حالا که به لطف واکسن و کمتر شدن موج کرونا امکان سفر فراهم شده و هر روز تورهای متعددی عرضه میشن، انتخاب بین گزینه‌های مختلف سخت و سخت‌تر شده. توی این مطلب می‌خوام یک راهنمای گام به گام بهتون پیشنهاد بدم تا با کمک اون، تور و برنامه سفری که مناسبتونه رو انتخاب کنید.

قبل اینکه لیست تورها رو باز کنید و بخواید وارد جزییات بشید و سریع شروع کنید به مقایسه قیمت تورها، خوبه که چند تا مورد مهم رو بررسی کنیم و همون اول تکلیف‌مون رو با خودمون مشخص کنیم. مواردی که در ادامه میگم باعث میشه یک چک لیست از سفری که علاقه دارید در اون شرکت کنید به دست بیارید و بعد که میرید سراغ لیست تورها با خیال راحت‌تری شروع به انتخاب کنید. با توجه به اینکه معمولا از توضیحات همه تورها نمیشه به راحتی متوجه شد که با شرایط و روحیات ما سازگارند یا نه، خوبه که قبل ثبت‌نام سفر این چک‌لیست رو با برگزار‌کننده تور چک کنید و همه سوالات‌تون رو ازش بپرسید.

 1- من آدم طبیعت‌گردیم یا شهرگردی یا تاریخ‌گردی یا …

چه چیزی ما رو بیشتر به وجد میاره؟ شهرگردی؟ دیدن جاذبه‌های تاریخی؟ طبیعت بکر؟
پاسخ دادن به این سوال کمک زیادی به ما می‌کنه تا بدونیم اولویت‌مون در سفر چیه. البته که نباید به قضیه صفر و یکی نگاه کرد. خیلی از تورها ترکیبی از همه این موارده. اما مثلا اگر من اولویتم دیدن بناهای تاریخیه، تور کویر مصری که بخش اعظم فعالیت‌هاش تو کویر و طبیعته قطعا مناسبم نخواهد بود.

2- هدفم از سفر چیه؟

اینم از اون سوال‌هاست که بسته به شرایط و حال و احوال‌تون باید در موردش تصمیم بگیرید.

آیا توی سفر پیش رو می‌خواید ماجراجویی کنید و ساعت‌ها پیاده‌روی  و فعالیت بدنی داشته باشید تا آدرنالین  و دوپامین کافی برای زندگی روزمره دخیره کنید یا ترجیح میدید که بیشتر زمان سفر رو به استراحت بگذرونید؟

خرید و پاساژگردی جز هدف‌های اصلی سفرتونه؟

دل‌تون می‌خواد خوابیدن تو کمپ یا هاستل رو تجربه کنید یا هدف‌تون از سفر استفاده از امکانات هتل لوکس پنج ستاره‌ست؟

یه جورهایی با پاسخ دادن به این نوع سوال‌ها درجه سختی سفر مورد علاقه‌تون رو هم مشخص می‌کنید.

3- چه کلاس سفری رو می‌خوام تجربه کنم؟

وقتی تصمیم به سفر می‌گیرید احتمالا بودجه سفرتون رو برای خودتون مشخص کردید و حالا وقتشه تصمیم بگیرید که دل‌تون می‌خواد با این بودجه سفر اقتصادی رو تجربه کنید یا متوسط یا لوکس؟

مثلا با یک بودجه مشخص می‌تونید یک سفر چهار روزه شیراز لوکس رو تجربه کنید، یا سفر ارمنستان متوسط یا استانبول اقتصادی.

البته اگر آدم منعطفی در سفر هستید و مقصد براتون مهمتر از نوع سفره، می‌تونید اول مقصد رو انتخاب کنید و بعد تصمیم بگیرید با بودجه‌ای که دارید چه نوع سفری رو می‌تونید تجربه کنید.

4- ماشین؟ اتوبوس؟ قطار؟ پرواز؟ کشتی؟

هر کدوم از وسایل نقلیه مزایا و معایب خودشون رو داره و چیزی که بدیهیه اینه که همواره نمی‌تونیم با وسیله نقلیه محبوب‌مون سفر کنیم. مثلا من اگر حق انتخاب داشتم دلم می‌خواست تا آفریقا با قطار برم ولی خب مجبورم که گزینه پرواز رو انتخاب کنم.

انتخاب وسیله نقلیه روی انتخاب تور، مقصد و البته هزینه سفر تاثیر گذاره.

برای رزرو بلیط هواپیما و قطار می‌تونید به سایت فلایتیو مراجعه کنید.

5- مقصد مورد علاقه

اینجا دیگه وقت واقعی کردن رویاهاست. دیگه باید بریم سراغ مقصدی که به واسطه شبکه‌های اجتماعی، دوست و آشنا یا علاقه شخصی جذبش شدیم و در موردش کمی گوگل کنیم و ببینیم آیا واقعا با توجه به روحیات‌مون مقصد جذابی برامون خواهد بود یا نه. مثلا اگه شبکه‌های اجتماعی پر شده از عکس‌های بالی و شما اصلا آدم ساحل رفتن و تفریحات آبی نیستید، با خودتون رو راست باشید و اونجایی که دل و منطق‌تون میگه رو انتخاب کنید.

6-  انتخاب برگزارکننده تور

اگر آژانس یا برگزار کننده توری رو میشناسید که قبلا باهاش سفر رفتید و راضی بودید یا به هر دلیلی مورد اعتمادتونه تعلل نکنید چون برگزار کننده خوب تور نایابه. اول از همه برید سراغ برنامه‌های آینده‌ش و تورهاش رو بررسی کنید و اگه توری برای مقصد دلخواه‌تون نداشت چاره‌ای نیست جز جستجو در گوگل و هشتگ‌های شبکه‌های اجتماعی. هر برگزارکننده‌ای رو که انتخاب کردید حتما در موردش حسابی جستجو کنید تا از نظرات مسافرهای قبلی خبردار بشید.

7- و اما بحث شیرین قیمت تور:

بیشتر اوقات اولین نکته‌ای که خیلی از ما میریم سراغش بحث قیمته. غافل از اینکه قیمت متاثر از ده‌ها پارامتره  و همواره باید قیمت رو در کنار شرایط و خدمات تور مقایسه کرد و به همین علته که برای مقایسه تورهای مختلف فقط دونستن اسم مقصد کافی نیست و باید به طور کامل جزییات تورها رو مقایسه کنیم.

چند تا از مواردی که روی قیمت تاثیر می‌گذارند رو مرور کنیم:

• تعداد روز سفر و تعداد شب محل اقامت: با تغییر یک شب محل اقامت و یا یک روز از سفر قیمت تور خصوصا توی تورهای خارجی تغییر میکنه.
• میزان گشت‌ها و ورودیه‌ها: خیلی اوقات برگزارکننده‌های تور قیمت پایین‌تری رو پیشنهاد میدن، اما بخش زیادی از گشت‌ها رو در برنامه اصلی قرار نمیدن و به صورت گشت اختیاری بهتون پیشنهاد میدن و هنگام سفر چاره‌ای ندارید جز اینکه هزینه ورودیه‌ها و حمل و نقل به محل گشت‌ها رو جدا پرداخت کنید.
• وعده‌های غذایی: وعده‌های غذایی خصوصا توی سفر خارجی میتونه هزینه سنگینی به مبلغ تور اضافه کنه. پس خیلی مهمه که ببینید چند وعده غذایی در تور لحاظ شده.
• کیفیت هتل‌ها و محل قرارگیری اونها: ستاره‌های هتل‌ها بر اساس استاندارد کشور مقصد تعریف میشه و به همین علته که هتل چهار ستاره‌ای که در ایران تجربه می‌کنید با هتل دوبی یا ترکیه متفاوته. پس اینکه صرفا در توضیحات تور نوشته شده هتل چهار ستاره کافی نیست و نیازه که در ادامه جزییات دقیق هتل‌ها رو سوال کنید.

برای رزرو هتل می‌تونید به سایت فلایتیو مراجعه کنید.

• 

 

• وسیله نقلیه مقصد: اینکه توی مقصد ماشین در اختیار داشته باشید و یا قرار باشه از وسایل نقلیه عمومی استفاده کنید روی قیمت تور و آسایش شما بسیار تاثیرگذاره.

8- تورلیدر

اگر تجربه سفر با تور رو داشتید حتما می‌دونید که یکی از مهمترین اجزای سفر گروهی تورلیدره. فارغ از میزان دانش و اطلاعات، تورلیدره که می‌تونه حال و هوای تور رو تعریف کنه و جو تور رو جوری کنترل کنه که اکثر افراد بیشترین رضایت رو از شرایط داشته باشند.

9- چند نفری میریم سفر؟

ظرفیت تور از مواردیه که معمولا موقع ثبت‌نام بهش توجهی نمیشه. ولی کافیه حال و احوال تور ده نفره رو با تور سی نفره مقایسه کنید تا ببینید این موضوع تا چه حد روی کیفیت تور تاثیرگذاره.

10- زمان مناسب سفر؟

درسته که برای خیلی از ما راحت‌تره که در زمان تعطیلات سفر کنیم اما یادمون باشه که تو این زمان معمولا قیمت پروازها و قیمت تورها بالاتر میره. اما اگر گزینه دیگه‌ای ندارید پیشنهاد می‌کنم حواس‌تون به زمان مناسب سفر به مقصدی که انتخاب می‌کنید باشه تا اشتباها هزینه صرف دیدن مقصد مورد علاقه‌تون در زمان اشتباه نکنید.

11- بیمه مسافرتی

حتما پیش از سفر چک کنید که برگزارکننده بیمه مسافرتی با شرایط مناسب براتون صادر کنه.

12- سوال کنید، سوال کنید و سوال کنید

در نهایت اینکه پیش از اینکه هزینه سفر رو پرداخت کنید، شرایط سفر رو کامل مطالعه کنید و هر سوالی که دارید و هر قسمت مبهمی که داره رو از برگزارکننده تور بپرسید و هیچ‌جوره با کسی تعارف نکنید. شما  دارید پول و انرژی و وقت میذارید و حق‌تونه که بهترین انتخاب رو داشته باشید.

این روزها با پایین اومدن ارزش لیردوباره سفر به ترکیه منطقی شده.

فارغ از تمام جنبه‌های پررنگ و پرقدرت گردشگری، یکی از به‌صرفه‌ترین کارهایی که این روزها میشه توی ترکیه انجام داد خرید لباس یا وسایل مورد نیاز روزمره است. این روزها و با این بازار نابه‌سامان داخلی تقریبا خرید هر چیزی از لباس تا وسایل خانه تا لوازم آرایش از ترکیه، با توجه به قیمت و کیفیت کار به صرفه‌تریه.

