تقریبا نزدیک ساعت 5 بود که زدیم بیرون. برنامه این بود که بریم معبد دوی سوتهپ رو ببینیم که روی بلندی‌های اطراف شهر چیانگ مای قرار داره اما سوُم بهمون گفت که دیگه وانت-تاکسی‌هایی که مسافرها رو می‌برن تا اونجا توی ایستگاه‌شون (دقیقن کنار دروازه شمالی شهر قدیمی) نیستن. اگه خانم سوُم رو نمی‌شناسید احتمالا قسمت‌‌ قبلی سفرنامه رو نخوندید. شاید بد نباشه یه سر به بخش اول سفرنامه چیانگ مای بزنید.

خوابالو و دمق داشتیم راه می‌رفتیم که یهو تصمیم گرفتیم بپرسیم داداش دربست چند؟ با کمی چونه گفت 500 بت و با توجه به تعداد ما، حتا از رفت و برگشت با تاکسی خطی‌هاشون هم ارزون‌تر درمی‌اومد. درنتیجه خیلی یهویی پریدیم بالا و رفتیم به سمت معبد دوی-سوتهِپ.

قصه ساخت معبد دوی سوتهپ بر فراز شهر چیانگ مای

داستان ساخت معبد دوی-سوتهِپ در نوع خودش جالبه. یک راهب اهل سوخوتای خواب می‌بینه که باید بره به یه کوه مقدسی و دنبال یک یادگار مقدس بگرده. خلاصه دوست‌مون میره و یک تکه استخوان پیدا میکنه که اعتقاد داشته استخون شانه بودا است.

این تکه استخون قدرت‌های عجیبی هم داشته. می‌درخشیده، غیب می‌شده، جابجا می‌شده و اینا. طرف برمی‌داره استخون رو می‌آره برای پادشاه سوخوتای و ازش با کلی جشن استقبال میشه، اما استخون بدقلقی می‌کنه و هیچ اثری از خاص بودن نشون نمی‌ده. شاه هم که ناامید شده بوده می‌گه مال خودت بابا. نگهش دار.

بعدتر پادشاه سلسله شمالی تایلند راهب رو دعوت می‌کنه و راهب هم استخوان رو  به شهر چیانگ مای می‌بره. استخوان اونجا دوتکه میشه. یک تکه رو توی یه معبد نگه می‌دارن و تکه دوم رو می‌ذارن روی یه فیل سفید و رهاش می‌کنن تو جنگل.

فیل از کوه بالا میره و توی ارتفاعات یک‌جا می‌ایسته، سه بار در خرطومش می‌دمه و بعد درجا می‌میره. شاه هم بلافاصله دستور ساخت یک معبد رو همونجا، درست بالای شهر چیانگ مای میده.

منظره شهر چیانگ مای از معبد دوی سوتهپ

دوی-سوتهِپ معبد زیبا و بزرگیه. برای رسیدن بهش باید 309 تا پله رو برین بالا. اما وقتی اون بالا می‌رسین می‌فهمین که ارزشش رو داشت. معبد روی بلندترین نقطه کوه ساخته شده و درنتیجه منظره بسیار خوبی از دره زیرپا و شهر چیانگ‌مای داره. ت

توی راه فکر می‌کردیم کمی دیر باشه اما الان معتقدم که بهترین زمان رسیدیم به معبد. هوای دم غروب بسیار خنک و خوب شده بود. باد ملایمی می‌اومد و درخت‌های پرشکوفه رو تکون می‌داد و هوا رو به شدت مطبوع کرده بود.

دیدن معبد توی نور عصر بسیار جلوه اسرارآمیزتری بهش میده. رنگ طلایی گنبدهاش توی نور طلایی خورشید بسیار وسوسه انگیزه.

جلوه اسرارآمیزتری بهش میده. رنگ طلایی گنبدهاش توی نور طلایی خورشید بسیار وسوسه انگیزه.

کمی مراسم عصرگاهی موبدها رو نگاه کردیم و بعد رفتیم به تراس معبد که به شهر مشرف بود. همون لحظه بود که ماه کامل داشت بر فراز شهر چیانگ مای طلوع می‌کرد و صحنه بسیار جذابی رو ساخته بود. تا بعد از تاریکی ایستادیم و بعد اومدیم پایین.

راننده خودش پیشنهاد داد که می‌خواین جای دیگه‌ای از شهر پیاده‌تون کنم یا نه. ما هم که می‌دونستیم امروز شنبه است و بازار به راهه ازش خواستیم ما رو ببره اونجا. باز هم باید اشاره کنم که کیفیت خدمات و میزان کمک و همراه بودن آدم‌ها توی تایلند شوک‌زده‌تون میکنه.

 

تجربه شنبه‌بازار شهر چیانگ مای

شنبه بازار چیانگ مای توی یه خیابون، جنوبِ شهر قدیمی برپا میشه. اونجا یه رودخونه است که کنارش بلواییه از دکه‌های غذا فروشی تایلندی و چینی که همه‌شون هم پر از مشتری‌اند.

شنبه بازار چیانگ مای از اون دکه‌های غذا شروع میشه و توی خیابون Wua Lai Rd ادامه پیدا می‌کنه. وقت‌هایی که توریست‌ها بیشترند توی خیابون‌های فرعیش هم دکه‌ها مستقر می‌شند. عین جمعه بازارهای خودمون از شیر مرغ تا جون آدمیزاد توشون پیدا میشه. اما حتا من هم وسوسه شدم و یه دستبند دست‌ساز خریدم که هنوز هم بعد از 4 سال دستم می‌کنم.

یه مدتی گشتیم دنبال غذا و نشستیم به خوردن شام دلچسب‌مون. بعدش زدیم تو بازار و بچه‌ها از اونجایی که لباس نداشتن چندتا تیشرت و شلوارک خریدن که بتونن ادامه بدن.

بعد هم خودمون رو به یک آبجوی تایلندی مهمون کردیم و قدم زنان برگشتیم سمت هتل. تجربه من نشون داده که بهتره توی هر کشور آبجوی محلی همونجا رو بخورید. درنتیجه ما هم خیلی سریع با دوست‌مون یعنی برند “چانگ Chang” آشنا شدیم.

طبیعت‌گردی در شهر چیانگ مای: فیل، جنگل، رودخانه

دیروز کلی در مورد اینکه امروز تور بگیریم یا نه بحث کرده بودیم اما به نتیجه نرسیده بودیم. آخر قرار شد که اول صبح بریم و کمی چونه بزنیم و یه تور ترکینگ بگیریم، اگرم نشد که شهر رو بچرخیم. و چقدر خوشحالم که شد 1200 بت.

بچه‌ها صبح رفتن یه صبحونه مفصل زدن اما من خوابم میومد حسابی. درنتیجه طبق معمول خواب رو ترجیح دادم. ساعت 9 بود که یک ون اومد دنبال‌مون و دیدیم تقریبا تور اختصاصیه. فقط ماییم و یه مادر و دختر آلمانی که خیلی هم اهل معاشرت نبودند.

اول رفتیم به یه باغ پرورش پروانه، از اون دیدنی‌هایی بود که فقط می‌ذاریم توی تور تا پُر شه و خودمون هم می‌دونیم که وقت تلف کردنه. تنها دست آوردی که داشتیم این بود که موقع سوار شدن به وانت پای نازلی پیچید و کل روز رو براش دردآور کرد. بعدش مسیر رو رفتیم تا رسیدیم به مزرعه پرورش فیل.

ما اول دقت نکرده بودیم که توی تور نوشته بود فیل سواری. وقتی پیاده شدیم دیدیم قضیه اینه که باید سوار فیل بشیم اما ما از سال قبل که توی هند سوار فیل معبد شده بودیم قرار گذاشته بودیم دیگه سوار این حیوون جذاب و دوست داشتنی نشیم.

خلاصه که به جای سواری، رفتیم با فیل ها بازی کردن و غذا دادن و دوست شدن. تجربه غذا دادن به فیل از اون حس‌هاییه که یادت می‌مونه. مخصوصا وقتی که گوش‌هاش رو به نشونه تشکر تکون میده.کلا این روزها حرکت‌هایی برای حمایت از حقوق فیل‌ها راه افتاده که گردشگرها رو ترغیب میکنه به جای فیل‌سواری برند به مراکزی که از فیل‌های پیر و آسیب‌دیده حمایت و نگه‌داری می‌کنند.

ترکینگ در مسیر آبشار

یک ساعت زمان داشتیم. درنتیجه رفتیم کنار رودخونه و کمی لش کردیم و از منظره بی‌نظیر کوه‌ها لذت بردیم.

مقصد بعدی‌مون جایی بود که ابتدای مسیر پیاده‌روی به سوی آبشار بود. ناهار رو زدیم و راه افتادیم. نازلی کمی براش راه رفتن سخت بود اما میزان پایه بودن این آدم تا حدیه که بالاخره هرجور شده خودش رو تا انتهای مسیر رسوند.

