خیال که ماهی سرخ شده و کبابی رو همه جا میشه خورد خودتون رو گول نزنید و حتما روز دوم ماهی کبابی و سرخ شده رو بذارید توی اولویت.

همینجا بگم که از میگو کبابی/سرخ شده هم غافل نشید.

 

فلافل

من به شخصه می‌تونم وقتی جنوبم شبانه‌روز ماهی و میگو بخورم، اما این وسط‌ها حیفه از فلافل جنوب غافل بشم. هرمز که رسیدید، با همون کوله سراغ فلافلی بارسلون رو بگیرید و پیاده از اسکله راه بیافتید و برید پیش عمو طاهر و به مناسبت ورودتون به هرمز یه فلافل با سس تند بزنید.

نان توموشی

این نون تو جزایر هرمزگان نقش چیپس و پفک رو بازی می‌کنه.خصوصا توی هرمز خیلی مرسومه که زن‌ها یه ماهیتابه و یه سبد مواد اولیه گذاشتند دم در خونشون و نان توموشی درست می‌کنند. نون سبکی که خیلی نازکه و داخلش معمولا سس سوراغ یا مهیاوه می‌ریزن. سوراغ ترکیبیه از شیره ماهی و کمی خاک رنگی هرمز و مهیاوه هم ترکیبیه از شیره ماهی و سبزیجات معطر. از اونجایی که توی سس این نون‌ها شیره ماهی وجود داره، عطر و طعم نون با چیزی که ما از نون توقع داریم متفاوته و اگه آدم خوش غذایی نباشید ممکنه اولش توی ذوقتون بخوره، اما بهتون پبشنهاد می‌کنم این یه بار رو ریسک‌پذیر باشید چون بعید می‌دونم پشیمون بشید.

کلمبا(حلیم ماهی)

کلمبا از غذاهای قدیمیه قشمیه. ترکیبیه از گندم یا جو با ماهی پخته شده و سبزی و البته ادویه جنوبی. من تعریف این غدا رو از قشمی‌ها زیاد شنیدم اما متاسفانه توی رستوران‌ها ندیدمش. یه جورایی میشه گفت غذای سنتی قشمه که بیشتر قدیمیای قشم تو خونه‌هاشون درست می‌کنند.

 

ارده شیره و خرما

کنار غذاهای جنوبی معمولا خرما ارده سرو میشه، جدا از طعم لذیذش و اینکه بعد خوردن غذای سنگین، یه دسر شیرین خیلی می‌چسبه، داستان سرو خرما ارده اینه که چون طبع ماهی و میگو سرده با خوردن خرما و ارده شیره از مشکلات گوارشی جلوگیری میشه.

 

برای اینکه بیشتر با حال هوای جنوب و جزایرش آشنا بشید پیشنهاد می‌کنم اپیزود جزایر رنگارنگ رو گوش کنید.

مگه نقش کوله این نیست که فقط وسایل رو حمل کنه، دیگه این همه تحقیق چرا؟

بذارید همین اول داستان خیالتون رو راحت کنم، کوله چیزی نیست که باهاش شوخی کنید. کوله مناسب سفر ، کیفیت سفرتون و البته سلامتی جسمانی‌تون رو صد در صد تحت تاثیر قرار میده. پس اگه قراره زمان طولانی کوله روی دوش‌تون باشه، خیلی مهمه که کوله از یه برند درست و حسابی که به صورت تخصصی روی داستان کوله کار می‌کنه باشه. بازم تاکید می‌کنم که به هیچ عنوان سراغ کوله‌های فیک و های‌کپی و این قصه‌ها نرین. مثلا چیزی که تو بازار به وفور دیده میشه کوله‌های تقلبیه «Deuter» ئه که به لحاظ ظاهر و رنگ تقریبا شبیه کوله‌های اصلی هستن. اما به لحاظ تخصصی واقعا هیچ فرقی با کوله‌های معمولی ندارن و استفاده طولانی مدت ازشون آسیب زننده‌اس.

پس اگه دارید سفر کردن رو تازه شروع می‌کنید با سفرهای کوتاه مدت و سفرهایی که کوله‌کشی ندارند شروع کنید و کم‌کم که مطمئن شدید تصمیم دارید این مسیرو ادامه بدید و نیازهاتون رو هم شناختید برید سراغ خرید یه کوله درست و حسابی که سال‌ها براتون می‌مونه. برای اینکه یه تخمینی از کلمه “سال‌ها” داشته باشید، مثلا کوله دیوتر من از سال 91 یار و یاور سفرهامه و صدها سفر با هم رفتیم و هنوز هم کاملا سالمه و برنامه‌مون اینه که کلی سال دیگه هم همسفر باشیم باهم.