اما ترکیه به صورت عادی روی بسیاری از محصولاتش مالیاتی رو از خریدار دریافت میکنه که مخصوص شهروندان خود ترکیه است. همون چیزی که به اسم مالیات بر ارزش افزوده یا VAT می‌شناسیمش. در حال حاضر این امکان برای توریست‌ها وجود داره که پس از خرید بخشی از مالیاتی که روی کالاهاست رو بازپس بگیرند. پروسه‌ای که به اصطلاح به اون خرید Tax Free یا بدون مالیات میگن. البته این روند فقط مخصوص ترکیه نیست و بسیاری از کشورهای دیگه هم این سیاست رو دارند. اما اینجا میخوایم درباره ترکیه صحبت کنیم که ما ایرانی‌ها بیشتر بهش سفر می‌کنیم.

در نگاه اول شاید عدد این مالیات روی هر خرید مجزا به چشم نیاد. اما وقتی کل خریدهایی که برای خودمون و خانواده‌مون رو درنظر بگیریم معمولا این عدد قابل توجه میشه. توی ترکیه محصولاتی مثل لوازم آرایش، زیورآلات، ساعت و لوازم الکترونیکی 18% و لباس و کفش و کیف و امثالهم 8% مالیات بر ارزش افزوده دارند که شما میتونید این مقدار رو بعد از خرید پس بگیرید.

اما پروسه بازپس‌گیری این پول معمولا پیچیدگی‌هایی داره که باعث میشه خیلی‌ها از خیر گرفتنش بگذرند. از اونجایی که به تازگی این پروسه رو طی کردم گفتم براتون تجربیاتم و مراحل این سبک از خرید رو بنویسم تا بتونید بخشی از پولی که حق شماست رو پس بگیرید.

در زمان خرید برای تکس فری Tax Free چه کاری باید انجام بدیم؟

اولین نکته اینه که در تمام روزهایی که قصد خرید دارید باید پاسپورت‌تون رو همراه داشته باشید. این روزها اکثر فروشگاه‌های ترکیه، خصوصا فروشگاه‌های لباس با پروسه tax free آشنایی کامل دارند. تنها کاری که باید بکنید اینه که وقتی دارید پول وسیله‌ای رو که خریدید پرداخت میکنید از صندوقدار بخواید که براتون گواهی tax free صادر کنه. درواقع همین که شما بگید من اینها رو بدون مالیات یا tax free میخوام اونها خودشون کارشون رو بلندند و به شما اون گواهی رو میدن.

 

هر فروشگاهی بسته به سیاستش گواهی tax free رو جداگانه صادر میکنه. یکی روی فاکتور اصلی موارد رو قید میکنه، یکی به صورت یه برگه جداگونه پرینت میگیره و تحویلتون میده. تنها نکته‌ای که شما باید حواستون باشه اینه که حتما همه فاکتورها و برگه‌هاتون مهر فروشگاه روش خورده باشه.

روند بازپس‌گیری پول بر اساس اسم و پاسپورت هر نفر انجام میشه. پیشنهادم اینه که اگر خانواده یا دوست هستید، تمام خریدها رو با پاسپورت یه نفر انجام بدید که فقط همون نفر درگیر پروسه Refund بشه که وقت کمتری توی فرودگاه ازتون گرفته بشه.

 

در فرودگاه استانبول برای دریافت پول Tax Free چه کاری باید انجام بدیم؟

بسیاری از فروشگاه‌ها برگه‌های tax free رو توی یه پاکتی قرار می‌دن که راهنمای اینکه چطور این مالیات رو پس بگیریم روش نوشته شده. اما الان یکبار با هم مرور میکنیم که پروسه این کار چیه.

 

اولین نکته‌ای که باید دقت کنید اینه که کانتر تحویل بار و دریافت کارت پرواز برای پروسه tax free با کانتر عادی پروازتون متفاوته. فرقی نمیکنه که شما بلیت چه ایرلاینی و به چه مقصدی رو دارید. اگر میخواید مالیات خریدهاتون رو پس بگیرید حتما باید از کانتر مخصوص این کار یا کانتر گمرک (Custom) بارهاتون رو تحویل بدید.

 

کدوم کانتر بریم؟

اگر پروازتون ترکیش ایرلاین بود، وقتی وارد فرودگاه بین المللی استانبول شدید باید برید سراغ کانترهای ردیف G که بزرگ روش نوشته VAT Refund. اینجا دو تا بخش داره. اول باید برید توی صف بایستید و مدارکتون رو بدید تا کارت پرواز بگیرید. یادتون باشه که همون اول حتما اعلام کنید که بارهاتون tax free است. پیشنهاد من اینه که تمام خریدهاتون رو بذارید توی یه چمدون. که فقط یه چمدون رو لازم باشه ببرید گمرک.

وقتی کارت پرواز رو گرفتید باید به همراه بارهاتون برید به کانتر گمرک. اونجا باید پاسپورت، برگه‌های رسید خرید رو تحویل بدید. مامور گمرک اجازه داره هرکدوم از خریدهایی که توی فاکتور اومده رو به چشم ببینه. مثلا ممکنه بگه خب این پیراهنی که از Cotton خریدی رو ببینم. یادتون باشه که یه جمله معروف هست توی این روند که No good, no refund یعنی بدون کالا هیچ پولی پرداخت نمیشه. حالا این بستگی به شانس و حس و حال مامور گمرک داره که همه کالاها رو ببینه یا یکی دوتاش رو به صورت رندوم. تشخیصش با اون ماموره. پس هیچکد.م از کالاهایی رو که میخواین مالیاتش رو پس بگیرید قبل از چک‌کردن مامور گمرک تحویل بار ندین.

مامور گمرک بعد از چک کردن هر فاکتور، روش یه مهر مخصوص میزنه و فاکتورها رو تحویلتون میده. دقت کنید که فقط فاکتورهایی که مهر خورده اند برای برگشت پول معتبرند. بعد از اون بارها رو همونجا تحویل میدید و میرید سراغ بقیه مراحل خروج.

اگر پروازتون ایرلاین دیگری بود، برید سراغ کانتری که براتون مشخص شده. موقع گرفتن کارت پرواز به مسئول کانتر بگید که چمدونتون کالای تکس‌فری tax free داره. اون خودش راهنماییتون میکنه که کانتر گمرگ کجاست و بارتون رو کجا باید تحویل بدید.

توی فرودگاه استانبول پول tax free رو کجا بگیریم؟

درست وق تی از مرحله چک کردن پاسپورت و مهر خروج رد شدید، کمی که در فضای ترانزیت جلوتر برید دو طرف سالن کنار پله برقی‌ها دوتا دفتر صرافی هستن که روش نوشته Global Blue. لگوش رو روی همه فاکتورهاتون هم میتونید ببینید. میرید اونجا، فاکتورهای مهرشده رو میدید. اونها عدد رو محاسبه میکنند و بهتون پرداخت میکنند.

بسته به اینکه مقدار عددیتون چقدره ممکنه بهتون نقدی پرداخت کنند یا اینکه ازتون کارت اعتباری بخوان. از اونجایی که ما ایرانی‌ها کارت اهتباری نداریم، بهشون اصرار کنید که پول رو نقدی بدن. اگر همچنان امکانش نبود میتونید کارت اعتباری یک نفر از دوستان یا خانواده رو بدین که پول رو برای اونها واریز کنند و بعدا شما از اونها بگیرید.

 

برای دریافت پول Tax Free خجالت نکشید!

نکته مهم اینه که این پول حق شما به عنوان خریداره و کسر شان نیست. پس حتما براش وقت بذارید و پولتون رو بگیرید. فقط دقت کنید که پروسه دریافت کارت پرواز برای tax free از حالت عادی طولانی تره و صف طولانی تری هم داره. حتما زودتر از زمان عادی خودتون رو به فرودگاه برسونید که بتونید با خیال راحت کارهاتون رو انجام بدید.

 

این محتوا با حمایت سامانه جامع رزرو آنلاین خدمات سفر فلایتیو منتشر شده است.

توی سفرها و بخصوص سفرهای کمپی یکی از مهمترین سوالاتی که پیش رومونه اینه که توی کمپ چی بپزیم. جواب این سوال چیزی نیست که بشه براش یه نسخه کلی پیچید اما آشپزی در طبیعت از اون لذت هاییه که نباید ازش گذشت.

چندوقت پیش تصمیم گرفتم چندتا رسپی کاربردی که خودم توی سفرهام میپزم رو به اشتراک بذارم و حاصلش شد این نوشته.

قبل از اینکه بریم سراغ رسپی‌ها اجازه بدید بهتون پیشنهاد کنم که یه سری به سایت جولون شاپ بزنید و

پک مخصوص آشپزی در طبیعت رو ببینید. وسایل کاربردی و ادویه های جذابی توشه و مطمئنم که می‌تونه تجریه آشپزی در کمپ رو براتون لذت بخش‌تر بکنه.

در ادامه می‌خوام چندتا رسپی برای وعده‌های اصلی غذایی بهتون پیشنهاد بدم. پیشاپیش باید بگم که این دستور غذاها حدودی‌اند و شما بسته به علاقه یا تعداد نفراتتون می‌تونید میزانشون رو تغییر بدین. درسته که آشپزی اصول داره و باید از دستور عمل‌ها توش پیروی کنید اما هیچ‌وقت خودتون رو از آزمایش و کشف محروم نکنید. ایده‌های جدید رو امتحان کنید و رسپی‌های خودتون رو دربیارید.

 

خب فرض می‌کنیم که صبح زدید بیرون و رسیدید به کمپ و حالا وقت پختن یه ناهار خوشمزه است. این هم پیشنهادات ما برای ناهار در کمپ

1. طرز تهیه ساج قاورماسی

این غذا که ریشه‌اش به منطقه ماکو و کلا آذربایجان برمی‌گرده از اون غذاهای خوشمزهایه که کمپ شما رو خاطره‌انگیز میکنه.

برای این غذا شما باید گوشت گوسفندی همراه با دنبه، پیاز، گوجه فرنگی و سیر داشته باشین. حالا اگر دوست داشتین میتونین فلفل دلمه‌ای هم بهش اضافه کنید.