مسیر پیاده روی در حدود 1.5 ساعت بود و خیلی سبک. دو سه بار از رودخونه گذشتیم و رسیدیم  به یه آبشار خوشگل که با اینکه توی فصل کم آبی بود اما حسابی خروشان بود. از فرط گرما زدیم به حوضچه جلوی آبشار و رفتیم زیرش و کلی حال کردیم. مسیر برگشت رو سریع‌تر اومدیم و رفتیم به سمت آخرین فعالیت‌مون.

رودخانه نوردی در چیانگ مای

قرار بر این بود که توی رودخونه رفتینگ داشته باشیم. اما سطح آب به شدت پایین بود و رفتینگ معنایی نداشت. درنتیجه تورلیدرمون برامون تیوب‌سواری ترتیب داد. قضیه اینه که شما سوار تیوب میشی و میری تو رودخونه به امون خدا. البته یه راهنما هم همراه‌مون بود که یه جاهایی کمک می‌کرد ، اما خب در واقع خودت بودی و خودت. از اون تجربه‌هایی بود که ایمنی توش صفر بود اما خب هیجان‌انگیز بود. چندین کیلومتر رو توی رودخونه رفتیم. به پایین دست رود که رسیدیم دیدیم یه قایق بامبو منتظرمونه تا بامبو سواری رو هم تجربه کنیم. بامبو به شدت نرم روی آب حرکت میکنه و خیلی حس آرامش بخشی داره.

یکی از صحنه‌هایی که به هیچ‌وجه فراموشم نمیشه وقتی بود که روی بامبو بودیم و از کنار یه فیلی که داشت توی آب حمام میکرد گذشتیم. ما توی رودخونه بودیم، روبرومون منظره کوه و جنگل  و ابرهای سفید، و پا به پای ما یه فیل کهنسال داشت به همراه فیل‌بان نوجوونش کنار رودخونه قدم میزد. مجموعه این تصاویر از اون حس‌های لذت بخش بود که به کل سفر می ارزید.

بعد از همه این تجربیات برگشتیم و در حدود ساعت 5 هتل بودیم. بارها هنوز هم نرسیده بود و ما که قرار بود فرداش بریم به سمت پای، دیگه نا امید شده بودیم.

اونقدر خسته بودیم که یه دوش گرفتیم و ولو شدیم. ساعت حدود 7:30 بود که در اتاق رو زدن. رفتم دیدم کسی نیست اما از پایین یه صداهایی میاد. با هیجان رفتم پایین و دیدم بـله، بالاخره بارها رو آوردن. میزان شادی بچه‌ها وصف نشدنی بود که بعد از سه روز به وسایل‌شون رسیدن.

اما تجربه جالبی که برای همه‌مون داشت این بود که دیدیم با کمترین میزان لباس هم میشه سفر رو گذروند. فقط کافیه هر یکی دو روز یکبار لباس‌ها رو بشوری. اینجوری خیلی دستت برای کم‌کردن حجم و وزن وسایل باز میشه.

در ادامه سفرنامه تایلند که قسمت اولش رو اینجا می‌‌تونید بخونید، راهی سفر به چیانگ مای، دومین شهر پرجمعیت تایلند در شمال این کشور شدم. ادامه این سفر رو با هم بخونیم.

بعد از شلوغی‌های آخر سال و استرس‌های فراوون، بالاخره روز سفر به چیانگ مای رسید.

با خودم قرار گذاشته بودم که سبک سفر کنم. اولین سفر بک‌پکری که رفته بودم چین بود. یه کوله 21 کیلویی برده بودم به همراه دوربین و لنز و نصف تلسکوپ که خودش یه ساک 10 کیلویی بود. بگذریم که خب 4-5 کیلوش چادری بود که فقط یکبار به کارمون اومد اما در هرحال خیلی زیاد بود. وقتی برگشتم تا 2-3 ماه شونه هام درد می‌کرد.

بیشتر بخوانید: چک‌لیست وسایل سفر

هر سفری که رفتم سعی کردم حجم وسایلم رو کم و کمتر کنم. مدت‌هاست که به این نتیجه رسیدم هرچه کوله بزرگتره، شخص تجربه کمتری توی سفر داره. این روزها که کوله‌گردی باب شده رفقا حس می‌کنن هرچی کوله بزرگ‌تر باشه و وسایل بیشتری به خودشون آویزون کنن نشان از حرفه‌ای‌تر بودن‌شونه. این بود که لباس‌ها رو کم و کمتر کردم. برای این سفر یه کوله با حجم 28 لیتر که بیشتر برای مسیرهای یک تا دو روزه استفاده میشه برداشتم که سرجمع شد 7 کیلو. 1.5 کیلو هم کوله شهریم بود که شامل کتاب لونلی پلنت و پاسپورت و بالش و این چیزها میشد. بارها رو برداشتم و زدم به راه.

بیشتر بخوانید: انتخاب کوله مناسب سفر

آغاز سفر به چیانگ ‌مای

طبق معمول با اسنپ رفتم تا فرودگاه که کلی قیمتش ارزون‌تر بود. وقتی رسیدم و رفتم توی صف ملت یه جور عجیبی نگاهم می‌کردن. آدم هایی که هرکدوم یه چمدون بزرگ دستشون بود با حیرت به کوله کوچیک من نگاه می‌کردن. حتی مامور Check-in هم پرسید: همین؟ بعد کلی دقت کرد تا مقصد نهایی رو متوجه شد، تقریبن سه بار تاکید کردم که چیانگ‌مای و حتی کد سه حرفی فرودگاه رو هم گفتم که اشتباه نکنه.

خلاصه کارت پرواز رو گرفتم و رفتم نشستم تا وقت حرکت برسه.

توی عوالم خودم بودم که گوش‌هام به حرف های پشت سری‌ها تیز شد.

• داداش آجیل بزن کمر پر کنه… گرفتم برای پرواز. میدونی که؟ مشروب مجانیه… ببینم اسپری آوردی که؟
• نه آخه خیلی اهلش نیستم یکم سختمه… راستی ببینم تو زنت نمیگه این چه کنگره‌ایه که هرسال تو تایلند برگزار میشه؟
• نه داداش فرستادمش پیش باباش اینا. پیچوندمش حسابی.

خلاصه با این صحبت ها بود که شک کردم نکنه من اشتباهی دارم میرم؟!

 

داستان پرواز در راه سفر به چیانگ مای

هواپیمایی Thai airways رو اولین بار بود تجربه می‌کردم و در کل می‌تونم بگم راضی بودم. هواپیمای نسبتا نوی 777 و خدمه با ادب و با لباس‌های رنگی خوشگل. چندین بار در طول مسیر پذیرایی کردند و سیستم سرگرمی‌شون هم پر از فیلم‌ها و سریال‌های به‌روز بود.

اما من در طول مسیر سفر به چیانگ مای به شدت استرس گرفته بودم. مثل بچه‌هایی که شب قبل امتحان‌شونه و احساس میکنن کم خونده‌ان. درنتیجه کشتم خودم رو ازبس فصل های مختلف لونلی پلنت رو ورق زدم.

هواپیما توی تهران حدود یک ساعت و نیم تاخیر داشت و کانکشن من توی بانکوک فقط حدود دو ساعت بود. نزدیک بانکوک که شدیم تقریبن مطمئن بودم که پرواز چیانگ‌مای رو از دست می‌دم. 10 دقیقه به پرواز بود که هواپیما نشست. سریع پیاده شدم و یه نفر رو دیدم که با تابلوی پرواز چیانگ‌مای ایستاده. به اون دوردست‌ها اشاره کرد و گفت: Run!

فکر نکنم لازم باشه بگم که با چه سرعتی توی فرودگاه می‌دویدم. تجربه پیدا کردن مسیرها توی فرودگاه خیلی کمکم کرد و زمان خرید واسه‌ام. وقتی رسیدم به گیت ورودی پرواز داخلی، تقریبن نمی‌تونستم حرف بزنم دیگه.

مامورین تای ایرویز با لبخند کمکم کردن که برگه ورود (که به برگه مهاجرت معروفه) رو پر کنم و سریع برم برای مهر ورود. دوباره از اونجا هم دویدم و در کمال ناباوری به پروازم رسیدم. توی پرواز بی‌حال بودم رسما از فرط خستگی. هواپیما بلند شد و من یک‌ساعت بعد در فرودگاه چیانگ مای بودم.

 

اولین برخورد با چیانگ مای

وقتی به فرودگاه رسیدم یکم رِیت صرافی‌ها رو نگاه کردم و کمی پول گرفتم. تقریبن هر دلار رو 35 بَت حساب می‌کردن. اول قرارمون این بود که من وایسم تا بچه ها برسن اما تا اینترنت‌ام وصل شد، دیدم گفته‌ان که تو برو هتل ما هم میایم. اومدم بیرون و شروع کردم قدم زدن. اول دلم می‌خواست پیاده برم اما دیدم خب بهتره اول برم هتل شاید اتاق حاضر بود.