از طرف دیگه حواس‌تون باشه علاوه بر اصل‌بودن کوله، حجم، جنس، اسکلت کوله و سایر مواردی که در موردش براتون میگم تو کیفیت سفرهاتون –البته اگه سفر کوله‌کشی داره- قطعا تاثیرگذاره.

 

چه مدل کوله‌ای برای سفرم بگیرم؟

قبل از اینکه بریم سراغ این قضیه که چه حجم کوله‌ای و چه مارکی برای سفر مناسبه، بهتره اول در مورد انواع کوله‌ها که تو سفر استفاده می‌شه، صحبت کنیم. اگر از سفرهای با دوچرخه یا با هدف صخره‌نوردی و … بگذریم، به طور کلی کوله‌هایی که تو برنامه‌ها استفاده می‌شه به دو دسته کلی کوله‌های سفر یا travelling packs و کوله‌های کوهنوردی و پیاده روی یا hiking/tracking packs تقسیم می‌شن. حالا فرق این دوتا کوله چیه؟ کوله‌های کوهنوردی همون کوله‌هایین که بیشتر می‌بینیم. همونایی که یک در اصلی از بالا دارن و بسته به نوع کوله، زیپ‌هایی روی کوله برای دسترسی راحت‌تر به محتویاتش هم براش تعبیه شده. اما کوله‌های travelling کوله‌هایی هستن که زیپ سرتاسری دور تا دور دارن و دسترسی به محتویات داخلش مثل یه چمدون راحته.

برای اینکه گیج نشید بیاید یه دور تشابهات و تفاوت‌هاشون رو بررسی کنیم و برای اینکه راحت‌تر متن رو پیش ببریم از این به بعد به کوله‌هایTravelling Packs میگیم کوله‌های سفری و به Tracking Packs میگیم کوله‌های کوهنوردی.

تشابهات:

• هر دو کوله قابل استفاده برای سفر هستند.
• هر دو کوله مدل زنانه و مردانه و یونی‌سکس دارند.(جلوتر در مورد انتخاب کوله بر اساس جنسیت توضیح میدم)
• خیلی از برندهای معتبر معمولا از هر دو کوله تولید می‌کنند.

تفاوت‌ها:

• مهم‌ترین تفاوت همون‌جوری که قبلا هم گفتم نحوه چیدمان وسایله که تو کوله‌های کوهنوردی معمولا از بالا و زیپ‌های کنار یا پایین کوله‌ست و اصطلاحا Top Load هستند و کوله‌های سفری زیپ سرتاسری دارند و اصطلاحا Front Load هستند.
• داخل کوله‌های سفر، مثل چمدون بندهایی وجود داره که باعص میشه وسایلتون ثابت بمونند اما تو کوله‌های کوهنوردی وسایل روی هم قرار می‌گیرند و ثابت موندن وسایل تو این شرایط محاله.
• تو حجم مشابه، کوله‌‌های سفر معمولا وزن بیشتری نسبت به کوله‌های کوهنوردی دارند
• به خاطر وزن زیاد کوله‌های سفر مناسب برنامه‌های کوهنوردی یا برنامه‌هایی که هایکینگ طولانی دارند نیستند.
• معمولا کوله‌های سفر از حجم 50 لیتر به بالا شروع می‌شوند در صورتی‌که کوله‌های کوهنوردی در حجم‌های کمترکه بسیار کاربردی هستند هم تولید می‌شوند.
• تو خیلی از کوله‌های سفری یک کوله کوچک معمولا ده یا پونزده لیتری با زیپ یا سگک بهشون وصل شده که تو سفر بسیار کاربردیه.
• زیپ سرتاسری کوله‌های سفری معمولا دوتاییه و این قابلیت داره که با قفل بسته بشن.
• کوله‌های سفر معمولا دستگیره کنار کوله و یا بعضا بند بلند روی شونه دارند که باعث میشه تو شرایط خاص بشه کوله رو مدل ساک حمل کرد، البته که حواستون باشه که تک‌تک این چیزهایی که به کوله اضافه میشه باعث افزایش وزن کوله میشه.
• برخی مدل‌های کوله‌های سفری جای لپ‌تاپ دارند، اما طبیعتا تو کوله‌های کوهنوردی نباید دنبال جای لپ‌تاپ بگردید.
• تنوع کوله‌های کوهنوردی نسبت به کوله‌های سفر بیشتره و اگر تصمیم دارید از ایران خرید کنید احتمال اینکه کوله سفری اصل پیدا کنید کمتره.