اولش ساج یا حالا هر ظرفی رو که دارید بذارید روی آتش. سعی کنید آتشتون خیلی تند نباشه. اول چندتا از دنبه‌ها رو بندازید توی تابه تا آب بشه و روغن خودش رو پس بده. بعد گوشت‌ها رو بندازید و یکم که گذشت پیاز رو که نگینی خرد کردید بهش اصافه کنید. و حالا وثت سیره. تا دلتون میخواد و البته تا جایی که همراهانتون بهتون اجازه میدن سیر به غذا اضافه کنید.

من طرفدار اصافه‌کردن ادویه‌ها توی روغنم. پس توصیه می‌کنم که همین اول شیشه پول‌بیبرتون رو بردارید و کمی ازش توی روغنِ گوشت‌ها بریزید. کمی هم مخلوط بوشهری بهش اضافه کنید تا گفتمان فرهنگ‌ها کامل بشه. گوشت رو حسابی تفت بدید و بعد بذارید تا حسابی بپزه. کمی آب جوش بهش اضافه کنید و بذارید بپزه. توی این مرحله دیگه میتونید نمک رو هم بهش اصافه کنید. حالا اگر خیلی خفنید و ظرفتون در داره که چه بهتر. اگر نه و مثل من روی ساج قدیمی آشپزی می‌کنید باید مدام همِش بزنید و خرد خرد آب جوش اضافه کنید و خلاصه حواستون باشه که ته نگیره.

وقتی گوشتتون پخت فلفل دلمه‌ای و کمی بعدتر گوجه رو که قبل‌تر با چاقوی تاشوی جولون و روی تخته آشپزی کوچکتون نگینی کردید بهش اصافه میکنید و حسابی تفتشون میدین. اینجا اگر دوست داشتید بد نیست کمی روغن به مخلوط اضافه کنید که گوجه و فلفل دلمه حسابی سرخ بشن. سرآخر هم باید کمی نون خشک به غذا اضافه کنید.

وقتی حسابی با هم مخلوط شدن حالا وقت سرو کردنه اما صبر کنید. این غذا آداب داره. ساج قاورماسی رو باید توی نون‌های گرد تازه از تنور درومده سرو کرد. ولی حالا که تنور نداریم، پیشنهاد میکنم چندتا از این نون‌های گرد پیتا آماده همراه داشته باشین. بعد یه معجون ماست و سیر هم درست کنید و وقتی غذا رو توی نون کشیدید، یه لایه ماست و سیر هم بریزین روش، لوله‌اش کنید و هموطور داغ داغ بزنید بر بدن.

2. طرز تهیه پاستای گوجه و ریحون

این غذای سریع و خوشمزه تنها ایرادش اینه که نیاز به دوتا ظرف داره. یه طرف برای اینکه پاستا رو توش آبکش کنید و بعد یه تابه که غذای اصلی رو توش درست کنید.

اجزای این غذا خیلی ساده و راحتند. اول باید گوجه رو تا جایی که می‌تونید ریز خرد کنید. درواقع گوجه باید له بشه. حالا یا می‌تونید همون‌جا توی کمپ خردش کنید یا اینکه از خونه گوجه رو میکس کنید و فریز کنید و به صورت فریز شده ببرید کمپ.

آب رو بذارید جوش بیاد و پاستاها رو بریزید برای خودشون بپزن. 5 دقیقه خوبه ولی اگر نرم تر دوست دارید که خب بذارید کمی بیشتر بمونن.

توی این فاصله سیر رو خرد میکنید و توی روغن تفتش میدین. حواستون باشه که حرارت خیلی زیاد نباشه و سیر نسوزه. قرار نیست سیرداغ تولید کنید. بافت سیر توی این غذا خیلی مهمه و باید حفط بشه. یکم که سرخ شد حالا کمی پول‌بیبر رو به همراه مقداری کاجون به مخلوط اضافه می‌کنید. ادویه‌ها که سرخ شدن حالا نوبت اضافه کردن گوجه است. گوجه رو که ریختین حسابی همشون میزنید تا با هم آغشته بشن. گوجه که چندتا غل زد، کم کم آماده است. دستور اصلی قارچ نداره. ولی من دوست دارم اینجا قارچ بهش اصافه کنم. قارچ هم که کمی آب انداخت و نرم شد، پاستا رو آبکش می‌کنید و به سس اضافه می‌کنید. البته یه فوت کوزه‌گری هم اینجا بهتون بگم. قبل از آبکش کردن پاستا به مقدار از آب پاستا رو به مخلوطتون اضافه کند. اینجوری پاستا قوام بهتری میگیره.

خلاصه، پاستاهای آبکش شده رو که اضافه کردین حسابی همشون میزنین تا سس با پاستا آغشته بشه. و حالا اینجا وقت اضافه کردن ریحون‌هاست. ساقه‌های ریحون رو بگیرین. یادتون باشه که ریحون رو نباید زودتر بریزیم چون له میشه و طعمش رو از دست میده. در حد اینکه ریحون رو بریزید، چندتا همِ کلی بزنید که بره لالوی پاستاها و تمام. پنیر پارمزان و البته کمی زعتر بریزید روی پاستا و دیگه آماده سرو کردنه.

3. طرز تهیه مرغ و سبزیجات در کمپ:

این یکی یه غذای خیلی ساده است. البته که بسیار هم خوشمزه است. اما بهتون اجازه میده که غذا رو بذارید و برید و کمتر بالا سرش باشید تا بپزه.

اول مرغ‌ها رو توی یه ظرف مزه‌دار کنید. برای مزه‌دار کردن بهتره برید سراغ کاجون و حسابی مرغ رو آغشته‌اش کنید. بعد مرغ ها رو به همراه مقدار کمی پیاز و سیر و نمک و رزماری بذارید توی ظرف و بذاریدش روی آتش. بهتره آتشتون تند نباشه که مرغ ها یواش یواش بپزن و روعن بندازن. البته قبل از اینکه مستقیم بذاریدش روی آتش روی درش رو با یک ورقه فویل آلومینیومی بپوشونید. برای اینکه بخار بتونه کمی بیرون بره، روی فویل رو هم چندتا سوراخ کوچک بزنید.

مرغ رو بذارید و برید و بذارید نیم ساعتی برای خودش بپزه. حواستون به صدای غذا باشه که مرغ ته نگیره. بعد که مرغ‌ها کمی پخت فویل رو باز کنید و حالا ترکیبی از سبزیجات مورد علاقه‌تون رو به ظرف اضافه کنید. من دوست دارم که سیب زمینی، هویج، کدو و بروکلی و پیاز با تکه های متوسط داخل غذا بندازم. کمی روغن بهشون اضافه میکنم و روشون هم کمی زعتر و پول بیبر میزنم که طعم بهتری بگیرن. سبزیجات رو که اضافه کردین دوباره فویل رو بکشید (اگر دوست داشتین کمی هم کره هم بذارید وسط ظرف) و یک لیوان آب بهش اضافه کنید و بذارید خوب بپزه. بعد از 45 تا 60 دقیقه غذاتون آماده است.

ناهار رو که خوردین و یه چرتی زدین، به نظرم وقت قدم زدن و سوزوندن کالری ناهاره. باید بالاخره یه جایی برای شام باز کنید. حالا بریم ببینیم برای شام توی کمپ چی میتونیم بپزیم.

1. طرز تهیه نودل با سبزیجات در کمپ:

 به نظر من خوبه که شام کربوهیدرات بخوریم که اگر فردا قراره فعالیت سنگین داشته باشیم آماده باشیم. ما فرض رو بر این گرفتیم که شما خیلی ورزشکارید و قراره فردا کوله‌کشی کنید.

بیاید و با این ماده غذایی جذاب یعنی نودل دوست بشید. نودل خودش غذا نیست. این که بذاری جوش بیاد و ادویه مزخرفِ توش رو بریزی و فکر کنی باید غذا بشه مثل این میمونه که برنج ساده رو دم کنی یا ماکارونی رو آبکش کنی بگی بفرما غذا. نه. نودل هم نیاز به سس یا کامل کننده داره.

من خودم نودل رو به چندین روش دوست دارم. یکیش اینه که سبزیجات دل‌خواهم رو (واقعا هر دفعه یه ترکیبی) اعم از هویج، کدو، فلفل دلمه، قارچ و پیاز رو به صورت جولیانی (دراز دراز) خرد میکنم و به ترتیب به تابه اضافه می‌کنم. هرکدوم که سفت تره زودتر. مثلا کمی روغن می‌ریزم و بعد هویج رو می‌ریزم تا کمی نرم بشه. بعد فلفل دلمه، بعد پیاز و بعد کدو و آخر هم قارچ. این وسط اگر قرار باشه بهش مرغ اضافه کنم، بعد از ریختن پیاز مرغ رو می‌ریزم و تفت میدم و بعد باقی ماجرا. حالا درستش اینه که نودل رو در یه ظرف جدا توی آب جوش 3-4 دقیق بپزیم و بعد آبکش کنیم و به مخلوط اضافه کنیم. ولی راستش توی کمپ من ترجیحم استفاده از طرف کمتره. درنتیجه من نودل های خشک رو اضافه میکنم به مخلوط سبزیجاتی که حالا حسابی آب انداخته. نودل‌ها کم‌کم خیس می‌شن و نرم می‌شن. راهش اینه که مداوم همش بزنید و مواد رو هی بریزید روی نودل‌ها. وقتی نرم شد از هم بازشون کنید و حسابی با مواد مخلوطش کنید. اگر از این عصاره‌های مرغ هم بهش اضافه کنید که چه بهتر. وگرنه راستش نسخه گیاهیش هم بسیار خوشمزه است.

ادویه چی بزنیم؟ پیشنهاد من کاجون و پول بیبره. باعث میشه حسابی طعم بهشت بگیره.

2. طرز تهیه میرزا قاسمی در طبیعت:

میرزا قاسمی از اون غذاهاست که بسیار ساده است اما روش و تکنیک پختش طعمش رو از زمین تا آسمون تغییر میده.

پیشنهاد من برای پختن یه میرزا قاسمی خوب دودی کردن تمام اجزاشه. به نظرم بهتره که یه ذغال اندک درست کنید و بادمجون، گوجه و سیر رو روی ذغال بپزید. بهتره با چاقو یکی دوتا سوراخ توی بادمجون‌ها ایجاد کنید. وقتی پف بادمجون خوابید و پوست روش کمی سیاه شد وقت جدا کردن پوستشه. برای جدا کردن راحت پوست بادمجون بهتره که کمی روش آب سرد بریزید. اینجوری پوستش بلافاصله جدا میشه. بادمجون رو توی تابه له می‌کنید و کمی روغن بهش اضافه می‌کنید. ادویه دلخواهتون (بوشهری یا کاجون) رو بهش بزنید و بذارید تا یواش یواش سرخ شه. سیر رو هم به همین صورت به مخلوط اضافه کنید. توی این مدت برید سراغ گوجه‌ها که حسابی کبابی شدن. پوست روشون رو که دیگه سیاه شده رو به راحتی بکنید و گوجه رو هم روی تخته خرد کنید و به بهش اصافه کنید. اینجا بد نیست که کمی کره بهش اصافه کنیم. مخلوط رو با هم حسابی ترکیب کنید و بذارید بیست دقیقه ای روی آتش باشه و حسابی طعم‌هاش با هم قاطی بشه.