یکم بالا و پایین کردم و با یه توک‌توک چونه زدم و رفتم سمت هتل. توک توک‌های تایلند از ریکشاهای هند مدرن‌تر و راحت‌ترن. اما سه نفر بیشتر جا ندارن و اگر بخوای دوتا بگیری همون بهتر که تاکسی بگیری. هتل‌مون توی یه کوچه‌ی محلی در شمال شهر باستانی بود. چسبیده به معبد چیانگ‌مَن.

رفتم تو و دیدم ملت دارن صبحانه می‌خورن. یه آقای لاغری اومد سلام کرد و گفت که الان میگم مسئولش بیاد. رفت و با یه خانم تایلندی اومد که باردار بود. میزبان‌مون اسمش “سوم Som” بود. بعدن فهمیدم اون آقاهه هم اسمش “بیت Beat” هستش و همسر خانم سوم و پدر بچه است. اومده تایلند و موندگار شده.

دوتایی‌شون خیلی مهربون و کار راه انداز بودن. به شدت کمک میکردن و بیت هم حسابی حواسش به رعایت‌شدن قوانین هتل بود. بهم گفتن که اتاق هنوز حاضر نیست. درنتیجه وسایلم رو گذاشتم و زدم بیرون.

 

پرسه در چیانگ مای

سر ظهر بود و شهر خاموش. برخلاف انتظاری که از شمال داشتم هوا به شدت گرم بود. اولین کاری که کردم رفتم یه مغازه و یه سیم کارت خریدم با 4.5 گیگ اینترنت که در حدود 300بت در اومد. اما به شدت می‌ارزه به نظرم. میزان استفاده ای که از اینترنت برای مسیریابی و سرچ کردن جاذبه ها و غیره میشه خیلی بیشتر از این ها می‌ارزه.

شروع کردم راه رفتن توی شهر قدیمی و سرک کشیدن به معابد. معماری معابد برام نو و بی‌بدیل بود. سقف‌های طبقه‌ای که سبکش با معابد چین کامل فرق داشت. گنبدهای لاغر و شیپوری و سر به فلک کشیده که غالبا طلایی رنگ بودند. توی هرکدوم هم یه بودای اصلی و چند ده تا بودای ریز و درشت دیگه بود که کاهن‌ها داشتن جلوشون عبادت می کردن.

رفتم و رفتم و قدم زدم تا جهات و خیابون های اصلی شهر دستم بیاد. رفتم به سمت دروازه شرقی که این روزها به Phae Gate معروفه. جلوی دروازه یه محوطه بزرگ بود پر از کبوتر که از دست مردم دونه می‌خوردن. کمی اونجا نشستم و دیگه نزدیک ساعت 1 بود که رفتم هتل. اتاق رو گرفتم و منتظر شدم تا از بچه ها خبر بشنوم.

دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن

وقتی هم‌سفرها رسیدن پیام دادن که دارن میان و منم هیجان‌زده رفتم سر کوچه وایسادم که مسیر رو گم نکنن. بعد از حدود نیم ساعت دیدم یه تاکسی با شیشه‌های دودی اومد و رفت تو کوچه و جلو هتل ایستاد و رفقای جان ازش پیاده شدن. دویدم سمت‌شون و آنچنان بغل‌شون کردم که تمام این یک‌سال دلم می‌خواست. اولین کامنت بچه ها اما عالی بود: “چقــــــــدر چاااااق شدی!” ساعت ها توی راه بودن با دو تا کانکشن و حسابی خسته. از اون مهم‌تر اینکه سفر ابتدای راه باهاشون خوب تا نکرده بود و بارهاشون نرسیده بود به مقصد.

 

داستان بار در پروازهای کانکشن‌دار

درواقع یک تجربه خوبی شد که بد نیست شما هم بدونید. بچه ها قرار بود با ایرکانادا بیان تورنتو و از اونجا با China-southern بیان گوانگجو و بعد چیانگ مای. مامور ایرکانادا میگه که بارهاتون مستقیم میاد چیانگ مای. حتی بچه‌ها دوباره سوال می‌کنن و طرف شروع می‌کنه به مسخره کردن که انگار تا حالا سفر نداشتین و اینا. بچه ها هم با خیال راحت میان تورنتو.

توی فرودگاه بین المللی میگن بارهاتون کو پس؟ شما خودتون باید بار رو از فرودگاه داخلی می‌گرفتین و می‌اومدین اینجا تحویل می‌دادین. خلاصه وقت هم نبوده و بچه ها مجبور می‌شن بدون بار سوار بشن و فقط یه فرم پر کنن که ایرکانادا پیگیر کارشون بشه.

خلاصه اینکه وقتی پروازتون کانکشن داره، حتمن روی تگِ بار رو بخونین. یه عبارت سه حرفی هست که اسم فرودگاهیه که بارتون میره اونجا و باید تحویلش بگیرین. حتمن چک کنید که با فرودگاه مقصدتون یکی باشه. مثلا حروف اختصاری فرودگاه امام خمینی IKA است. لیست حروف اختصاری فرودگاه‌ها رو می‌تونید از اینجا پیدا کنید.

خوشبختانه چیانگ مای که رسیده بودن گفتن بارها تو راهه و هفت شب میارن دم هتل.

حالا بچه ها بودن و یه دست لباس گرم که به کارشون نمی اومد و نهایتا یه دونه تی شرت. از اونجایی که همه خسته راه بودن یه چرت زدیم تا بارها برسه. ساعت هفت رفتیم پایین و از سوم خواهش کردیم زنگ بزنه و پیگیری کنه که فهمیدیم اصن معلوم نیست بارها کی برسه. دیگه شب شده بود و ما هم زدیم بیرون برای شام و گردش توی فضای شبانه شهر. قبلش البته تور فردامون رو رزرو کردیم.

 

اولین تجربه گشت شبانه در سفر به چیانگ مای

سوُم بهمون پیشنهاد کرد که بریم خیابون بالای دیوار شمالی و اونجا غذا بخوریم. خدا پدرش رو بیامرزه. بهشتی بود برا خودش. انواع و اقسام غذاهای تایلندی تو دکه‌های مختلف. حسابی اول چشم چرونی کردیم و بعد نشستیم به خوردن یه پرس برنج و گوشت خوک که به طرز باورنکردنی ای خوب پخته و مزه‌دار شده بود.

بعدش قدم زنون رفتیم سمت Night Bazaar که سمت شرق شهر باستانیه. خیابون منتهی به بازار پر از بارها و کافه های مختلف بود که توریست ها توش پر بودن. کم‌کم داشتیم نا امید می‌شدیم که رسیدیم به یه تقاطع و دیدیم چه خبره. خیابون پر از دکه‌هاییه که چیزهای مختلف می‌فروشن و توریست‌ها هم توشون وول می‌خورن. زدیم به بازار و حسابی حال کردیم.

اسموتی، نوشیدنی بهشتی تایلند

یکی از چیزهایی که توی تایلند باید خودتون رو باهاش خفه کنید اسموتیه. اسموتی شامل میوه‌های انتخابی شما و کمی یخ میشه که با هم ریخته می‌شن توی میکسر و یه معجون سالم و بی‌نظیر خوشمزه می‌شن. البته که بد نیست یه نگاهی به فروشنده و شرایط دکه‌اش بندازین، چون یخ‌ها می‌تونه آلوده باشه. اما ما که به مشکل دل درد و اینا برخورد نکردیم.

جذابیت اصلی قضیه اینه که این اسموتی‌ها هم خیلی زیادن و برای دو نفر کافی و هم خیلی ارزونن، یعنی در حدود 30 تا 40 بت، درنتیجه می‌تونید هنر خودتون رو در ترکیب طعم‌های مختلف محک بزنید. بهترین ترکیبی که من خوردم آناناس و توت فرنگی بود. موز اسموتی رو خفه می‌کنه و دراگون فروت هم کاملن بی مزه است. اینا تجربیات من بود. خلاصه که توی سفر به چیانگ مای نباید تجربه این اسموتی‌ها رو از دست بدید.

دیگه آخرهای شب بود که خسته و کوفته رفتیم هتل و خوابیدیم به امید تور زیپ لاین فردا

تجربه زیپ لاین در سفر به چیانگ مای

سُوم گفته بود که اگر با اولین تور یعنی ساعت 7:30 بریم برامون تخفیف خوبی می‌گیره. خب ما هم گوش کردیم. صبح اول وقت زدیم بیرون و سوار یه ون سفید شدیم که منتظرمون بود. کلن 9 نفر بودیم و تا مقصد تقریبا هیچ کس اونقدری بیدار نشده بود که با بقیه حرف بزنه.

به محل کمپ که رسیدیم نشستیم دور یه میز و مراسم معارفه انجام شد. فهمیدیم همسفرهامون یه زوج هلندی، دو تا دختر چینی و یه دختر آمریکایی چینی تبار هستند.