چه حجم و وزن کوله‌ای برای من مناسبه؟

واقعیت اینه که این سوال از اساس غلطه! چون حجم کوله مناسب وجود نداره. مثل زندگی روزمره که یکی پولش رو می‌ذاره تو جیبش میاد بیرون، یکی کیف پول برمی‌داره، یکی هم یه کوله به چه گندگی می‌ندازه رو دوشش و تو شهر می‌چرخه. توی سفر هم هر کسی بر اساس نیاز و توانایی جسمانیش باید حجم کوله مناسب خودش رو پیدا کنه. و اینجا هم همون قاعده کلی که هر چقدر فضا بزرگ‌تر باشه، وسایل‌تون هم بیشتر میشه صادقه. یعنی اصلا و ابدا با خودتون فکر نکنید که حالا یه کوله بزرگ می‌گیرم و تو سفرهای کوتاه‌تر نصفه پرش می‌کنم که سنگین نشه، چون شک نکنید که حتی می‌تونید برای یه برنامه یک روزه کوله شصت لیتری رو هم پر کنید. پس بر اساس چک لیست سفر که اینجا می‌تونید بیشتر در موردش بخونید، وسایل مورد نیاز سفرهاتون رو برآورد کنید و براساس اون حجم کوله رو انتخاب کنید و تردید نکنید هر چی وسایل کمتری با خودتون حمل کنید و رهاتر سفر کنید، هم به لحاظ ذهنی تو هاستل و … راحت‌ترید چون باید حواس‌تون به وسایل محدودتری باشه و هم به لحاظ جسمی بهتون فشار کمتری میاد. همین‌جا خوبه که باز یادآوری کنم که حواس‌تون به پارامتر وزن هم باشه. زمان خرید کوله یکی از مهمترین فاکتورهایی که باید چک کنید وزنه که خوب حدس می‌زنم تو نگاه اول فکر می‌کنید حالا یک کیلو اینور اونور شدن وزن کوله چه تاثیری داره مگه؟ اما برای اینکه یه مقیاسی داشته باشید، وقتی می‌گم سفر رها و با کوله سبک، یعنی وقتی برای یه سفر بیست روزه کوله‌تون رو چیدید و آماده حرکتید، نهایتا وزن کوله باید ده کیلو باشه. این داستان وزن رو آدم وقتی تو خونه‌ست شاید خیلی درست درک نکنه چون مثلا مقایسه‌ش می‌کنه با یک کیلو سیب‌زمینی و میگه کاری نداره حملش که، اما وقتی تو پیاده‌روی طولانی دیگه نای راه رفتن نداری، هر گرمی که رو دوشته خسته‌ترت می‌کنه. برای همین تو برنامه‌های ترکینگ ما حتی دور نون رو که ممکنه چون خمیره استفاده نمی‌کنیم، همون اول مسیر جدا می‌کنیم و میدیم به حیوونا و حتی حاضر نیستیم یک گرم اضافه حمل کنیم.

کوله من که قبلا هم ازش گفتم یه کوله 10+35 لیتره که وزنش 1580 گرمه. با این کوله از سفر یک روزه کوهنوردی تا سفر 25 روزه بک‌پکری با چادر و کیسه‌خواب و کفش کوه رو تجربه کردم و هیچوقت فکر نکردم فضا کم دارم، البته که لازمه از کل فضای داخل و بیرون کوله استفاده کرد و مثلا چادر رو بیرون کوله می‌بستم یا کفش کوهم رو زمانی که لازم نداشتم به کوله آویزون می‌کردم.

 

10+ که تو حجم کوله‌ها می‌نویسند یعنی چی؟

این عدد تو کوله‌های کوهنوردی به معنای فضای اضافی بالای کوله‌ست که با باز کردن بندها میشه ازشون استفاده کرد و تو کواه‌های سفر معمولا حجم کوله یک روزه‌ایه که همونجور که قبلا گفتم، به کوله اصلی متصل میشه.

 

ابعاد کوله مهمه؟

ابعاد کوله از چند جهت مهمه، اولین مورد اینه که خوب باید با آناتومی بدن شما سازگاری داشته باشه و روی بدنتون حس راحتی داشته باشه. از جهت دیگه خیلی اوقات میشه پروازهای ارزونی گیر آورد که دلیل ارزون بودنش نداشتن بار روی بلیته و مجبورید کوله رو داخل کابین هواپیما ببرید، تو این شرایط قطعا نمی‌تونید یه کوله خیلی بزرگ رو ببرید، پش حواستون باشه که ابعاد کوله‌تون از حدود 23*36*56 سانتی‌متر نباید بیشتر بشه (قبل پرواز حتما این ابعاد رو با ایرلاین چک کنید)

علاوه بر حجم، وزن بار carry on یا همون بار داخل کابین رو هم چک کنید که مجبور نشید چند برابر پول بلیت، جریمه اضافه بار بدید.

کوله هم مگه زنونه مردونه داره؟ جنسیت‌زدگی تا کجا!