حالا وقت اضافه کردن تخم مرغه. این دیگه به سلیقه‌تون ربط داره که دوست دارید تخم مرغ رو هم بزنید یا بذارید به صورت جزیره‌ای توی مواد ببنده. استانداردش اینه که تخم مرغ رو وسط تابه بندازید، وقتی کمی خودش رو گرفت آروم با بقیه مواد مخلوط کنید. وقتی تخم مرغ پخت، قبل از اینکه زیادی سفت بشه و بوی زهم بگیره، از روی آتش برش دارید.

پیشنهاد من اینه که خیلی سریع یه برنج هم کنارش بذارید دم بکشه و میرزاقاسمی رو با برنج نوش جان کنید.

3. کُمپیر

کمپیر از اون بمب هاییه که اگر یکبار گذرتون به استانبول افتاده باشه حتما باهاش آشنایید. یه غذای مفصل اما ساده برای عاشقان سیب زمینی.

برای درست کردن کمپیر باید بگردید و سیب زمینی های بزرگ پیدا کنید. خیلی بزرگ. سیب زمینی ها رو همونطور با پوست خوب بشورید و خشک کنید. بعد سرتاسرش با نوک چاقو چندین سوراخ ریز درست کنید. سیب زمینی ها رو آعشته به روغن کنید و هر کدوم رو بپیچید توی یک ورقه فویل و بذارید روی ذغال. بسته به اندازه سیب زمینیتون بین 45 تا 60 دقیقه طول میکشه تا بپزه.

وقتی خوب پخت نرم شد. دونه دونه میارینش بیرون. یه قاچ افقی از یک پنجم بالاییش میزنید و براش یه کلاهش درست میکنید. یادتون باشه که برای سهولت این کلاهک رو در راستای عریض تر سیب زمینی ایجاد کنید. حالا با یه قاشق سیب زمینی رو بتراشید. درواقع خود سیب زمینی قراره نقش ظرف رو براتون بازی کنه. تا هنوز سیب زمینی داغه مقداری کره و پنیر پیتزا بهش اصافه کنید و حسابی همش بزنید تا این دوتا آب بشن و مخلوطتون یکدست بشه. حالا از این جا به بعد دیگه بسته به سلیقه خودتون میتونید روش چیز میز اضافه کنید. از مخلوط خیارشور و مایونز و هویج و سوسیس بگیرید تا سس بلونیز و تخم مرغ یا هر ترکیب دیگری که حال کردید. تاپینگ رو اضافه کنید، کلاهک سیب زمینی رو که اول جدا کردیم بذارید روش و برای 5-6 دقیقه دوباره بذاریدش روش آتش تا داغ داغ بشه و موادش خوب باهم مخلوط بشن.

غذاتون آماده است. با کمی زعتر و نمک میل کنید.

صبحانه از اون وعده هاییه که نباید از دستش داد. صبحانه کمپ، مخصوصا وقتی شب قبل حسابی سرد بوده باید گرم و انرژی بخش باشه.

تخم مرغ نقش اساسی رو در صبحانه های گرم بازی میکنه. همه مون املت و سوسیس تخم مرغ و اینها رو بلدیم. بیاید با هم دوتا رسپی ساده از داخل و خارج از ایران برای تخم مرغ صبحگاهی و پختن یه صبحانه لذیذ در کمپ رو مرور کنیم.

1. پنیر بوروشته/پنیر آبیج

بهترین ترکیب برای این غذای گیلانی، استفاده از پنیر سیامزگی است. اما اگر گیرتون نیومد از هر پنیر کم نمک دیگری میتونید استفاده کنید. به سادگی پنیر رو خرد میکنیم توی تابه و با کره تفت میدیم. یکم که نرم شد تخم مرغی که قبلا هم زدیم رو بهش اصافه میکنیم و میذاریم ملایم بپزه.

حالا یه حالت دیگه هم هست که من بیشتر دوسش دارم. وقتی پنیر رو سرخ کردید بهش شوید اضافه کنید و با هم تفت بدید. بعد تخم مرغ ها رو یکی یکی بشکونید و با هم مخلوط کنید. مزه اش بی نظیره.

2. بهترین تخم مرغ همزده دنیا

این دستور به جان من بسته است و همیشه درستش میکنم و به روح گوردون رمزی که این رو یاد داد درود میفرستم.

برای این دستور شما به تخم مرغ، کره، خامه و پیازچه احتیاج دارید. مهمترین نکته در این دستور، روش و زمان اضافه کردن مواده.

ابتدا تخم مرغ و کره رو توی ظرف میندازیم. بعد ظرف رو میذاریم روی حرارت و آروم شروع میکنیم به هم زدن تا کره و تخم مرغ در هم مخلوط بشن. نکته خیلی مهمه اینه که در طول کل پخت این غذا باید به طور متناوب طرف رو از روی حرارت برداریم. چون حرارت مستمر باعث میشه تخم مرغ زود سفت بشه و اون حالت نرم خودش رو از دست بده. وقتی طرف رو برمیداریم، چند ثانیه ای تخم مرغ با همون حرارت طرف به پختن ادامه میده و دوباره طرف رو برمیگردونیم روی حرارت.

یکم که تخم مرغ خودش رو گرفت و از اون الت خام درومد، طرف رو برمیداریم و بهش یکی دو قاشق خامه صبحانه اضافه میکنیم. دقت کنید که خامه کنستانتره (از اینا که سفت تره) نباشه. کمی با خامه ترکیب رو هم میزنیم و حالا اینجاست که باید نمک و فلفل رو اضافه کنیم. من دوست دارم اینجا پول بیبر بزنم. بعد پیازچه ها رو که حلقوی و ریز خرد کردیم رو به ترکیب اضافه میکنیم و ترکیب برنده ما آماده است.

برای بهتر شدنش میتونید توی یه ظرف دیگه کمی روغن زیتون یا ساده بریزید و مقداری گوجه گیلاسی رو به همراه قارج بذارید سرخ شه. بهتره پایه قارچ ها رو جدا کنید که قارچ ها تخت توی تابه آب بندازند.

تخم مرغ همزده که آماده شد اون رو به همراه گوجه گیلاسی و قارچ سرو کنید.

امیدوارم هرکدم از این رسپی ها رو توی سفرهاتون درست کنید و لذت آشپزی در طبیعت رو کشف کنید. هروقت هم کسی ازتون پرسید که توی کمپ چی بپزیم میتونید این نوشته رو براش بفرستید.

اگر اون اول متن نرفتید پک آشپزی در طبیهت جولون رو ببینید به نظرم حالا دیگه وقتشه. یه کیف خوشگل به همراه چاقو، ملاقه چوبی، تخته خردکن و مجموعه متفاوتی از ادویه های خاص برای آشپزی در طبیعت. چی از این بهتر؟

گردشگری سیاه یا Dark Tourism نوع جدیدی از گردشگریه که طی اون از مکان‌هایی که در گذشته در معرض آسیب‌هایی مثل جنگ، نسل‌کشی، زلزله و … بودند دیدن می‌شه. وجه مشترک این مکان‌ها مرگه.

گردشگری سیاه طرفداران و مخالفین خودش رو داره. بعضی اون رو یک عمل احترام‌آمیز و عده دیگه اون رو یک کار غیراخلاقی می‌دانند.

بازدید از این مکان‌ها می‌تونه فرصتی باشه تا با نیمه‌ تاریک تاریخ روبه رو بشیم. دیدن این وجه از تاریخ می‌تونه دلیلی باشه تا برای ساخت دنیایی بهتر تلاش کنیم.

توی این بلاگ‌پست می‌خوایم  ۸ تا از مقاصد رایج گردشگری سیاه رو معرفی کنیم.

1- آشویتس – لهستان

آشویتس یکی از بزرگترین اردوگاه‌های کار اجباری آلمان در طول جنگ جهانی  دوم بوده. مردم از سراسر اروپا به این اردوگاه کار تبعید می‌شدند. 90٪ این افراد یهودی بودند. گفته می‌شه حدودا ۱.۵ میلیون نفر در این اردوگاه‌ها به قتل رسیدند. اینجا می‌شه سنگ‌دل‌ترین چهره بشریت رو نسبت به هم‌نوعش دید.

تکان‌دهنده‌ترین لحظه‌ی این بازدید دیدن مو و ناخن قربانیان در این فضاست.

2- چرنوبیل – اکراین

اسم این شهر با حادثه انفجار راکتور هسته‌ای سال ۱۹۸۶ گره خورده. چرنوبیل در حال حاضر مثل شهر ارواحه و بازدید ازش مثل دیدن آخرآلزمانه و همین موضوع باعث جذابیت این مکان برای خیلی‌ از توریست‌های علاقمند به گردشگری سیاه می‌شه. درحال حاضر با رعایت یک سری موارد می‌شه از چرنوبیل بازدید کرد.

3-    پمپئی – ایتالیا

این شهر در جنوب ایتالیا قرار داره و بعد از فوران آتشفشان وزو در سال ۷۹ میلادی به کل نابود می‌شه.

گدازه‌های آتشفشان باعث سنگی شدن همه چیز در این شهر شدند. اجساد در این شهر بر اثر لایه‌های خاکستر تبدیل به مجسمه شدند و حالا در معرض دید توریست‌های علاقمند به گردشگری سیاه قرار گرفتند.

پمپئی در زمان متوقف شده. می‌شه توی این شهر قدم زد و با ۲۰۰۰ سال قبل سلفی گرفت.

4-    فوکوشیما – ژاپن

در فوکوشیما‌، یک زمین لرزه منجر به سونامی شد و این سونامی هم به یک فاجعه‌ هسته‌ای ختم شد. پس از ذوب شدن نیروگاه هسته‌ای، بیش از 15000 نفر از ساکنین این شهر چاره‌ای جز فرار نداشتند. بسیاری از این افراد هیچوقت دوباره به این شهر برنگشتند.