وقتی در مورد زیرساخت گردشگری صحبت می‌کنیم منظورمون دقیقا اون چیزیه که توی تایلند هست و اینجا نیست. بدون اغراق از هرچیزی که فکرش رو بکنید در صحیح‌ترین و پایدارترین حالت ممکن دارن درآمدزایی می‌کنن. تفاوت اینه که ما از جنگل‌هامون به عنوان معدن چوب استفاده می‌کنیم و اونها اومدن روی درخت‌های بلند و استوارشون تجهیزات نصب کردند و به صورت پیوسته دارن ازش پول در میارن. برای ما 9 نفر یه تیم 5 نفره اختصاص داده شده بود که در تمام مسیر آدم‌ها رو همراهی و راهنمایی می‌کردند. توی سفر به چیانگ مای این در دسترس‌بودن خدمات گردشگری خیلی به چشمم اومد.

ایمنی مقدم بر هر چیز دیگه است

خلاصه هارنس‌ها رو پوشیدیم و شروع کردیم به تارزان بازی. معمولا یکی دوتا زیپ لاین اول کمی ترسناکه اما کم کم که بهش اطمینان می‌کنی شروع می‌کنی به لذت بردن از تجربه‌ات، از مناظر و از آدرنالینِ رهاشدن توی ارتفاع‌های چند ده متری.

البته که این مسیر فقط زیپ لاین نبود. مجموعه‌ای بود از انواع و اقسام کارهای هیجان انگیز. از پل معلق و تور بگیر تا مسیرهای صعب‌العبوری که هر لحظه ممکن بود ازشون بیفتی. یکی از بهترین تجربیاتش هم سقوط آزاد از ارتفاع 40 متری بود که دیگه ته آدرنالین بود برای من.

مهمترین چیزی که نظر من رو به شدت جلب کرد میزان رعایت نکات ایمنی بود. توی هر حرکت همیشه یه حمایت اضافی هم بهمون وصل بود. روی سکوی بعدی همیشه دو نفر آماده بودند تا تحویلت بگیرند. به محض جدا شدنت از سیم هم حمایتت رو می‌زدن به یه حلقه روی درخت که احتمال خطر رو به کمترین میزان ممکن برسونن. خلاصه که کارشون رو بلد بودن.

در طی مسیر کم‌کم با همسفرامون اخت گرفتیم و شروع کردیم از سرگذشت هم‌دیگه حرف زدن و دوست شدن. دختر آمریکایی‌مون از نیویورک اومده بود و حدود 2 ماه بود که در سفر بود. ماه اول رو همراه پارتنرش گذرونده بود اما بعد مشکلی برای همراهش پیش اومده بود و مجبور شده بود برگرده. برامون از شهر پای گفت و جاذبه‌هاش و بیشتر از پیش شیفته‌مون کرد.

یوسه و دوست پسرش (اسمش خیلی سخت بود یادم نمونده) اما بیشتر مثل ما بودند. کارمندهایی که تمام سال رو کار می‌کردند تا بتونن سفر کنن و به علایق‌شون برسن. یوسه به بچه ها درس میداد و دوستش کار شبکه میکرد. جالب این بود که شرکتی که من توش کار می‌کردم رو به خوبی می‌شناخت و کلی ازش تعریف می‌کرد.

خلاصه تا دم در هتل تو مسیر برگشت با هم‌دیگه گپ زدیم و از در و دیوار گفتیم. مثلن فهمیدم بازار مسکن توی هلند خیلی رو به رشده و از رییس جمهورشون راضی نیستن و هزارتا موضوع بحث دیگه.

بازگشت به چیانگ مای

با اینکه خودمون خیلی فعالیت نکرده بودیم و تمام کارها رو تیم همراه برامون انجام می‌داد اما به شدت خسته شده بودیم. اونقدری که وقتی داشتیم ناهار می‌خوردیم فهمیدیم تازه ساعت 11:30 هستش. ناهار معمولی و مجموعه ای از برنج و نودل و غذاهای تایلندی دیگه بود.

حدود ساعت 2 بود که رسیدیم به هتل و با کلی شوق رفتیم که وسایل رو تحویل بگیریم اما متاسفانه خبری از بارها نبود. سلانه سلانه رفتیم تو اتاق و قرارمون این بود که کمی استراحت کنیم و بریم معبد بالای شهر رو ببینیم اما خواب امون‌مون نداد.

اولین بار سال ها پیش بود که برق چشم‌های دوستم، علی شجاعی وقتِ تعریف از سفرنامه تایلند، منو مدهوش کرد. تا قبل از اون من هم مثل اکثر آدم ها تایلند رو فاحشه خانه‌ای به وسعت یک کشور می‌دونستم. بعدها بود که کم‌کم فهمیدم پشت اون چهره کریه که ازش می‌شناسیم یک بهشت خوابیده. سفرنامه سفر به تایلند رو در چند قسمت نوشته‌ام که به مرور منتشر خواهد شد. این سفر اواخر اسفند سال 1395 انجام شده. درنتیجه وقت صحبت از قیمت‌ها دقت کنید که دلار 3هزار تومان بوده.

 

مقدمات سفر به تایلند

نوروز 94 بود که چهارتا از دوستانم یعنی رویا، کیمیا، مصطفا و عباس همزمان سفرنامه تایلند می‌نوشتند و من رو بیش از پیش دیوونه می‌کردن. اون روزها من تور می‌بردم و درست همزمان با سفر اون‌ها آخرین و بدترین تورم رو با یه آژانس طبیعت‌گردی برگزار می‌کردم که توش هتل جابه‌جا رزرو شده بود و برنامه سفر ایراد داشت و چندتا مسافر ناسازگار هم به پستم خورده بودند. هر روز که پستی ازشون می‌دیدم به خودم فحش می‌دادم که چرا خودم رو اسیر این تور مزخرف و آدم های عجیبش کردم. بگذریم.

در طول سال بود که یواش یواش عزمم برای سفر قوی‌تر شد. کم و بیش درباره‌اش می‌خوندم و هرجا حرفی ازش بود گوش‌هام تیز می‌شد. اولین قدم برای یک سفر خوب به نظرم انتخاب همسفرهای خوب و همراهه. این بود که ایده‌ام رو با سه تا از دوستانم که قبلا باهاشون در گرجستان و هند همسفر شده بودیم مطرح کردم و به شدت ازش استقبال شد.

برنامه‌ریزی‌های اولیه برای سفر به تایلند

اولین تاریخی که قرار بود بریم تعطیلات آذر بود.

داشتیم کارها رو پیش می‌بردیم اما مهم‌ترین مساله این بود که همسفرها توی کانادا می‌تونن بیان یا نه. تا قبل از اون من شروع کردم سلسله قرارهای مصاحبه‌ام رو با بچه هایی که تایلند رفته بودن انجام دادم و جذابیت‌های سفر رو از دید هرکدوم‌شون بررسی کردم.

آخه می‌دونید، دید و تجربیات هر نفر از سفر کاملا با نفر بغل دستیش فرق داره. یه نفر عاشق بانکوک بود و یه نفر ازش متنفر بود. یه نفر سوخوتای رو می پسندید و یه نفر دیگه آیوتهایا. درنتیجه باید همه جوانب رو می‌سنجیدم و بعد برنامه سفر رو می‌ریختم.در گیر و دار مقدمات سفر بودیم که معلوم شد اون تاریخ وسط امتحانات بچه‌هاست و امکان سفر نیست. همگی دمق شدیم و تایلند یک بار دیگه ازمون دور شد.

برنامه‌ریزی مجدد برای سفر به تایلند

شما به قضیه انرژی فرستادن به کیهان و این که اون چیزی رو که بخوای، حتما انجام می‌شه اعتقاد دارید؟ خب مهم نیست چون من هم اعتقاد ندارم. درنتیجه تمام تلاشم رو کردم که ببینم میشه تاریخ دیگه‌ای رفت یا نه.

نوروز با اینکه زمان بسیار خوبی برای سفر کردن ما ایرانی‌هاست، اما وسط امتحانات میان ترم خارج نشین‌ها  محسوب می‌شه. معادله سختی بود. 5 نفر از تهران که مشکل مرخصی داشتن و 3 نفر از کانادا که مشکل امتحان! حالا این وسط علایق متفاوت هم خودش قوز بالا قوز شده بود. هماهنگی این همه نفرات کار سخت و طاقت فرساییه. باور کنید.

بعد از بحث و جدل های فراوون تصمیم به این شد که تبدیل به دو گروه بشیم. گروه اول که شامل من و نینا و نازلی و سعید می‌شد از 10 روز قبل از عید شروع می‌کردیم و سفر رو به پوکت ختم می‌کردیم. قرار بر این شد که مهدی و مریم و زینب و هومن هم اونجا بهمون ملحق بشن که دور هم باشیم.