بله داره! از اونجایی که آناتومی بدن زن‌ها و مردها معمولا متفاوته، برندهای تولید کوله معمولا کوله‌هاشون رو در سه مدل مردونه، زنونه و یونی‌سکس تولید می‌کنند که مدل آخر مدلیه که قابل استفاده برای زن‌ها و مردهاست. تو دسته‌بندی زنونه و مردونه به جزییات بدن‌ هر جنس دقت بیشتری شده مثلا کوله‌های زنونه بندشون کمی انحراف داره که به سینه‌ها فشار نیاره  یا به صورت کلی کوله‌های آقایون نسبت به کوله‌های خانم ها درشت‌تره. اما توصیه می‌کنم که خیلی روی این جنسیت هم تعصب خاصی نداشته باشین. ممکنه شما یه آقایی باشین که کوله زنونه رو تنتون راحت‌تر بشینه یا بالعکس و به هر دلیلی کوله‌ای که با جنسیت فیزیکی‌تون همخونی نداره رو بدنتون راحت‌تر میشینه، هیچ اشکالی نداره و یادتون نره که انقدر کوله‌های مختلف رو باید امتحان کنید تا کوله متناسب با فیزیک بدنتون رو پیدا کنید.

توی ظاهر کوله به چه چیزایی دقت کنم؟

اولین نکته که باید حواس‌تون باشه اینه که کوله‌ها یه قسمتی دارن که روی کمر شما می‌افته، توی بازار حالت‌های مختلفی ازش هست. بهترین حالت اینه که کوله فضایی ایجاد بکنه بین کمر شما و کوله، که بهش در که پشت‌تون قرار می‌گیره، حواس‌تون به پدهای کمر هم باشه. اگه کوله به درستی روی بدنه‌تون قرار بگیره،  وظیفه این پدها این میشه که وزن کوله رو به طور کلی از شونه منتقل کنه به لگن و باسن. پس این پدها باید به قدر کافی پهن و البته نرم باشند.

هر چی کوله‌ام جیب و بند و از این‌جور چیزها بیشتر داشته باشه بهتره دیگه؟

بازم لازمه یادآوری کنم که تو خرید وسایل سفر بهتر و بدتر مطلق نداریم، با هر انتخابی یه سری مزایا بدست میارید، اما یه سری چیزها از دست میدید، پس بحث اولویت‌هاست. اگه دوست دارید کوله‌تون سبک باشه یاد اون داستان خمیر نون بیافتید و بدونید که هر چیزی که به کوله اضافه میشه معمولا وزنه‌ش رو بیشتر می‌کنه، اما از طرفی هم باعث راحت‌تر چیدن و پیدا کردن وسایل میشه، پس، انتخاب با شما!

 

کوله باید حتما ضد آب باشه؟

لازم نیست حتما کوله ضد آب باشه، اما مهمه که یه قسمت ضد آب داشته باشه که برای نگه‎داری مدارکی که خیلی مهم هستند ازشون استفاده کنید.

کاور ضد آب کوله سوسول‌بازی نیست؟ 

استفاده از کاور ضد آب زیر بارون سوسول‌بازی که نیست هیچ، نشون‌دهنده عقل صاحب کوله‌ست. اما علاوه بر بارون و برف، پیشنهاد من اینه همیشه کاور کوله‌تون رو بکشید، چون دیگه با خیال راحت میتونید کوله رو بذارید زمین و در کل نگران خاکی و آسیب‎دیدن کوله نباشید. این کار باعث میشه عمر مفید کوله به مراتب بیشتر بشه.

کاور ضدآب تو بعضی مدل‌ها به کوله متصله و معمولا تو جیبی که پایین کوله قرار گرفته می‌تونید پیداش کنید، اما اگه کوله‌‌ای که انتخاب کردید کاور نداره، اصلا نگران نباشید، چون میشه کاور ضدآب همون برند رو مجزا خرید.

 

مخزن آب آخه؟ واقعا مهمه؟

وجود مخزن آب جزو فاکتورهای ضروری کوله نیست و از اون مواردیه که خیلی بستگی به نوع سفرتون داره، اما از اونجایی که من تو سفرهام زیاد پیاده‌روی می‌کنم خیلی ازش استفاده می‌کنم. چون باعث میشه تو پیاده‌روی‌ها عوض اینکه مجبور بشم کوله رو از رو دوشم بردارم و قمقمه یا بطری آب رو از توش بردارم، به راحتی به آب دسترسی داشته باشم و هیچوقت بدنم کم آب (dehydrate) نشه و در عین حال بطری آب معدنی کمتری هم بخرم. البته که لازمه‌ش اینه که یه Camel Back هم در کنار کوله تهیه کنید.