اگر به گردشگری سیاه علاقمندید در بازدید از فوکوشیما می‌تونید وارد منطقه قرمز بشید و زندگی رها شده در این شهر رو ببینید. از اتومبیل‌های رها شده تا کیسه‌های پر از وسیله افتاده در گوشه گوشه شهر.

 

5-    آلکاتراز – سانفرانسیسکو

زندان آلکاتراز محبوب‌ترین مقصد توریستی سانفرانسیسکو است. این زندان فوق امنیتی برای ۲۹ سال محل زندگی بزرگترین تبهکارهای دنیا مثل آل‌کاپون بوده. این زندان به دستور کندی و به خاطر دلایل مختلف از هزینه بالای نگهداری زندانیان تا تاثیر رطوبت بر روی ساختمان تعطیل شد و حالا به یکی از جذاب‌ترین مقاصد گردشگری سیاه تبدیل شده.

6-    مزارع کشتار – کامبوج

مزارع کشتار به ۳۰۰  مکانی در کامبوج گفته می‌شه که به دستور پل پات، دیکتاتور کامبوج بیش از صد هزار نفر در آن‌ها کشته شده‌اند. یکی از معروف‌ترین این مزارع Choeung Ek  است  که از سال 1975 تا  1979 محل قتل عام ۱۷ هزار نفر بوده. در یاد بود این فاجعه، جمجمه‌ی ۵۰۰۰ نفر از کشته‌شدگان در پشت دیواری شیشه‌ای قرار داده شده که امروزه قابل بازدیده.

تو اپیزود 30 رادیوجولون از سفر به کامبوج و البته فجایع تاریخی اتفاق افتاده در این کشور گفتیم.

7-    اَستودان سِدلِک – جمهوری چک

این ساختمان یک کلیسای کوچک رومی است. در معماری اَستودان سِدلِک حدود 50،000 اسکلت برای دکوراسیون داخلی استفاده شده. دیدن این کلیسا نفس گیره چرا که همه جا از لوسترها تا کلمه‌های نوشته شده روی سقف از اسکلته.

هر ساله بیش از ۲۰۰ هزار نفر از این مکان بازدید می‌کنند. تجربه دیدن این کلیسا مثل اینه که با مرگ چشم تو چشم بشید.

8-    بنای یادبود نسل کشی  مرامبی – رواندا

به سختی می‌شه نسل کشی رواندا رو با قتل‌ عام‌ تاریخی دیگه‌ای مقایسه کرد. بنای یادبود مرامبی در بالای تپه‌ای سبز و زیبا و در محل دانشکده فنی نیمه‌کاره‌ای قرار داره. در سال ۱۹۹۴، ۵۰ هزار نفر در این مکان قتل عام شدند.

اجساد حدود ۸۰۰ قربانی نبش قبر شدند و به جای به خاک سپردن در آهک نگه‌داری شده و در معرض نمایش قرار گرفتند.

از اواخر تیر و اوایل مرداد ۹۹ دویدن رو شروع کردم و حالا دیگه بخش مهمی از زندگیم شده. این مدت، خیلیا ازم پرسیدن چطور شروع کنیم. من متخصص این موضوع نیستم، صرفا یک دونده خیلی مبتدی‌ام و در این نوشته می‌خوام تجربه‌ها و خونده‌های شخصیم رو باهاتون در میون بذارم و جواب این سوال رو با توجه بهشون بدم. لطفا نسبت به استفاده از همه‌ی این توصیه‌ها محتاط باشید و اگر فکر می‌کنید لازمه بیشتر تحقیق و جستجو کنید، حتما این کارو انجام بدید.

 

بذارید یکی از جمله‌هایی که اول یه بلاگ انگلیسی درباره شروع دویدن بود رو هم اینجا نقل به مضمون بنویسم: خیلی خوش‌به‌حالتونه که اولشید و آدم بهتون حسودیش می‌شه، چون گذشتن از هر مرحله‌ش حال خوبی داره و بعد از گذشتن از مراحل ابتدایی هم آدم دیگه نمی‌تونه بهشون برگرده. سفر باحالی پیش روئه. امیدوارم بهتون کیف بده.

کجا بدویم؟

اگر از من بپرسید می‌گم برای شروع، نزدیک‌ترین جا به خونه می‌تونه برای دویدن مناسب باشه. می‌شه به مرور وقتی بدن با دویدن خودش رو تطابق داد، جای متناسب‌تر با نیاز و سطح دوندگی رو انتخاب کرد. منظورم چیه؟

پارک‌های هر محله جاهای مناسبی برای دویدن هستند، اما ممکنه شیب داشته باشن یا مسیر کوتاهی باشن و خسته‌کننده بشن. برای اوایل دویدن می‌شه با همین فضاها شروع کرد چون شروع دوندگی یعنی تازه بدن رو بندازی تو وضعیتی که دوزاریش بیفته قراره چه مسیری رو طی کنه. ولی باید دونست اصولا شیب اتفاق خسته‌کننده‌ایه و باید به بدن برای گذشتن ازش راحت‌تر گرفت.

کوچه و خیابون هم می‌تونه مسیر مناسبی باشه. من چندبار تجربه‌ی دویدن‌ صبح یا عصر شهری داشتم و بوی دود ماشین اذیتم کرده. جمعه صبح‌ها برای دویدن شهری شاید زمان مناسب‌تری باشه. ضمنا تو دویدن شهری باید خیلی مراقب ماشین و چراغ‌های راهنمایی بود. هرچند تجربه لذت‌بخشیه.

ممکنه در بعضی مسیرهای شهری به شما چپ‌چپ نگاه کنند یا (بدبختانه، متاسفانه، خاک‌برسرانه) به شما متلک بگن. این موضوع رو در دویدن شهری در نظر بگیرید. من معمولا در محله‌هایی که احساس امنیت بیشتری دارم می‌دوم، محله‌های کمتر امن رو با همراه می‌دوم و در پوشیدن لباس هم محتاط‌تر عمل می‌کنم. در پارک‌ها دویدن اتفاق عادی‌تریه. با این‌همه، انتخاب شماست که کجا بدوید، چطور و با چه پوششی بدوید و چه نکات ایمنی رو رعایت کنید. من تصمیم گرفتم این کارو انجام بدم به هر حال. به نظرم حق ماست.

خوبی دویدن اینه که به هر حال یه جایی پیدا می‌شه. تو این مدت دویدن دو سه باری سفر پیش اومده و من بالاخره یه جا نزدیکی محل اقامتم پیدا کردم و دویدم. تو جاده، کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر مقصد و کوچه‌باغ. اگر جایی هستید که مسیرهای طولانی‌تر براتون وجود داره می‌تونید اون رو برید ولی مسیرهای خیلی کوتاه رو هم می‌شه به صورت رفت و برگشتی دوید.

با چه برنامه‌ای دویدن رو شروع کنیم؟

برای برنامه دویدن داشتن چند راه وجود داره.

یکی این‌که با اپلیکیشن‌ها شروع کنیم. اپلیکیشن‌های زیادی وجود دارن که به ما کمک می‌کنن باهاشون دویدن رو شروع کنیم. اغلب این اپ‌ها ترکیبی از دویدن و راه رفتن رو پیشنهاد می‌دن و به مرور اون رو به تعادل می‌رسونن تا هم مسافت رو زیاد کنن و هم طول راه رفتن رو کم و طول دویدن رو بیشتر کنن. من با این اپ‌ها ارتباط برقرار نکردم چون احساس کردم اون طور که باید، شخصی‌سازی نمی‌شه کردشون. گاهی کاری که می‌گفتن انجام بده برای من زیادی سبک و گاهی زیادی سنگین بود. اما خیلیا با همین اپلیکیشن‌ها دویدن رو شروع می‌کنن

راه دوم کمک گرفتن از یک مربیه. الان اگر از من بپرسید می‌گم راه مناسب و خوبیه. مربی‌های دو علم درستی در تمرین دادن دارن، شرایط شما رو در نظر می‌گیرن، کمک می‌کنن در وضعیت بهینه تمرین‌ها جلو بره، مراقبن بدن آسیب نبینه و انگیزه‌بخش‌های خوبی هم هستن (ایشالا که همه‌شون هستن!). یک سری از مربی‌ها به صورت آنلاین برنامه می‌دن و شما رو تحت‌نظر می‌گیرن و یک سری برنامه‌های حضوری دارن. نکته مهم به نظرم اینه که مربی‌ای انتخاب بشه که واقعا روند شما رو زیر نظر می‌گیره و براساس شرایط، واکنش بدن و نیازهای شما برنامه رو تنظیم می‌کنه.

راه سوم شروع کردن شخصیه. یک سری برنامه مکتوب وقتی سرچ می‌کنید میاد که به شما کمک می‌کنه دویدن رو شروع کنید. اغلب این برنامه‌ها ترکیبی هستند از راه رفتن و دویدن. مثلا اول پیشنهاد می‌دن ۳ دقیقه راه برید ۱ دقیقه بدوید. بعد از چند بار می‌گن حالا بکنید ۲ دقیقه راه رفتن و ۲ دقیقه دویدن و به مرور انقدر این عددا رو بالا پایین می‌کنن تا مسافت و زمان راه رفتن و دویدن تنظیم بشه.

اما من وقتی درباره موضوع خوندم، این روش شخصی رو بیشتر دوست داشتم: شروع کنید بدوید تا جایی که خسته بشید و احساس کنید نیاز به نفس‌گیری دارید. این دویدن نباید با سرعت بترکون باشه. بهتره نرم بدویید و به‌اصطلاح جاگ کنید (اون‌قدر آروم بدوید که بتونید وسط دویدن صحبت کنید). بعد چند دقیقه راه برید و نفس بگیرید تا جایی که حس کنید دوباره دلتون می‌خواد بدوید. دوباره بدوید و این سیکل رو ادامه بدید. من با این روش خیلی حال کردم و به نظرم نکته‌ی باحالش اینه که اجازه می‌ده آدم به اندازه کافی از دویدن لذت ببره و درگیر عدد و رقم نشه اوایل کار.

حالا دو تا متغیر وجود داره در دویدن‌ها: زمان و مسافت. شخصا به زمان زیاد کاری نداشتم. کم‌کم مسافت رو زیاد می‌کردم. بدن هفته‌های اول کاملا داره خودشو با شرایط دویدن وفق می‌ده. واقعا چندان مهم نیست که چند دقیقه راه می‌رید و چند دقیقه می‌دوید می‌شه به بدن گوش کرد و بهش اجازه داد اون تعیین‌کننده باشه. به‌مرور هم می‌شه مسافت رو زیاد کرد، هم زمان رو و هم این‌که زمان راه رفتنای بیشنش رو کم و دویدن‌ها رو بیشتر کرد. دیگه برای رسیدن به این مرحله، لازمه اندازه‌گیری زمانی و مسافتی دقیق‌تر انجام بشه.