انتخاب بهترین زمان برای پرواز

یکی دیگه از دلایلی که باعث شد من از 20 اسفند سفر کنم قیمت بلیت بود. برعکس چیزی که ما انتظار داریم ایرلاین های خارجی ابله نیستن و میدونن که ما ایرانی ها در نورورز سفر می‌کنیم. درنتیجه قیمت هر پروازی که توی اون ایام یک سرش ایران باشه به طرز عجیبی بالا میره. برای سفر به تایلند، پروازی رو که در حالت عادی با حدود 2 تومن می‌شد خرید توی عید میرسید به 3.5 میلیون تومن. خب چه کاریه؟ مرخصی رو برای همین گذاشتن دیگه.

تجربه خرید بلیت از سایت‌های ایرانی

یه تجربه خوب دیگه هم که داشتم در مورد خرید بلیت بود. پارسال موقع سفر به هند، پدرمون در میومد تا از سایت های خارجی مثل Kayak یا SkyScanner پروازها رو پیدا کنیم، هزینه رو با نرخ دلار هی حساب کنیم و بعد بدون آشنایی با فرآیندهای پرداخت آنلاینِ اجنبی‌ها و با استفاده از کارت اعتباری دوستای خارج نشین پروازها رو بخریم و دل‌مون تو دست‌مون باشه. امسال خیلی راحت رفتم سراغ سایت های علی بابا و فلایتیو و الی گشت و پرواز رو پیدا کردم.

جالب این بود که توی فلایتیو پرواز از کایاک ارزون‌تر بود. درنتیجه خیلی راحت و با استفاده از کارت بانکی خودم بلیت رو خریدم و وارد جذاب‌ترین بخش سفر یعنی اطلاعات جمع کردن و ریختن برنامه سفر شدم.

اگه دوست دارید بدوید چطور می‌تونید بلیت ارزون پیدا کنید اپیزود شانزدهم رادیو جولون رو گوش کنید.

 

برنامه‌ریزی سفر به تایلند

اولین چیزی که از تایلند نظر آدم رو جلب میکرد این بود که هیــــــــچ کسی نبود که از اونجا خوشش نیومده باشه. همه از کیفیت خدمات گردشگری، امکانات و به خصوص مناظر به شدت تعریف می‌کردند. درنتیجه لحظه به لحظه هیجان من برای این سفر بیشتر می‌شد.

پارسال که توی سایت booking.com برای هند دنبال هتل می‌گشتم به زور هتلی با امتیاز 8 پیدا می‌کردم که قیمتش هم معقول باشه. توی تایلند رقابت بین 9 تا 9.8 بود و این یعنی خیلی خوب. درنتیجه پیدا کردن ارزونترین و در عین حال با کیفیت ترین هتل یا هاستل خیلی سخت میشد.

با مقاله‌هایی که توی اینترنت از آدم‌های اهل سفر خوندم و تجارب دوستانم تصمیم گرفتم سفر رو از شمال شروع کنم و بعد بیام بانکوک و بعد سفر رو به پوکت ختم کنم. این بود که اولین مقصدمون شد چیانگ مای.

بخش سوم: سفر به متسختا و جواری چرچ

در سفر گرجستان سری زدم به شهر شور و شراب، متسختا و جواری چرچ معروفش و حسابی توش جولون دادم. روایت سفر به متسختا رو با هم بخونیم. این سومین و آخرین بخش سفرنامه تفلیس و گرجستانه.

 

سفر به متسختا

صبح طبق معمول کمی دیر راه افتادیم چون رفقا شب قبلش دیر خوابیده بودن. خلاصه راهی سفر به متسختا Mtskheta و جواری چرچ شدیم. متسختا شهریه که کنار رود شکل گرفته و یکی از باستانی‌ترین شهرهای گرجستان محسوب میشه. در دوره های مختلف مخصوصا بعد از ورود مسیحیت پایتخت مذهبی و سیاسی پادشاهی گرجستان شرقی بوده.

 

جواری چرچ، کلیسای مقدس گرجستان

قبل از دیدن خود متسختا البته به جواری چرچ این شهر رفتیم. در شهرهای گرجستان رسم بر اینه که یک کلیسا بر روی بلندی‌های شهر می‌سازن که از قداست بالاتری برخورداره. این جواری چرچ‌ها (Jvari Church) در اکثر شهرها دیده می‌شن اما زیباترین و مهمترین‌شون همین جواری چرچ متسختا است. جواری در لغت به معنای صلیب مقدس است. کلیسا بر روی یکی از بلندترین تپه‌های منطقه ساخته شده و نمای بسیار زیبایی از متسختا و همین طور رودخانه های اصلی گرجستان داره.

درست در زیر پای این کلیسا و در کنار شهر، محل تلاقی دو رود اصلی کشور به نام های Mtkvari مِتکواری و Aragvi آراگوی است. دورنما به شدت زیباست و تا کیلومترها میشه منظره ها رو زیر نظر داشت. اما ماجرای جواری چرچ چیه؟ از اونجایی که لیدرامون سرشون شلوغ بود بذارید من یکم براتون وراجی کنم:

 

داستان ورود مسیحیت به گرجستان

در سال 313 بعد از میلاد، ارمنستان با راهنمایی‌های گریگور روشن‌گر اولین کشوری بود که مسیحیت رو دین رسمی خودش کرد. چندین سال بعد دختری به نام “نینو” که بعضی اعتقاد دارند دختر سرداری رومی بوده در کودکی به اورشلیم سفر می‌کنه. وقتی 14 سالش بوده در خواب مریم مقدس رو می‌بینه که بهش میگه سرنوشت تو راهنمایی و روشن‌گری مردم Iveri یا همون گرجستانه. خلاصه ایشون راه می‌افتن میان گرجستان و شروع می‌کنن به هدایت مردم.

کم‌کم پیروانی هم پیدا میکنه اما خب شاه Mirian مسلما وقعی نمی‌نهه. تا اینکه زنش مریض میشه و نینو شفاش میده اما باز هم ایمان نمیاره تا اینکه در جریان یک شکار کور میشه. همه بهش میگن به درگاه خدای سَنت نینو دعا کن. خلاصه دعا میکنه و شفا پیدا میکنه به این ترتیب گرجستان دومین کشوری میشه که مسیحیت رو دین رسمی خودش میکنه. (یه همچین روایتی رو در ارمنستان هم داریم. فقط من نمیدونم چرا خدا دعای این پادشاه ها رو سه سوت مستجاب میکنه اما ماها رو هیچ هم حساب نمیکنه. اختلاف طبقاتی در درگاه عرش الهی هم مثل اینکه جاری و ساریه)

خلاصه، روایت داریم که ایشون و سنت نینو یک صلیب چوبی را بر فراز بلندترین تپه منطقه برافراشته می‌کنند و بعدها در کنار این صلیب مقدس کلیسای معروف جواری یا جواری چرچ ساخته میشه و بعدها تبدیل میشه به یکی از مقدس ترین کلیساهای گرجستان.

 

اگر می‌خواید بیشتر در مورد متسختا و جواری چرچ و مسیرهای دسترسی به آن بشنوید، اپیزود پانزدهم رادیو جولون رو از دست ندهید: بر بلندای قفقاز (از تفلیس تا غرب گرجستان)

 

ادامه مسیر برای سفر به متسختا

جواری چرچ کلیسای به شدت زیبایی بود. یکی از جالب ترین اتفاقات اونجا این بود که یکسری ناقوس بیرون کلیسا بود که خب مسلمن هرکدوم معنا و مفهومی داشت. ماشالا هرکی میرسید یه بار این ناقوس ها رو میزد و یک راهب از کلیسا میومد بیرون و داد و بیداد میکرد که نزنین آقا نزنین.

از کلیسا راه افتادیم و سفر به متسختا رو ادامه دادیم. از روی رودخونه متکواری گذشتیم و رسیدیم به ورودی شهر. شهر رو به شدت زیبا حفظ کرده اند. سعی کردن معماری به صورت همون معماری سالیان گذشته حفظ بشه. روستا کاملh بر اساس توریسم گسترش و رشد پیدا کرده بود. جا به جا مغازه های صنایع دستی و یادگاری و رستوران و البته پر از شراب فروشی های معتبر. همین زیرساخت و حقاطت درست باعث شده که این شهر در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت بشه.

اصلی ترین جاذبه در سفر به متسختا بازدید از کلیسای جامع یا Svetitskhoveli Cathedral بود که ماجرای بسیار جالبی داشت.

 

روایت ساخت کلیسای متسختا

روایت شده که در زمان به صلیب کشیدن مسیح یکی از پیروانش به نام Elioz ردای عیسی رو به نشانه تبرک برمی‌داره و با خودش به گرجستان میاره. خواهرش Sedonia وقتی متوجه میشه که این ردای عیسی است و چه بلایی سرش اومده از فرط ایمان ردا رو به آغوش میگیره و درجا میمیره. بعد نمیتونن ردا رو ازش جدا کنن و مجبور میشن که به همراه اون دفنش کنن.