موقع پرواز کوله رو چجوری تحویل بار بدم؟

هیچ‌وقت، هیچ‌وقت، هیچ‌وقت کوله رو همین‌جوری و یا حتی با کاور به قسمت بار تحوبل ندید، از اینکه خیلی اوقات به خاطر بندهایی که از کوله آویزونه، کوله رو قبول نمی‌کنند که بگذریم، باید بگم حتی اگه قبول کردند هم شما راضی نشید که کوله نازنین‌تون رو بدون محافط تحویل بار بدید، چون ممکنه بندها، کاور یا بدنه کوله موقع جابجایی آسیب ببینه. برای جلوگیری از این اتفاق می‌تونید کوله رو تو فرودگاه رپ کنید با خودتون با سلفون همون کار رپ رو انجام بدید و یا از کیسه‌هایی که شکل ساختاریش شبیه گونیه اما جنسش شبیه کاور کوله ضد آبه و کمپانی‌ها با همین هدف می‌فروشن‌شون بخرید که البته باید حواس‌تون به وزن و ابعادش باشه چون بعد پرواز باید این کیسه رو داخل کوله جا بدید. به این پک‌ها Flight Cover هم می‌گن.

کوله روزانه ضروریه؟

اول براتون بگم که کارکرد این کوله چیه. فرض کنید حین سفر تو محلی اقامت دارید و می‌خواید شخصی یا با تور گشت‌های یکی دو روزه انجام بدید، برای اینکه وسایل مورد نیازتون رو همراه‌تون ببرید و ار طرفی پول و مدارک مهم رو مثلا تو محل اقامتی مثل هاستل نذارید، بهتره که یک کوله یک روزه هم همراه‌تون داشته باشید. یه کاربرد دیگه‌شم اینه که می‌تونید وسایل ارزشمندتون رو بین دوتا کوله‌تون تقسیم کنید، مخصوصا پول. اینجوری کمک می‌کنه که خدایی نکرده اگر اتفاقی افتاد و بارون خورد و کوله‌تون خیس شد و یا ازتون دزدیدن همه دارایی تون رو یک جا از دست ندید.

همون‌جوری که گفتم کوله یک روزه تو کوله‌های سفری به کوله متصل میشه، اما اگه کوله کوهنوردی دارید می‌تونید کوله رو از سمت جلو بندازید، که برای مسافت طولانی پیشنهاد نمی‌کنم و یا اینکه می‌تونید از کوله‌های تاشو استفاده کنید تا در زمان‌هایی که نیارش ندارید، کوله یک روزه رو داخل کوله اصلی قرار بدید.

مشخصات کوله من:

من تو سفرهام از دو کوله کوهنوردی و سفری  Aircontact Lite 35 + 10 SL وTraveller 55+10 SL Backpack که هر دو از برند دیوتر هستند استفاده کردم، با توجه به مدل سفر من و آناتومی بدنم و هزار تا پارامتر دیگه، استفاده از کوله کوهنوردیم برام به مراتب راحت‌تره و کوله سفرم رو بعد یه سفر 25 روزه بوسیدم و گذاشتم بالای کمد و فقط از کوله یک روزه‌اش برای استفاده روزمره استفاده می‌کنم.

 

توصیه آخر:

برای خریدن کوله سفر هم مثل بقیه تجهیزات سفر صبور باشید و به وقتش خرید کنید. هر زمانی که تصمیم گرفتید کوله سفر بخرید دو تا سوال رو صادقانه به خودتون جواب بدید؟

1. آیا مطمینم که تصمیم دارم به طور مداوم سفر کنم یا دارم کوله می‌خرم که یرای برنامه یکی دو روزه آخر هفته کوله رنگی قشنگ داشته باشم و بعدش هم حالا ببینم چی پیش میاد دیگه.
2. آیا اونقدری سفر کردم که بدونم حجم وسایلم تو سفر چقدره و دقیقا به چه کوله‌ای نیاز دارم؟

چه وسایلی برای سفر نیازه؟

داشتن یک چک‌ لیست وسایل سفر کامل باعث میشه که چه از اون دسته افرادی هستید که از یک هفته قبل از سفر، چمدون یا کوله‌تون رو میذارید گوشه خونه و با صبر و حوصله دونه‌دونه وسایل رو جمع می‌کنید و چه جزو اون دسته‌ای هستید که سه چهار ساعت مونده به سفر تند و تند شروع به جمع‌کردن وسایل می‌کنید،  توی راه فرودگاه یا راه‌آهن یهو با صدای بلند نگید “وااااای، فلان چیز همین جلوی چشم بودها ولی یادم رفت بردارم”

چک لیست وسایل سفر که قراره در موردش صحبت کنیم، شامل وسایلیه که برای سفر با ظرفیت بار محدود بیشتر به کار میاد، سفرهایی که هدفشون سبک‌تر و رهاتر سفر کردنه. پس اگه قراره با چمدون و کلی اضافه بار یک هفته برید هتل یوآل و لذت زندگی رو ببرید هیچ آداب و ترتیبی مجویید و هر چی دلتون می‌خواد بردارید و حتی اگه فراموش کنید هم بالاخره وسایل مورد نیاز رو تو همون هتل یا خیابون بغلیش پیدا می‌کنید.