 

قانون ده درصد در دویدن

این وسط یه قانون وجود داره که رعایتش خیلی مهمه و من دیر فهمیدمش. رعایتش مهمه چون آدم اوایل، موقع دویدن دچار جوزدگی ممکنه بشه و سریع‌تر از چیزی که خوب و درسته جلو بره. اونم قانون ده درصده. این قانون می‌گه به طور کلی هر هفته فقط ده درصد از هفته دیگه دویدنتون رو افزایش بدید. زمانی، مسافتی یا هرچی. ده درصد از هفته پیش بیشتر فشار بیارید به خودتون وگرنه می‌تونه منجر به آسیب بشه. خیلی مهمه که صبر داشته باشیم و به خودمون فشاری نیاریم که باعث به آسیبی بشه که مدتی از لذت دویدن محروممون کنه. اگر اوایل دویدن دردی در جایی از بدن حس کردید، حتما پیگیر باشید ببینید چیه تا منجر به آسیب نشه. یک جمله وجود داره که مربی‌های ورزشی زیاد تکرارش می‌کنن: «رو درد نباید دوید» (البته اینجا منظور عضلات و استخوان‌هان وگرنه دل‌دردی که آدم اوایل دویدن می‌گیره طبیعیه و رفعش نیاز به تمرین و تکنیک داره)

 

من با روش سوم شروع کردم، ولی وقتی به مسافتی حدود هفت کیلومتر دویدن ممتد رسیدم، دیدم که داره برای هفته سنگین می‌شه میزان دویدنم و فهمیدم که باید از یک مربی برای تنظیم تمریناتم کمک بگیرم. ادامه راه با مربی بود و هست. همچنان توصیه‌م اینه که اگر مالی و دسترسی ردیفید، به مربی رجوع کنید. ولی اگر زمانی برای تنها دویدن نیاز دارید تا اصلا ببینید با این ورزش و فعالیت حال می‌کنید یا نه، اون یکی روش‌ها رو می‌شه جلو رفت.

 

چقدر در هفته بدویم؟

اون طور که من می‌خوندم برای شروع دویدن، پیشنهاد می‌شه حتما بعد از هر روز دویدن، یک روز به بدن استراحت داده بشه و سه روز در هفته دوید. من معمولا برای شروع، هفته‌ای سه یا دو بار می‌رفتم برای دویدن.

 

حالا موقع دویدن چی بپوشیم؟

کفش جزء مواردیه که انتخابش حساسه. من با کتونی‌ای شروع کردم که می‌دونستم برای راه رفتن مناسب بود، مطمئن شدم کفشم فشار جدی‌ای به پام وارد نمی‌کنه و بعد از پنج شش ماه کفش تخصصی دویدن خریدم. از خیلی از مربی‌ها می‌شنوم که اگر اوایل دویدن می‌خواید خرجی بکنید، کفش مناسب و استاندارد رو ردیف کنید.

 

تا مدتی کیف کمری با خودم می‌بردم و موبایل و هدفون و آب توش می‌ذاشتم، اما به مرور دیدم واقعا وزن آب خودش چیزیه و یه جایی از مسیر معمولا بطری آب رو جاساز می‌کنم و موقع برگشت می‌خورم، یا اصلا قبل و بعد از تمرین مصرف می‌کنم. موبایل رو هم تو جیب لباس می‌ذارم که راحت‌تر باشم و یه هدفون سیم‌دار دارم که از تو جیب میاد بیرون و باهاش آهنگ و پادکست موقع دویدن گوش می‌دم.

اوایل یه شلوار سفری راحت می‌پوشیدم ولی به مرور دیدم لگ‌هایی که تو بازار برای ورزش طراحی شده مناسب و راحت و سبک هستن و جریان هوا با کمکشون به‌درستی انجام می‌شه (و شما که غریبه نیستید، خوشگلم هستن).

اوایل شالم رو دور سرم می‌پیچیدم که دست و پا گیر نباشه بعد دیدم اسکارف‌های ورزشی هم خوب و راحتن (اون قضیه‌ی خوشگلی هنوز پابرجاست). وقتی آفتاب باشه کلاه‌های آفتاب‌گیر هم گزینه‌های جایگزین خوبی هستن و وقتی سرد باشه کلاه‌های گرم می‌تونن کمک‌کننده باشن.

برای بالاتنه هم تو فصل سرما یک لباس آستین‌بلند می‌پوشیدم (تو خیلی فروشگاه‌های لباس ورزشی باید بگید لایه اول تا موارد مناسبی بهتون پیشنهاد بکنن) و بادگیری که قبل‌تر باهاش کوه می‌رفتم که ترکیب خوب و مناسبی بود. همیشه تو ماشین همراهم یه کاپشن یا ژاکت گرم خشک هم هست که بعد ورزش اگر سردم شد اون رو بپوشم. مهمه که حواسمون باشه در طول فعالیت بدن عرق می‌کنه و لباس سنگین و کلفت اذیت‌کننده‌ست.

فصل گرما هم تیشرت و ساق و لگینگ می‌تونه ترکیب مناسبی باشه.

برای پیداکردن تیشرت مناسب و البته خوشگل میتونید یه سر به فروشگاه جولون‌شاپ بزنید.

درباره آقایون، اوضاع تقریبا همین جوره ولی اونا امکان پوشیدن شلوارک در فصل گرما تو خیلی فضاها رو دارن و ضمنا نمی‌دونم قانونه، شرم و حیاست، چیه، ولی روی لگ، شلوارک هم می‌پوشن (این کار رو خانم‌ها هم می‌کنن هم برای داستان پوشیدگی و هم گاهی دولا کردن لباس).

فصل سرما دستکش و کلاه یا اسکارف گرم هم کمک‌کننده‌ن.

من همچنان برای جواب به سوال «چی بپوشیم» مشغول سرچم که به وضعیت بهتری برسم. ولی از مدلی که پیش رفتم خوشحالم: با هرچی داشتم دویدم و به مرور بهترش کردم. این‌جام چندتا عکس از استایل‌های دویدن می‌ذارم ببینید. اگر ایرانید در برابر بعضیش باید فقط وصف‌العیش نصف‌العیش‌طور عمل کنیم و اگر ایران نیستید بزنید در رگ و حالشو ببرید.

 

این اپلیکیشنه که استفاده می‌کنی باهاش تو سوشال میدیا پز دویدن می‌دی چیه؟

اپلیکیشن استراوا (strava)

یکی از انگیزه‌بخش‌ترین ابزارهایی که من از آغاز تا اینجا داشتم، این اپلیکیشن بوده. اپلیکیشن استراوا اپیه که با کمک جی پی اس، روند دویدن شما رو در هر تمرین ثبت و تحلیل می‌کنه. خوشبختانه بخش مهمی از این اپ رایگان ارایه می‌شه. با شروع هر تمرین، می‌شه دکمه‌ی شروع رو در این اپ زد و دوید. اپلیکیشن مسیر رو ردیابی و ثبت می‌کنه، تعداد کیلومتری که دویدید رو می‌گه، زمان و سرعت دویدن رو هم گزارش می‌ده.
یه خوبی این اپلیکیشن حضور دونده‌های دیگه‌ست. شما می‌تونید دوستانتون یا افراد دیگه رو فالو کنید و از تمرین‌های هم باخبر باشید و برای هم کامنت بذارید (آدما تو این اپ خیلی تشویق‌کننده و مهربونن).  من هربار تنبلیم میاد برم بدوم یکی از راه‌هام چک کردن استراوا و دیدن دوستانمه که رفتن تمرین و هربار تمرینی رو تموم می‌کنم، کلی با دیدن کامنت‌های دوستانم خوشحال و شاد و خندان می‌شم.

می‌تونید عکس از خودتون یا فضایی که دویدید آپلود کنید و خروجی خوبی از اعداد و عکس باهم بگیرید و در شبکه‌های اجتماعی اون رو به اشتراک بذارید.

یک سری تحلیل دیگه از وضعیت وجود داره که اپ استراوا اونا رو می‌ذاره، برای شروع دویدن شاید نیازی نباشه از همه‌ش سر دربیارید ولی یه نگاهی کنید هر چند وقت یه بار، کشف کنید چی هستند و کیف کنید باهاش.

فقط فراموش نکنید اگر اکانتتون در وضعیت عمومی باشه، جای تمرینتون با هرکس شما رو پیدا کنه به اشتراک گذاشته می‌شه. صرفا آگاه باشید و اگر انتخابتون خصوصی بودن اطلاعاته، اکانت رو در وضعیت خصوصی قرار بدید.

آیا ساعت هوشمند برای دویدن ضروریه؟

اگر شما از اون دسته آدم‌هایی هستید که اول هر تصمیمی باید یه حال اساسی به خودتون بدید که اون کار رو شروع کنید و تو رودربایستی اون خرج، کار رو ادامه بدید، و کفش درست‌حسابی هم دارید، ساعت هوشمند هم می‌تونه گزینه مناسبی باشه برای خرید. ولی واقعیت اینه که اصلا برای شروع دویدن گزینه ضروری‌ای نیست. ساعت هوشمند وقتی کمک‌کننده‌ست که شما دیگه می‌خواید با سرعت خیلی مشخص،  در زمان مشخص بدوید. مثلا فرض کنید از یک جا به بعد، تمرین این شکلی می‌شه که انقدر دقیقه با این سرعت بدو، اون قدر دقیقه با این یکی سرعت. تو این وضعیت باید یا موبایل رو مثل یه گوشتکوب بگیرید تو دستتون و هی عدد و رقم نگاه کنید و به صورت لحظه‌ای ببینید سرعت در چه حاله، یا ساعت هوشمند داشته باشید.

خلاصه برای اول کار و اون بخشی که می‌خواید بدنتون رو با دویدن وفق بدید و سعی و خطا کنید که اصلا این کار رو دوست دارید یا نه، واقعا ابزار ضروری‌ای محسوب نمی‌شه. می‌تونید بذارید لااقل این اطمینان در شما به وجود بیاد و بعد برید تو کارش.