320 سال بعد که سنت نینو و شاه میریان داشتن گرجستان رو مسیحی می‌کردن تصمیم می‌گیرن که اینجا یک کلیسا بنا کنند اما خب کسی جای دقیق دفن شدن ردا رو نمیدونسته. یک شب سنت نینو خواب میبینه که یک مرد نورانی ستون چوبی مرکزی کلیسا رو که ازقضا هیچ‌کس نمی‌تونسته بلندش کنه رو حرکت میده و روی محل دفن شدن سدونیا قرار میده. بعد می‌بینن که به طور معجزه آسایی ستون سرپا شده و خلاصه یک کلیسا همونجا بنا می‌کنند.

این کلیسا امروزه اصلی ترین کلیسای مسیحیان ارتدکس گرجستانه. کشیش‌ها لباس‌های به شدت متفاوت و زیبایی دارن و برای ورود به کلیسا هم باید لباس‌تون کامل باشه. جالب اینکه مثل امامزاده‌های ما که چادر میدن، اینجا هم یکسری دامن و روسری بود که به زن ها و مردهایی که شلوارشون کوتاه بود میدادن. قیافه بچه ها با این دامن ها جذاب بود خیلی.

خوراک‌گردی در سفر به متسختا

اما بخش بسیار جذاب سفر به متسختا ناهار بود. همون‌طور که گفتم غذاهای گرجستان به شدت باب طبع ما ایرانی‌ها و به شدت خوشمزه است. شراب‌هاشون هم همینطور. اکثر شراب‌های گرجستان نیمه شیرینه و با شراب های معمول تلخ که همه جا هست متفاوت. ما هم یک می‌کده پیدا کردیم که صاحبش که ماشاالله وجناتش هم خوب بود انگلیسی و روسی رو فصیح صحبت می‌کرد. به شدت حال نمودیم و یک شراب پیدا کردیم 5 ساله و کاملن شیرین. قیمت؟ دست رو دلم نذارید آقا! 60تومن شد کلا. خلاصه دلم براتون از لحظات روحانی ناهار بگه که بر روی ابرها زندگی حس بهتری داره. مخصوصا وقتی با طعم چِکمِرولی (مرغ پخته شده در سس سیر) و شراب پنج‌ساله همراه باشه.

در خلال ناهار شاهد یک عروسی گرجی هم بودیم که بچه ها ماشالا چنان هجوم بردن سمت‌شون که داماد از ترسش عروس رو سریع سوار ماشین کرد و برد. خلاصه متسختا با رقص گروهی رفقا در پارکینگ شهر به پایان رسید) یکی اونجا فیلم گرفت ازمون، حالا اینکه توی یوتیوب هستیم یا نه رو نمیدونم(.

 

متروسواری در تفلیس

بعد از بازدید از جواری چرچ و سفر به متسختا، برگشتیم به تفلیس. اون‌روز بعدازظهر در اختیار بود چون شام رو مهمون تور بودیم. ما هم از فرصت استفاده کردیم و به توصیه علی رفتیم متروی شهر رو سوار شیم و باهاش بریم تا دم یکی از جاذبه‌های دیگه تفلیس. به دلیل اینکه رودخونه متکواری از وسط شهر می‌گذره ایستگاه های مترو مجبورن به شدت عمیق باشن. تقریبن همه ایستگاه ها چیزی بودن شبیه تجریش. سرعت پله برقی‌هاش در نوع خودش بی نظیر بود. اما قطارهاش یه فرقی داشت. به شدت باحال بود. قطارهای داغون، سرعت بالا. جوری که رسما آدم می‌ترسید. توی ایستگاه ها هم مثل اتوبوس هنوز قطار نایستاده درها باز میشد. خلاصه خیلی هیجان انگیز بود.

 

کلیسای سامبا تفلیس

از مترو اومدیم بیرون و رفتیم به سمت کلیسای اعظم سامِبا Sameba Trinity Cathedral که سومین کلیسای ارتدکس دنیا از لحاظ ارتفاع است. ایده اولیه ساخت کلیسا بعد از فروپاشی شوروی و استقلال گرجستان مطرح شد اما شش سال طول کشید تا یک طرح خوب پیشنهاد بشه و خلاصه ساختنش در سال 1995 شروع شد و در سال 2004 تموم شد. معماری به شدت زیبایی داره و تلفیقی از معماری قدیم گرجی و دوره بیزانسه. ارتفاع سقف تالار اصلی دقیقن به اندازه ارتفاع ساختمانه و گنبد با استفاده از گوشواره روی بنای 4ضلعی قرار گرفته. داخل کلیسا به طور اتفاقی موفق شدیم یک مراسم غسل تعمید رو هم ببینیم که خیلی جذاب بود. چیز دیگه ای که نظرمون رو جلب کرد این بود که راهبان مهم نیست از چه مذهبی هستند، همشون ماشالا از فرط چاقی در حال ترکیدنند.

شب آخر در تفلیس

بعد از کلیسا به سمت هتل برگشتیم و از اونجایی که من شام نخورده بودم و این موضوع رو تماااااام روز یادآوری می‌کردم رفتیم خدمت جناب معظم مک دونالد و تلافی شام دیشب رو درآوردیم. مک دونالد معبد دنیای مدرن ما بود چون تنها جایی بود که اینترنت پرسرعت خوب داشت و می‌تونستی هرچقدر که می‌خوای بشینی و استفاده کنی.

شب به همراه بچه ها به رستورانی ایرانی رفتیم که در اختیار خودمون بود. شام تفلیس همزمان شده بود با تولد سه تا از بچه ها. تولدشون رو حسابی جشن گرفتیم و همراه شام رقص گرجی دیدی و خودمون رقصیدیم و حال کردیم. اما متاسفانه وسط عیش و نوشمون برق رفت و یه چندین دقیقه‌ای در تاریکی به سر بردیم تا به کمک موتور برقی که دودش میومد توی سالن بقیه شب رو در روشنایی نسبی به پایان رسوندیم. شب خوبی بود و مطمئنم برای اون سه تا متولد هم شب خاطره انگیزی بوده.

 

---

سفرنامه تفلیس من تموم شد اما داستان‌های من با تفلیس و گرجستان به پایان نرسید. از همون سال 1392 که این سفر رو رفتم می‌دونستم یه روزی به این کشور برمی‌گردم.

داستان سفر بعدی من به گرجستان و طبیعت‌گردی در غرب این کشور رو می‌تونید در اپیزود پانزدهم رادیو جولون یعنی بر بلندای قفقاز بشنوید.

 

بیشتر بخوانید: گرجستان نامه – سفر به تفلیس بخش اول

بیشتر بخوانید: گرجستان نامه – سفر به گوری و موزه استالین بخش دوم

بخش دوم: سفر به گوری و بازدید از موزه استالین

گوری یه شهر قدیمی در نزدیکی تفلیسه که زادگاه استالین بوده و به موزه استالین عجیبش و غریبش معروفه. توی سفر به گوری سری زدم به این موزه که سفرنامه اش رو در ادامه می‌خونید.

 

بازدید از اوپلیتس سیخه در سفر به گوری

صبح روز بعد سفر به گوری، زادگاه استالین آغاز شد. قبل از گوری یک سایت باستانی بود که به نظرم یکی از های‌لایت‌های برنامه بود. شهری به نام “اوپِلیتس سیخه” که به معنای “قلعه ی فرمانروایان” بود. چیزی مابین کندوان (یا کاپادوکیه) و میمند. تالارهایی که در دل کوه کنده شده بود و کارکردهای فرمانروایی و آیینی داشت.

بعضی اعتقاد دارند که این جا قبل از ظهور مسیحیت یک معبد پگانی بوده. تالارهای بزرگی در دل سنگ که ستون های جذابی اونها رو سرپا نگه داشته بود. البته متاسفانه مثل سایت های ایران خودمون نه خبری از راهنما بود نه رسیدگی درست حسابی و مثل اینجا آثار مرمت های اسفناک (مثل استفاده از سیمان در بافت سنگی) هم دیده میشد. یکی دیگه از جذابیت های این شهر هم دامن دخترهای گروه بود که در باد سوژه ای برای خنده حضار میشد.

 

احترام به عقاید و نژادها در گرجستان

اما اینجا یک تجربه منحصر به فرد روی داد که خب باز هم نشان از فقر فرهنگی ما در تفکیک مسائل و آدم ها و از شرایطشون بود. در سر راه سفر به گوری و موزه استالین، توی اوپلیتس سیخه، همزمان با ما یک گروه اسرائیلی هم داشتن از اونجا دیدن میکردن. در بحبوحه اینکه همه جا خبر از جنگ غزه بود چیزی که ازش می‌ترسیدیم اتفاق افتاد. بعد از تلاش های مستمر یکی از دوستان که به زبان انگلیسی بارها به دوستان تکرار میکرد که “You are nobody” (در تلاش برای توضیح این شوخی که چون از نظر ما اسرائیل وجود نداره اگه با اینا عکس بگیریم توی عکسمون نمی‌افتن) برخورد دو تا از افراد گروه به تنش انجامید و فضای به شدت پرتشنجی رو ایجاد کرد.