اما اگه سفرتون با کوله‌ست و یا با یه چمدون کوچیکه، این لیست وسایل ضروریه که با توجه به نوع سفرتون به کارتون میاد. با کمک این لیست و با توجه به نیازهای شخصیتون می‌تونید یه چک لیست از وسایل ضروری که برای سفرتون نیاز دارید رو تهیه کنید.

 

حالا برای سفرم کوله بردارم یا چمدان؟

اولین نکته انتخاب کوله یا چمدونه. بر اساس نوع سفر و مدت زمانش شرایط رو تحلیل کنید و ببینید چه حجم فضایی برای حمل بارتون نیاز دارید، چون تجربه ثابت کرده هر چقدر فضایی که در اختیار دارید بیشتر باشه، قطعا متناسب با اون بار بیشتری هم با خودتون حمل می‌کنید. همیشه باید بدونید که سفرتون از چه نوعیه و بسنحید که کوله بیشتر به دردتون می‌خوره یا چمدون. هر کدون از این‌ها بدی‌ها و خوبی‌های خودشون رو دارند. اگر قراره تمام مسیر رو با هواپیما و ماشین و اتوبوس برید و توی هتل‌ها اقامت کنید، حمل و دسترسی‌تون به وسایل با چمدون خیلی راحت‌تره. اما اگه قراره کلی از مسیرها رو پیاده برید و از وسایل حمل‌و‌نقل عمومی استفاده کنید و یا طبیعت‌گردی کنید قطعا کوله بیشتر به کارتون میاد.

درهرحال چه کوله برداشتید و چه چمدون، از کیف کمری و یا یه کوله تاشو که توی چمدون یا کوله اصلی قرار می‌گیره هم غافل نشید که تو گشت‌های یک روزه و زمانی که وسایل اصلی رو تو محل اقامت قرار دادید به کار میاد. اگر دوست دارید در رابطه با انتخاب کوله مناسب بیشتر بخونید یه سر به این  مقاله بزنید.

مدارک موردنیاز در سفر

پاسپورت و کپی اون برای سفر خارجی و کارت ملی و کپی‌اش برای سفر داخلی، کارت اعتباری، بلیت هواپیما/قطار/اتوبوس، پرینت رزرو هتل در صورت وجود، پول، بیمه مسافرتی.

اگر قصد دارید توی سفر برای ویزای مقصد بعدی اقدام کنید، حتما از قبل مدارک رو از اون سفارت‌خونه بپرسید و اصل و کپی مدارک رو همراه خودتون ببرید. اکثر سفارت‌خونه‌ها مدارکی مثل گواهی تمکن مالی، پرینت بلیت پرواز رفت و برگشت و هتل برای روزهای اقامت‌تون توی کشور مقصد رو ازتون می‌خوان. گواهی اشتغال به کار یا اشتغال به تحصیل هم خیلی وقت‌ها به کارتون میاد. توی اپیزود چهار رادیو جولون می‌تونید مفصل‌تر در مورد ویزا بشنوید.

 

کفش مناسب در سفرهای کوله‌گردی

انتخاب کفش مناسب یکی از تاثیرگذارترین نکات یک سفر خصوصا سفر با کوله‌پشتیه. اگه قراره حین حمل کوله پیاده‌روی کنید، حتما یک کفش مناسب پیاده‌روی که ترجیحا ساق‌دار باشه استفاده کنید. در مورد انتخاب کفش مناسب به زودی  براتون می‌نویسم. حالا که صحبت کفشه حواستون باشه که چند تا جوراب مناسب کفشتون و شرایط استفاده‌تون همراه داشته باشید.

اگر مقصدتون دارای آب و هوای گرمه و یا اگه حین سفر گذرتون به ساحل میخوره، حتما با خودتون صندل مناسب همراه داشته باشید، ترجیحا صندلی که همراه می‌برید جلو بسته باشه تا انگشت‌ها و ناخن‌های پاتون حین سفر آسیب نبینه.

و  اگر کوله‌تون جا داره و بسته به مقصدتون یه دمپایی سبک هم با خودتون ببرید، چون تو خیلی ار مقاصد ممکنه تو اقامتگاه‌ها یا هاستل‌هایی بمونید که خبری از دمپایی نیست، مثلا تو اغلب هتل‌های شهرهای کوچک سریلانکا تو اتاق دمپایی پیدا نمی‌کنید و شما می‌مونید و حمام بی‌دمپایی. البته که من از همون صندلم برای این مورد هم استفاده می‌کنم. در مورد خرید صندل هم به اندازه کفش کوهنوردی وسواس به خرج بدید، چون توی سفرهای با هوای گرم ممکنه فقط صندل پا کنید و خیلی مهمه که با استفادش کمر درد نگیرید یا پاهاتون آسیب نبینه.