شما ممکنه به عشق اعتقاد داشته باشید و شاید هم نداشته باشید. اما حتما یه جایی هست که وقتی بهش  فکر می‌کنید یا یاد خاطره‌هاتون توی اون مکان میافتید دلتون پروانه‌ای میشه و ابرا صورتی می‌شن حالا نه با این غلظت ولی به قول خواننده محترم “وقتی که من عاشق می‌شم دنیا برام رنگ دیگه‌ست.” این مقاصد عاشقانه‌ هم که ما می‌گیم همون مقصدیه که وقتی دنیا براتون یه رنگ دیگه‌ست، دوست دارید بهش سفر کنید.

توی این مطلب چندتا مقصد گردشگری رو معرفی می‌کنیم که غالبا توریست‌ها خاطره‌های عاشقانه‌ای اونجا داشته‌ند.

ما که عشق رو در کویر، توی جزیره‌های جنوب و زیر نم‌نم بارون رشت دیدیم. شما هم توی کامنت‌ها بگید عاشقانه‌ترین مقصدی که بهش سفر کردید کجا بوده. یا دوست‌ دارید با یارتون به کدوم مقصد سفر کنید.

 

1. سانتورینی، یونان

تماشای غروب و پایین رفتن خورشید در دریای اژه اونم از روی یه بالکن تو شهر سانتورینی حتما فراموش نشدنیه.

 2. بروژ، بلژیک

تو افسانه‌ها اومده که اگر زوجی از روی پل رودخانه عشق (در قسمت جنوبی بروژ) باهم گذر کنند، تا ابد باهم خواهند بود. پس چرا به این افسانه دل ندیم و باهم قدم زدن رو از این مقصد عاشقانه شروع نکنیم؟

اگه هنوز باور ندارید که بروژ یه مقصد رویاییه، پیشنهاد می‌کنم فیلم In Bruges رو ببینید.

 

3. مالدیو

قدم زدن در ساحلی با شن‌های سفید و شام خوردن در آلاچیق روی دریا.درست انگار تو بهشتیم.

4. فلورانس، ایتالیا

تمام روز، درکنارهم گشت زدن در میون آثار هنری، نوشیدن یه فنجون اسپرسو توی‌کافه‌ها و تماشای غروب فلورانس حتما تضمین می‌کنه که اینجا یکی از رمانتیک‌ترین شهرهای جهانه.

 

5. وین، اتریش

ساختمان‌های زیبای باروکی به همراه موسیقی کلاسیک بی‌نظیر. برای داشتن لحظاتی عاشقانه، ۲ تا صندلی در یک ارکستر فیلارمونیک وین رزرو کنید و با شنیدن صدای موسیقی بهشتی، برای لحظاتی از زمین و زمان جدا بشید.

 

6. کیوتو ، ژاپن

مگه می‌شه از قایق‌سواری زیر شکوفه‌های گیلاس بهاری، چیزی رمانتیک‌تر تصور کرد؟

 

7. جزیره کوتائو، تایلند

این جزیره که به غواصیش معروفه، مناسب زوج‌هاییه که به دنبال یک سفر رمانتیک اما هیجان‌انگیزن.

دراز کشیدن کنار دریا، غواصی کردن و تماشای غروب آفتاب اون چیزیه که کوتائو رو رویایی می‌کنه.

اگه دوست دارید بیشتر از تایلند بدونید اپیزود دوم یعنی لبخند در سرزمین سیام رو گوش کنید تا ببین که تایلند هم جزو مقاصد عاشقانه‌ست، هم ماجراجویی.

 

8. پاریس، فرانسه

خیلی ناعادلانه است اگه پاریس توی این لیست نباشه. پاریس استعاره از عشقه. از قفل‌های عشقش گرفته تا اون دیوار معروفش با دوستت دارم‌هایی به زبون‌های مختلف.

 

9. بالی، اندونزی

بالی یکی از محبوب‌ترین مقصد‌های ماه‌عسله. می‌تونید درحالی که نگاه‌تون رو به دریاست ماساژ بگیرید و شب توی یکی از رستوران‌های خصوصیش یه شام رمانتیک بخورید و لبخند عاشقانه بزنید.

قبل اینکه بهتون بگم مفهوم سفرتراپی دقیقا چیه بذارید یک کم در مورد خود سفر بیشتر صحبت کنیم.

صدها بار اتفاق افتاده که یک روز معمولی از خواب پا شدیم، وسایلم‌مون رو جمع کردیم، راهی سفر شدیم و با حال بهتر و خوشحال‌تر برگشتیم به خونه.  دهها بار هم با خوشحالی سفر رو شروع کردیم و خوشحال‌تر از قبل سفر رو تموم کردیم.

 

اما این نسخه‌های تکراری باعث نمیشه وقتی که غمگینیم به سفر فکر کنیم. سفر از نظر خیلی از ما راهکاریه برای خلاصی از زندگی روزمره و خوش‌گذرونی. تصور قالب اینه که وقتی اعصاب‌مون آرومه و مشکل و غم بزرگی نداریم چند روزی کار و دغدغه‌های روزمره رو فراموش کنیم و با جمعی از رفقا بریم خوش بگذرونیم.

 

اما تا حالا فکر کردید وقتی غمگین، خشمگین و یا افسرده هستید کوله/چمدون‌تون رو بردارید و برید سفر؟ به نظرتون شدنیه که تمام مشکلات و غم‌ها رو بذارید توی کوله و با خودتون حمل کنید تا توی سفر  بهشون فکر کنید؟

 

بذارید اول براتون یه داستان از تجربه شخصی خودم تعریف کنم تا با رسم شکل با مفهوم سفرتراپی آشنا بشید:

 

اگر دوست دارید با مفهموم سفرتراپی بیشتر آشنا بشید اپیزود سفرتراپی رادیو جولون رو گوش کنید. توی اون اپیزود تجربیات جهانگردهای دیگه رو هم در مورد این موضوع می‌شنویم و علاوه بر اون با یک دکتر روانشناس هم در مورد سفرتراپی صحبت می‌کنیم.

 

سفر به قله سیالان

پاییز سال 92، همه چی دست به دست هم داده بود تا زندگیم بیافته رو سرازیری. همون زمان‌ها که فکر می کردم اگه یک روز کار نداشته باشم آسمون به زمین میرسه، شرکتی که سال‌ها با جون و دل براش کارکرده بودم در مرز ورشکستگی بود.
همون روزهایی که به خیالم رابطم گل و بلبله، خیلی غیر منتظره رابطم افتاد تو سرازیری و به همه اینها اوضاع بد مالی هم اضافه شد.
تو گیر و دار حال بدم دعوت شدم به یک سفر کوهنوردی. انقدر مستاصل بودم که فکر کردم شاید این سفر معجزه کنه، پس بدون سوال و بدون فکر همون اول گفتم باشه میام!

سفر از یک روستا به اسم “هنیز” در نزدیکی قزوین شروع میشد و بعد از صعود به قله سیالان به روستای “عسل محله” در استان مازندران ختم میشد. پیمایش که شروع شد همون چند ساعت اول فهمیدم که داستان از اونی که فکر می‌کنم پیچیده‌تره. ضعف جسمی و روحیم به حدی بود که برای برداشتن هر قدم هزار بار با خودم تکرار می‌کردم “تو می‌تونی”. دو دستی چسبیده بودم به باتوم‌هام و تمرکز کرده بودم که یهو همون وسط مسیر کم نیارم و نزنم زیر گریه. کسایی که کوهنوردی کردند می‌دونند که آمادگی ذهنی برای کوهنوردی به مراتب مهمتر از آمادگی جسمانیه.

با هر مشقتی بود سعی کردم از تیم عقب نمونم و بالاخره شب اول رسیدیم به پناهگاه. تمام مدت شام منتظر بودم که همه بخوابند و من برم توی کیسه خوابم و یه دل سیر گریه کنم که البته نشد! ظاهرا این سکانس برای فیلم‌هاست چون انقدر خسته بودم که اولین نفر بیهوش شدم.

خلاصه که بالاخره روز دوم به قله رسیدیم، چرت روی قله مثل خیلی از خواب‌های روی قله که بعدتر تجربه کردم جزو عمیق‌ترین خواب‌ها بود.
اما قسمت به یادموندنی اون سفر تو لحظات فرود از قله برام رقم خورد، اون موقعی که از شدت آدرنالین ترشح شده مست بودم و هر بار که به پایین نگاه می‌کردم احساس می‌کردم دنیا تو مشتمه. از اون بالا  شکوه البرز مرکزی رو می‌دیدم در حالیکه پایین‌تر جنگل‌ انبوهی در انتظارم بود که تصمیم داشتیم شب رو توی اون‌ها کمپ کنیم. احساس می‌کردم تمام مشکلاتم که قبلا توی دایره‌ای به شعاع اتاقم ازم فاصله داشتند، حالا دور شدند و شعاع اون‌ها شده قد البرز مرکزی.

افکار منفی مدام تو سرم چرخ می‌زدند و از یادآوری هر کدومشون خندم می‌گرفت. به تک‌تک مشکلاتم فکر می‌کردم و احساس می‌کردم در مقابل حال خوبی که الان دارم این مشکلات کوچک‌تر از اونی هستند که نتونم حل‌شون کنم.

 

این مثال دقیقا همون نوعی از سفره که بهش می‌گیم “سفرتراپی”. سفری که با حال بد شروع میشه اما قراره منتج بشه به آمادگی و آرامش ذهنی برای حل مشکلات.

 

چرا سفرتراپی:

حال خوب بعد از اون سفر باعث شد که مسیر زندگی من تغییر کنه و سفر رو به عنوان راهی برای حل مشکلاتم انتخاب کنم. هنوزم که هنوزه راه حل من برای حل بسیاری از مشکلاتم سفره، با خودم فکر می‌کنم زندگی که سخت بشه کولم رو برمیدارم و میرم. اما چرا سفرتراپی؟ چی باعث میشه همون آدمی که توی خونه در مقابل مشکلات‌ش کم آورده و راه گریزی نداره با خارج شدن از فضای خونه، ذهنیت‌ش تغییر می‌کنه و احساس می‌کنه که میتونه مشکلات رو حل کنه.

با توجه به تجربه‌ای که سفر تراپی بهم داده علل این اتفاق رو توی این موارد پیدا کردم:

 

اعتماد به نفس از جنسی دیگر

سفر کردن متوالی و حل مشکلات در سفر به شما اعتماد به نفس میده و کمک می‌کنه باور داشته باشید که از عهده حل مشکلات زندگی هم برمیاید.