خوشبختانه دوتا از دوستان تمام تلاش‌شون رو کردن و با پیدا کردن یه کُرد توی گروه اسرائیلی قضیه رو به تقریب فرهنگ‌ها و رقص مشترک کردی کشوندن و قضیه رو فیصله دادن. اما نفس مشکل از جای دیگه بود. هنوز باید یاد بگیریم مردم و دولت ها دو مقوله جداگانه از هم هستن و همه جا افراطی پیدا میشه. در تمام دنیا اسرائیل و ایران به یک اندازه به افراطی گری مشهورن اما خب دلیل نمیشه و من و هر شهروند اسرائیلی ای افراطی باشیم.

 

اگر می‌خواید بیشتر در مورد سفر به گوری و موزه استالین بشنوید، اپیزود پانزدهم رادیو جولون را از دست ندید: بر بلندای قفقاز (از تفلیس تا غرب گرجستان)

 

سفر به گوری، زادگاه استالین

خلاصه، بعد از بازدید از شهر باستانی، سفر به گوری رو ادامه دادیم. شهری که به یه آدم مشهور معروفه، استالین.

متاسفانه یکی از بزرگترین مشاهیر گرجستان یه دیکتاتور بزرگه به نام استالین. همه می‌دونن که از نظر شخصیت و پشتکار آدم بزرگیه اما خب کاملا هم‌رده امثال هیتلر و بقیه دیکتاتورهای احمق محسوب میشه. در مرکز امروزی شهر گوری موزه استالین قرار داره. خونه ای که استالین درش متولد شده و تا 4سالگی اونجا زندگی کرده رو کاملن به همون شکل نگه داشتن.

خانواده استالین یک اتاق از یک خونه محقر رو اجاره کرده بودن و پدرش هم در زیرزمین همون‌جا به کفاشی مشغول بوده. در نوجوانی به تفلیس میره مشغول به تحصیل در یک مدرسه مذهبی میشه. خلاصه کم‌کم جذب کتاب‌ها و سخنرانی‌های لنین میشه و گرایشات چپ پیدا میکنه و اونقدر در حزب پیش میره تا به مدت 25 سال رهبری بزرگترین کشور دنیا رو به عهده می‌گیره. در موزه استالین اولین چیزی که نظرتون رو جلب میکنه مجسمه ای عظیم در بالای یک راه پله باشکوهه که خب به عظمت مجسمه اضافه میکنه…

موزه استالین و بخش‌های هیجان‌انگیزش

موزه استالین ساختار خوبی داره. از همون ابتدا عکس و مدارک اولین مراحل زندگی استالین رو جمع کرده‌اند و هرچه توی موزه جلوتر میری انگار داری در تاریخ قرن بیستم شوروی جلو میری. برای من به شخصه یکی از جذاب‌ترین چیزهای موزه یکی عکسی بود از استالین که افشا می‌کرد چرا همیشه در عکس ها دست چپ استالین پنهانه که دلیلش کوتاه شدن دستش در جریان یکی از تبعیدهاش به سیبری بوده و برای اینکه نمی‌خواسته‌اند نقصی از رهبر حزب نشون داده بشه همیشه دستش رو در عکس ها پشتش یا توی کتش پنهان میکرده.

اما جذاب‌ترین شیء موزه استالین به‌نظرم نقاب مرگ استالین بود که از روی صورتش درست بعد از مرگش قالب گرفته اند. در میان هدایا و بقیه اشیاء موزه یک فرش نفیس ابریشم از چهره استالین و یک قاب خاتم کاری شده اهدایی توسط ایران هم به چشم میخورد. دفترکار استالین هم توی موزه با وسایل اصلی بازسازی شده بود. یکی از شاهکارهای توی دفترکارش پرتره ای بود که براش از برگ توتون درست کرده بودند.

ضعف بزرگ موزه نپرداختنش به جنایات، اعدام‌ها، مفقود‌الاثر کردن‌ها و شکنجه‌های دوران استالین بود. تنها یک بخش کوچکی از موزه بازداشت‌گاهی از اداره اطلاعات شوروی رو بازسازی کرده بود. همین. حتا راهنمای موزه (که انگلیسی خوبی صحبت میکرد) هم خیلی علاقه‌ای به صحبت درباره جنایات استالین نداشت. با همه این اوصاف شاید مهم‌ترین دلیل سفر به گوری می‌تونه همین بازدید از موزه استالین باشه.

 

خوراک‌گردی در سفر به گوری

بعد از موزه حسابی گرسنه شده بودیم و به سمت رستوران شتافتیم. فضای رستوران عجیب بود. پر از شکارهای مختلف. پوست خرس و گراز و گرگ و انواع و اقسام حیواناتی که فکرش رو بکنید. برای ما که اینهمه مخالف شکاریم اصلا فضای خوبی نبود. تجربه گوشت خرگوش هم تجربه هیجان انگیزی نبود. گوشت بسیار معمولی‌ای داشت. بعیده دیگه علاقه ای به امتحانش داشت باشم.

خاطره اون رستوران پسری بود که یکسری از رفقا اسکلش کرده بودن و وینستون ایران رو بهش به جای وینستون آمریکا قالب کرده بودن و به هرکی میرسید میگفت یه نخ به من وینستون آمریکا بدین، من بهتون یه پاکت وینستون گرجی میدم. دهنمون رو سرویس کرد جاتون خالی.

 

بازگشت به تفلیس

سفر به گوری و بازدید از موزه استالین بالاخره تموم شد و به تفلیس برگشتیم. بعد از کمی استراحت دوباره گشت شهری رو شروع کردیم. ایندفعه به بام تفلیس رفتیم. جاذبه این بخش شهر یک تراموا بود که با شیب در حدود 60 درجه بالا میرفت و در سال 1905 ساخته شده بود. شهربازی تفلیس هم که به ترن هوایی اش معروفه هم همونجا بود که متاسفانه به دلیل بارون تعطیل شد. اما خب اون بارون فضای به شدت خوبی رو ایجاد کرده بود. بوی بارون با دورنمایی از شهر و موزیک و فضای آزاد برای رقصیدن و شاد بودن در کنار دوستانت.

شب دوم هم بعد از پیاده روی در خیابون روستاوِلی و دیدار از یک آیریش بار که داشت میبست البته در خیابان شاردنی گذشت.

بیشتر بخوانید: گرجستان نامه – سفر به تفلیس بخش اول

بیشتر بخوانید: گرجستان نامه سفر به متسختا بخش سوم

و بالاخره قرار بر رفتن شد. بعد از کلی هماهنگی و بالا و پایین تصمیم گرفتیم که بریم. بارها از دوستانم شنیده بودم که گرجستان زیباست اما خب، شنیدن کی بود مانند دیدن؟ دلم می‌خواست سفر به تفلیس و باقی شهرهای گرجستان رو تحربه کنم. در ادامه سفرنامه این سفر رو که در سال 1392 انجام شده باهم می‌خونیم:

 

بخش اول: سفر به تفلیس، پیش به سوی گرجستان

صبح روز حرکت قرار ساعت 9 بود و من که شب قبلش حسابی دیر رسیده بودم ساعت 5 دقیقه به هشت بیدار شدم. به هزار ترفند چمدون رو جمع کردم و خودم رو 8:50 رسوندم اما خب هنوز بیش از نصفی از بچه‌ها نیومده بودن. پای برنامه حس خوبی بود. تقریبن همه همدیگه رو می‌شناختن. حداقل من که اکثرشون رو میشناختم. کم‌کم کل تیم اومدند و ما راهی سفر به تفلیس شدیم. راهی که همه مون میدونستیم به شدت زیاده اما خب همه شور و هیجان داشتن.

توی ماشین هم فضای خوبی برقرار بود. بچه‌ها گاه و بی‌گاه موسیقی می‌ذاشتن. از موزیک 6/8 بگیر تا موسیقی مقامی و آوازهای رضا. ابهر، تبریز، صوفیان و بالاخره بازرگان. مرز شلوغ نبود هرچند که اداره گذرنامه مرزی حال‌مون رو گرفت و مجبورمون کرد عوارض خروج رو دوباره واریز کنیم

 

تفریحات سالم در مرز بازرگان

مرز و رد کردیم و اونور منتظر ایستادیم اما کار اتوبوس طول کشید. خب ما هم بیکار ننشستیم. تا حالا توی مرز شیخانه رقصیدید؟ خب ما رقصیدیم. تا حالا توی مرز خر پلیس بازی کردید؟ شاید باورتون نشه اما ما بازی کردیم. خلاصه حدود ساعت 3 بود که سوار ماشین شدیم و پای در دیار عثمانی گذاشتیم.