 

واسه سفرم کیسه خواب ببرم یا ملحفه؟

اگه قرار نیست توی هتل از قبل مشخص‌شده اقامت کنید، خوبه که همراه‌تون یک ملحفه سبک یا کیسه خواب سبک داشته باشید. منظور از کیسه خواب سبک، کیسه خواب‌هاییه که بسیار نازک و سبک‌اند و زمانی که جمع می‌شن فضای بسیار کمی رو اشغال می‌کنند و همراه داشتن‌شون از همراه‌داشتن دو تا ملحفه کاربردی‌تر و راحت‌تره.

اگه حین سفرتون برنامه کمپینگ دارید و یا احتمال کمپ‌زدن می‌دید حتما باید با خودتون کیسه خواب مناسب دمای محل کمپ‌تون و زیرانداز کیسه خواب داشته باشید. در مورد انتخاب کیسه خواب مناسب هم به زودی براتون می‌نویسم.

چه لباسی برای سفرم بردارم؟

با توجه به شرایطی که تو مقدمه گفتم که هدفمون حمل بار کمتر و سبک سفرکردنه موقع انتخاب لباس باید حواسمون رو جمع کنیم تا لباس‌ها رو جوری انتخاب کنیم که با توجه به نوع سفر و دمای هوای مقصد کاملا کاربردی باشند، احساس راحتی کنیم باهاشون و بعد از شسته شدن به راحتی خشک بشن. اینجا اونجاییه که باید بین مثلا یه پیرهن خیلی قشنگ تنگ که توش معذبید اما خیلی دوستش دارید و یه لباس راحت و رها که به چشم‌تون خیلی معمولیه اما می‌تونید با خیال راحت یه گوشه کوله بگذارید و بارها بپوشیدش، دومی رو انتخاب کنید. برای انتخاب راحت‌تر لباس چندین و چند بار لباساتون رو دسته‌بندی کنید و ببینید کدوم‌ها رو واقعا بیشتر تو سفر می‌پوشید و قید بقیه رو بزنید و مطمئن باشید اصلا تو سفر دلتنگ لباس‌هایی که نبردید نمی‌شید.

هرجایی که سفر می‌کنید حتی اگه گرمه، خوبه که همراهتون شلوار بلند داشته باشید، اگه مقصد گرمیه بهتره که از شلوارهایی که با باز کردن زیپ تبدیل به شلوارک میشه استفاده کنید. در کنار شلوار بلند، بسته به دمای مقصد، شلوارک و تیشرت و تاپ و دامن و … هم به صلاح‌دید و با توجه به توضیحات قبل همراه‌تون داشته باشید.

هوا رو هم که می‌دونید از سایت AccuWeather میشه چک کرد.

اگر مقصدتون دارای آب و هوای سردیه، به جای استفاده از لباس‌های پشمی و حجیم، لباس‌های از جنس پلار و همچنین کاپشن پر رو انتخاب کنید و سعی کنید به جای پوشیدن یک لایه لباس کلفت، چندین لایه نازک‌تر بپوشید، تا هم چیدن کوله راحت‌تر باشه و فضای کمتری اشغال بشه و هم از این طریق بیشتر گرم بشید. در رابطه با انتخاب لباس مناسب اینجا مفصل توضیح دادیم.

لباس زیر به تعداد کافی و حتی چند تا دونه بیشتر از کافی بردارید، چون جای چندانی نمی‌گیره اما برای بهداشت و مراقبت از خودتون بسیار ضروریه.

اگه برنامه استخر یا دریا دارید مایو و اگه حتی یک درصد در پیش‌بینی‌ها احتمال بارندگی دیدید، پانچو بردارید.  موقع انتخاب پانچو حواستون باشه که حتما ضد آب باشه و اونقدری گشاد باشه که روی کوله‌اتون رو هم بپوشونه و در عین حال اون‌قدری گشاد نباشه که جلوی حرکت‌تون رو بگیره و باعث زمین خوردن‌تون بشه. پیشنهاد می‌کنم پانچو و البته بقیه وسایل سفرتون رو رنگی رنگی انتخاب کنید. جدا از اینکه قشنگه و همسفرهاتون دلشون باز می‌شه توی شرایط خاص آب و هوایی و یا مسیر‌های خاص امکان دیده شدن‌تون رو بیشتر می‌کنه.

دستمال‌سر هم خوبه که یکی دو تا همراه داشته باشید. منظور همون دستمال‌های استوانه‌ایه که هر کس سفر رو شروع می‌کنه چندتایی دور مچ دستش و گردنش و سرش و… می‌بنده. از این حرکت نمادینش که بگذریم، این دستمال‌ها واقعا به کار میاد، مثلا برای محافظت از صورت‌تون در برابر آفتاب یا خاک یا حتی به عنوان دستگیره قابلمه و لیف و هزار تا کاربرد دیگه که تو سفرها و شرایط اضطراری کشفش می‌کنید.

 

کدوم وسایل آرایشی و بهداشتی توی سفر ضروریه؟

مسواک سفری تاشو، خمیردندان کوچک، حوله سفری، شامپو، نرم‌کننده، کرم ضدآفتاب، کرم ‌مرطوب‌کننده، نوار بهداشتی، دستمال مرطوب، یک کف دست پودر شستشو، اسپری، روغن برنز و افترسان اگر تصمیم دارید آفتاب بگیرید.

شامپو، نرم‌کننده، روغن برنز و افترسان رو بهتره یا از برندی تهیه کنید که ابعادش کوچک باشه یا تو ظرف کوچکتر بریزید.

احتمالا به نظرتون روغن برنز و افترسان اضافه میاد. اما استفاده نکردن از کرم ضدآفتاب یا روغن برنز و از اون‌ها مهم‌تر افترسان تو سفر به مناطقی که آفتاب زیاده ممکنه منجر به سوختگی شدید بشه و سفرتون رو خراب کنه.

قبل از برداشتن پک داروهای ضروری‌تون، لیست داروهای مجاز مقصد رو چک کنید، چون بعضی داروهایی که مصرفش برای ما خیلی عادیه، ممکنه حملش تو یک کشوری جرم باشه و به دردسر بی‌ا‌‌فتید. پیشنهاد می‌کنم قبل سفرتون اپیزود سفر در قرنطینه رو هم از اینجا گوش کنید که مفصل از بهداشت در سفر گفتیم. در کنار پک داروها از پماد سوختگی، پدالکلی، موچین و ناخن‌گیر هم غافل نشید.

‌

یعنی میگی لپ‌تاپم رو با خودم نبرم؟

توی سفرهای این دوره و زمونه، وسایل الکترونیکی جزو لاینفک سفر محسوب میشند. فکر نکنم هیچ‌کدوم از ما الان بتونیم سفری رو بدون گوشی‌های موبایل‌مون تصور کنیم. گوشی و شارژر، هدفن، پاوربانک، هدلامپ، دوربین و شارژرش، sd card و یه فلش برای مواقعی که حافظه دوربین پر میشه بهتره همراه داشته باشیم.

ممکنه شما بخواید یه سفر طولانی برید یا در سفر کار بکنید که خب در این مواقع باید لپ‌تاپتون رو هم بردارید. اما برای یه سفر 10-20 روزه برداشتن لپ‌تاپ برای دیدن فیلم یا با این توجیح که شاید به کارم بیاد واقعا بار اضافیه.

خیلی‌ها توصیه می‌کنند که اگر توی خونه یه گوشی اضافه هم دارید برای سفرهای طولانی بردارید که اگر خدای ناکرده اتفاقی برای گوشی اصلی‌تون افتاد بدون ارتباط نمونید. فقط حتما دقت کنید که نرم‌افزارهای کاربردی مثل تلگرام و واتس‌اپ و Gmail و Google Map و غیره رو قبل از رفتن به سفر روی گوشی دوم نصب و راه‌اندازی کنید.

دیگه چی لازم می‌شه؟

• لیوان، قاشق، چنگال، قمقمه، کلاه آفتابی، عینک آفتابی و طبی، چاقوی تاشو، هدلامپ و باتری اضافه، رابط برق با توجه به نوع پریز کشور مقصد، دفترچه یادداشت، خودکار، پک کوچک سوزن و نخ، آجیل، میوه خشک، خرما، نبات
• در رابطه با خوراکی هم مثل دارو، خوراکی‌هایی که مجاز هستید وارد کشور دیگه کنید رو هم حتما چک کنید.
• اگر سفرتون کمپینگه حواستون به چادر و زیراندازش، گاز، کپسول، قابلمه و مواد غذایی هم باشه.
• یادتون باشه که خیلی از وسایلی رو که گفتم مثل چاقو، کپسول گاز، چنگال و … رو نمی‌تونید وقتی سفر هوایی دارید با خودتون ببرید داخل هواپیما. پس اگر قراره سبک سفر کنید و توی پرواز بار نداشته باشید به این نکته دقت کنید.
• همه این چیزهایی که گفتم ممکنه در یک سفر به کارتون نیاد. اما این‌ها حاصل تجربه انواع و اقسام سفرهاییه که توی این سال‌ها رفتیم. آخرین توصیه‌ای که می‌تونم بکنم اینه که اگر دارید سفر طولانی و به‌خصوص کوله‌گردی و با بودجه کم می‌رید، قبل از سفر یه لیست دقیق تهیه کنید و بارها مرورش کنید. قبل از آخرین بار کوله‌بستن هم بشینید و دونه‌دونه جلوی هرکدوم تیک بزنید تا چیزی رو از قلم نیندازید. گاهی اوقات برنداشتن یه عینک آفتابی ساده یا یه پانچو می‌تونه سفرتون رو به کلی نابود کنه.