همگی تا نزدیکای مرز واله خواب بودیم. بعد از بیدار شدن همه محو تماشای مراتع سرسبز پوسوف بودن که علی یه بحث خوب شروع کرد در باب سیستم ها و چرخه های آبی و پرداختن به خشکسالی ایران. همونطور که ازش انتظار میرفت طوری صحبت کرد که تمامی ذهن ها حساس شد. اولین و مهمترین قدم در فرهنگ سازی. مسیر رو به سمت مرز گرجستان ادامه دادیم.

 

اگر می‌خواید بیشتر در مورد سفر به تفلیس و مسیرهای دسترسی به آن بشنوید، اپیزود اول اول رادیو جولون را از دست ندهید: سرزمین خاچاپوری

 

مرز واله گرجستان

به مرز گرجستان که رسیدیم مرزبان‌ها انگار تعجب کرده بودن. توی خیلی از سفرنامه ها خونده بودم که اکثر ایرانی‌ها برای سفر به تفلیس و گرجستان از مرز سارپی که نزدیک باتومیه میرن. از همون اول فاز ویزا برداشتن اما خب خوشبختانه همه ویزا داشتن بجز نازلی. نازلی هم که کارت اقامت کاناداش مثل اسم اعظم عمل کرد. حتا ازش پول ویزا هم نگرفتن! در این حد حال کرده بودن که توی برگشت هم یادشون بود که “تو همونی که اقامت کانادا داشتی”! بعد بگین بلاد کفر بده.

علافی بیشترمون سر راننده ها بود. قبول نمیکردن که به 3تا راننده ویزا بدن و خب حق هم داشتن. خلاصه به راننده اصلی دادن و رد کردیم مرز رو.

در اولین پمپ بنزین بعد از مرز دوستان دیگه عنان از کف دادند و به سمت آبجوها حمله ور شدن. گرجستان یکی از مهدهای مسکرات شرق اروپاست. به همین دلیل امثال اِفِس و هاینکن و اینا خیلی بازاری ندارن. دوتا شرکت بزرگ آبجو سازی دارن به نام های kazbegi و Natakhtari که خب رفقا همیت بیشتری بر روی ناتاختاری داشتند که الحق و الانصاف هم خوب بود (البته اونایی که خوردن میگفتن، ما که پاک تر از این حرفاییم).

 

دیدار با برجومی در گرجستان

صبحانه که پیچیده شده بود. نهار هم داشت به همین سرنوشت دچار می‌شد که به شهر معظم Borjoumi رسیدیم. اولین برخورد بچه ها با خاچاپوری Khachapuri به تموم شدن کل خاچاپوری های مغازه انجامید. حالا خاچاپوری چیه؟ غذای اصلی سنتی گرجستان که مواد تشکیل دهنده‌اش نون هست و پنیر.

حالا دیگه انواع و اقسام مخلفات هم گاهی بهش اضافه میشه. نوع پنیر و میزان برشته بودنش خوشمزگیش رو تعیین میکنه. خداروشکر که ما از الطاف مادر گرام مقدار گزافی مرغ داشتیم و میل نمودیم وگرنه از اونجایی که سعیدِ بابا پنیر دوست نمیدارند به سوء تغذیه دچار میشدیم.

داستان گرفتن تاکسی در گرجستان

ازقضا یک مرکز اطلاعاتی بود در برجومی که به زبان کم و بیش خوبی انگلیش نکلم می‌فرمودند. اشاره کردند که در نزدیکی چشمه آب معدنی‌ای هست که ارزش دیدن دارد. اما از رویِ کون گشاد دوستان تعداد اندکی پاشنه ها را کشیده و به سمت آن رهسپار شدیم. کمتر از 40 دقیقه زمان داشتیم. خلاصه یه جا تصمیم گرفتیم که تاکسی بگیریم. اولین برخورد ما با خدمات گرجی.

از روی تجربه سفرهای قبلی میدونستم که دو حالت وجود داره. طرف یا انگلیسی بلده و یا بلد نیست. و خب وقتی بلد نیست شما لازم نیست تلاش کنی موقع ایما و اشاره انگلیسی هم همراهش کنی. پس با خیال راحت فارسی حرف بزن و با اشاره حالی طرف کن منظورت رو.

خلاصه بهش فهموندیم که می‌خوایم بریم تا چشمه‌ها و برگردیم مرکز شهر. اونجا بود که فهمیدیم چقدر تاکسی هاشون ارزونن ماشالا. کلن 3 لاری شد. نکته جالب این بود که سوار که شدیم یهو یارو برگشت گفت deutchland?. ما هم هیجان‌زده پرسیدیم که مگه آلمانی بلدی که گفت کمی. خلاصه وسط برجومی با یارو شکسته بسته دویچ حرف زدیم و حالی بردیم از این تصادف جالب. حالا اینکه طرف چرا آلمانی بلد بود اما انگلیسی نه، داروینُ الاعلم.

چسمه‌های آب گرم برجومی

اما از آب چشمه برجومی براتون بگم که ماشالا. زهرمار جلوش شوکران بود. پر گوگرد، بدبو اما خب تجربه ای بود برا خودش. خلاصه به ماشین برگشتیم و راهی سفر به تفلیس شدیم. راه بیشتر از انتظار ما طول کشید.

یه از خدا بی خبری گفته بود که بین 24 تا 30 ساعت. خب ما می‌دونستیم 24 رو چرت میگه اما دیگه انتظار 36 رو هم نداشتیم، کلافه شده بودیم دیگه. وارد تفلیس که شدیم در حدود 45 دقیقه دنبال آدرس گشتیم و بالاخره هتل رو پیدا کردیم.

جاتون خالی هتل 3ستاره بود اما لوکس. اصن یه چی میگم یه چیزی می‌شنوید. حیاط بدبو، سه طبقه، بدون آسانسور، نما افتضاح، تخت داغون، اینترنت داغون، آب کم فشار و سرد. اما خب خداییش جای هتل خوب بود. به خیابون اصلی شهر نزدیک بود. ساعت حدود هفت جاگیر شدیم و قرار شد ساعت 9 دم در باشیم برای گشت شهری.

 

سفر به تفلیس، عروس اوراسیا

راه افتادیم در خیابان های عروس اوراسیا. حقا که اسمش برازنده اش بود. خیابان های زیبا و مدرن در دل معماری سنتیشون. پر از اماکن دیدنی و معماری های زیبا و جالب. قرار بود بریم یه جا به پیشنهاد علی شام بخوریم. اما خب رفقا از سر دلسوزی البته، فکر کرده بودن که تراختور آوردن سفر.

حدود 2 ساعتی داشتیم پیاده روی میکردیم که خب دیگه نایی نمونده بود. خلاصه رفتیم سوار تله کابین شدیم و رفتیم زیر پای مجسمه مادر گرجستان و قلعه باستانی شهر.

مادر گرجستان یه مجسمه بزرگه که در یک دستش یک جام شراب برای پذیرایی از دوستان و دست دیگه‌اش یک شمشیر برای پذیرایی از دشمنان قرار گرفته. جالبه که یه جایی میخوندم که گرجی ها فقط از دشمنانشون با آبجو پذیرایی میکنن و برای دوستان فقط شراب میارن. والا ما رو که با ناتاختاری هم پذیرایی میکردن راضی بودیم.

 

زندگی شبانه در سفر به تفلیس

با تله کابین برگشتیم و با هدایت علی جان (که باز از سر دلسوزی ته و توی تمام سوراخ سمبه های عیش و عشرت شهر رو در آروده بود قبلا) به مرکز نایت لایف شهر یعنی خیابان شاردنی و لسیتزه رسیدیم. گروه ما که متشکل از من، نینا، نازلی، سعید، تندیس و سمر بود از رستوران انتخابی رفقا خوشمون نیومد و آواره خیابان شدیم تا در ساعت 12 شب جایی برای شام پیدا کنیم.

خلاصه بعد از 2-3بار بالا پایین کردن خیابون یکجا نشستیم و در کمال لذت گارسون در حد سفارش گرفتن انگلیزی بلد بود. سفارش دادیم و چشمتان روز بد ببیند. از فرط خوشمزگی دوست داشتیم میز رو هم گاز بزنیم. یک مرغ سفارش دادیم در سس توت فرنگی. نمیدونستیم مرغ رو بخوریم یا سس اش رو. بعد یک چنجه خوک سفارش دادیم که آقا محشر. برای اطمینان یک پاستا هم سفارش داده بودیم که اون هم عالی بود.

به این نتیجه رسیدیم که اینجا جای شکم از عزا بیرون آوردن است. خوشبختانه حجم وقیمت غذاها هم تناسب معثولی داشت. دوستان میگفتن ناتاختاری هاشون هم خوشمزه بود البته. اون شب بخش مهمی از سفرنامه ما رو تشکیل میده.*

پایان بخش اول

 

بیشتر بخوانید: گرجستان نامه – سفر به گوری و موزه استالین بخش دوم

بیشتر بخوانید: گرجستان نامه – سفر به متسختا و جواری چرچ بخش سوم

 

*این سفر در سال 1392 انجام شده است. دلار آن روزها 3 هزار تومان بود. پس حواستان به قیمت‌ها باشد.