توی زندگی روزمره، موقعیت خانوادگی، اجتماعی و شغلی ما باعث میشه که اعتماد به نفس خیلی از کارها رو به دست بیاریم. اما جنس این اعتماد به نفس با جنس باوری که سفر به ما میده توی خیلی از موارد متفاوته. کافیه سفر با مقداری چالش همراه باشه و حس بعد از حل کردن این چالش‌ها رو تجربه کرده باشید تا متوجه بشید که وقتی میگم سفر بهتون این باور رو میده که می‌تونید از پس مشکلات بربیاید و بالاخره برای هر کاری یه راه حلی پیدا کنید یعنی چی. توی داستانی که براتون تعریف کردم من این جنس از اعتماد به نفس رو از صعود به قله سیالان و بعدها قله‌های دیگه گرفتم. اعتماد به نفسی که سفرتراپی به من داد باعث شد بعدها هر بار که از زندگی کلافه میشم زل بزنم به کوه‌ها و با خودم فکر کنم تو همچین کوه‌هایی رو صعود کردی، قطعا از پس این مشکلات هم برمیای.

 

خارج شدن از منقطه امن (Safe Zone)

با قدم گذاشتن تو مسیر سفر، از زندگی روتین و منطقه امنی که برای خودمون درست کردیم خارج میشیم. این اتفاق باعث میشه پویایی و حرکت دوباره به زندگی ما برگرده و از آدمی که صبح تا شب یه سری کارهای روتین و تکراری انجام میدیم تبدیل بشیم به فردی که برای لحظه لحظه زندگی حین سفرش باید تصمیم بگیره. از ساده‌ترین تصمیم‌ها مثل اینکه هر وعده غذایی رو کی، کجا و چی بخورم و کجا اقامت کنم و موارد مشابه تا چطور بودجه سفرم رو مدیریت کنم یا مسیر سفر رو چطور ادامه بدم. گرفتن تصمیمات مداوم و جریانی که سفر به زندگی وارد می‌کنه کمک می‌کنه که باور کنیم توی زندگی‌مون منفعل نیستیم و برای بهتر شدن حال‌مون تلاش می‌کنیم.

ظرفیت پذیرش

تصور کنید توی زندگی روزمره توی ترافیک گیر کردید، معمولا توی این شرایط حتی اگر عجله‌ای هم برای برای خونه رفتن نداشته باشید کلافه و خسته میشید و با خودتون فکر می‌کنید ای بابا این چجور زندگیه که من باید انقدر توی ترافیک عمرم رو هدر بدم و مدام چشم‌تون به ماشین جلوییه که بره جلوتر. اما حالا فرض کنید تو یه شهر دیگه توی ترافیک گیر کردید، در حالیکه آدم‌های توی اون شهر دارن از گیرکردن توی اون وضعیت غر می‌زنند احتمالا شما دارید دور و بر رو تماشا می‌کنید و از فرصت استفاده می‌کنید و به سبک معماری شهر یا چهره و طرز لباس پوشیدن آدم‌های اون شهر و ده‌ها مورد مشابه فکر می‌کنید.

 

تجربه مداوم این نگاه متفاوت باعث میشه که به مرور ظرفیت پذیرش‌تون نسبت به مسایل دور و برتون زیاد بشه و آرامش بیشتری رو تجربه کنید. سفر کردن و سفرتراپی باعث میشه با خودتون تمرین کنید که حتی اگه شرایط اونجوری که دل‌مون می‌خواد نیست باز هم میشه یه راهی برای استفاده بهتر از زمان حال پیدا کرد.

 

آشنایی با فرهنگ‌های متفاوت و مردم بومی

دیدن آدم‌های مختلف و درک دغدغه‌ها و نگاه‌شون به زندگی باعث میشه درک بهتری از مشکلات خودمون و راه حل‌هایی متفاوتی که براشون وجود داره پیدا کنیم. البته  اصلا منظورم این نیست که توی سفرها برید مناطقی که به لحاظ مالی از شما ضعیف‌تر یا محروم‌ترند و با خودتون فکر کنید که آخیش من چقدر خوشبختم. اتفاقا هم مناطق محروم رو ببینید، هم طرز زندگی افراد توی کشورهای توسعه یافته رو ببینید تا با نگاه افراد مختلف دنیا آشنا بشید و یاد بگیرید که مشکلی که به نظر شما لاینحل میاد، از نظر خیلی از افراد یه مشکل ساده‌ست که بالاخره یه راه حلی برای رفعش پیدا می‌کنه.

نگاه به مشکلات از فاصله دور

تصور کنید یک تابلو رو به شما بدن تا در موردش نظر بدید و شما برای تماشاش تابلو رو بچسبونید به نوک دماغ‌تون. توی این حالت درک درستی نمی‌تونید از این تابلو داشته باشید. اما کافیه از تابلو فاصله بگیرید تا کم‌کم بتونید نمای کلی از اون داشته باشید و زوایای پنهان‌ش رو ببینید. فاصله گرفتن از مشکلات هم به همین صورته. بحثم اصلا بعد مسافت نیست. دارم از شرایطی صحبت می‌کنم که به شما این امکان رو میده که به لحاظ ذهنی از مشکلات‌تون فاصله بگیرید و از نمای دور اون‌ها رو نگاه کنید. این فاصله برای هر کسی معنایی داره، ممکنه برای کسی بعد از 4 ساعت پرواز  و سفر به کشور دیگه‌ای ایجاد بشه، ممکنه برای کسی با رفتن به پارک سر کوچه شکل بگیره.

 

این روزها که همه درگیر کروناییم و سفر کردن از قبل سخت‌تر شده و تا حدودی امکان‌ناپذیره پیشنهاد می‌کنم در مورد مفهوم Staycation بیشتر مطالعه کنید یا اپیزود سفر در قرنطینه رو گوش کنید تا هم با بهداشت در سفر و هم این مفهوم آشنا بشید.

 

تقریبا نزدیک ساعت 5 بود که زدیم بیرون. برنامه این بود که بریم معبد دوی سوتهپ رو ببینیم که روی بلندی‌های اطراف شهر چیانگ مای قرار داره اما سوُم بهمون گفت که دیگه وانت-تاکسی‌هایی که مسافرها رو می‌برن تا اونجا توی ایستگاه‌شون (دقیقن کنار دروازه شمالی شهر قدیمی) نیستن. اگه خانم سوُم رو نمی‌شناسید احتمالا قسمت‌‌ قبلی سفرنامه رو نخوندید. شاید بد نباشه یه سر به بخش اول سفرنامه چیانگ مای بزنید.

خوابالو و دمق داشتیم راه می‌رفتیم که یهو تصمیم گرفتیم بپرسیم داداش دربست چند؟ با کمی چونه گفت 500 بت و با توجه به تعداد ما، حتا از رفت و برگشت با تاکسی خطی‌هاشون هم ارزون‌تر درمی‌اومد. درنتیجه خیلی یهویی پریدیم بالا و رفتیم به سمت معبد دوی-سوتهِپ.

قصه ساخت معبد دوی سوتهپ بر فراز شهر چیانگ مای

داستان ساخت معبد دوی-سوتهِپ در نوع خودش جالبه. یک راهب اهل سوخوتای خواب می‌بینه که باید بره به یه کوه مقدسی و دنبال یک یادگار مقدس بگرده. خلاصه دوست‌مون میره و یک تکه استخوان پیدا میکنه که اعتقاد داشته استخون شانه بودا است.

این تکه استخون قدرت‌های عجیبی هم داشته. می‌درخشیده، غیب می‌شده، جابجا می‌شده و اینا. طرف برمی‌داره استخون رو می‌آره برای پادشاه سوخوتای و ازش با کلی جشن استقبال میشه، اما استخون بدقلقی می‌کنه و هیچ اثری از خاص بودن نشون نمی‌ده. شاه هم که ناامید شده بوده می‌گه مال خودت بابا. نگهش دار.

بعدتر پادشاه سلسله شمالی تایلند راهب رو دعوت می‌کنه و راهب هم استخوان رو  به شهر چیانگ مای می‌بره. استخوان اونجا دوتکه میشه. یک تکه رو توی یه معبد نگه می‌دارن و تکه دوم رو می‌ذارن روی یه فیل سفید و رهاش می‌کنن تو جنگل.

فیل از کوه بالا میره و توی ارتفاعات یک‌جا می‌ایسته، سه بار در خرطومش می‌دمه و بعد درجا می‌میره. شاه هم بلافاصله دستور ساخت یک معبد رو همونجا، درست بالای شهر چیانگ مای میده.

منظره شهر چیانگ مای از معبد دوی سوتهپ

دوی-سوتهِپ معبد زیبا و بزرگیه. برای رسیدن بهش باید 309 تا پله رو برین بالا. اما وقتی اون بالا می‌رسین می‌فهمین که ارزشش رو داشت. معبد روی بلندترین نقطه کوه ساخته شده و درنتیجه منظره بسیار خوبی از دره زیرپا و شهر چیانگ‌مای داره. ت

توی راه فکر می‌کردیم کمی دیر باشه اما الان معتقدم که بهترین زمان رسیدیم به معبد. هوای دم غروب بسیار خنک و خوب شده بود. باد ملایمی می‌اومد و درخت‌های پرشکوفه رو تکون می‌داد و هوا رو به شدت مطبوع کرده بود.

دیدن معبد توی نور عصر بسیار جلوه اسرارآمیزتری بهش میده. رنگ طلایی گنبدهاش توی نور طلایی خورشید بسیار وسوسه انگیزه.

جلوه اسرارآمیزتری بهش میده. رنگ طلایی گنبدهاش توی نور طلایی خورشید بسیار وسوسه انگیزه.

کمی مراسم عصرگاهی موبدها رو نگاه کردیم و بعد رفتیم به تراس معبد که به شهر مشرف بود. همون لحظه بود که ماه کامل داشت بر فراز شهر چیانگ مای طلوع می‌کرد و صحنه بسیار جذابی رو ساخته بود. تا بعد از تاریکی ایستادیم و بعد اومدیم پایین.

راننده خودش پیشنهاد داد که می‌خواین جای دیگه‌ای از شهر پیاده‌تون کنم یا نه. ما هم که می‌دونستیم امروز شنبه است و بازار به راهه ازش خواستیم ما رو ببره اونجا. باز هم باید اشاره کنم که کیفیت خدمات و میزان کمک و همراه بودن آدم‌ها توی تایلند شوک‌زده‌تون میکنه.

 

تجربه شنبه‌بازار شهر چیانگ مای

شنبه بازار چیانگ مای توی یه خیابون، جنوبِ شهر قدیمی برپا میشه. اونجا یه رودخونه است که کنارش بلواییه از دکه‌های غذا فروشی تایلندی و چینی که همه‌شون هم پر از مشتری‌اند.

شنبه بازار چیانگ مای از اون دکه‌های غذا شروع میشه و توی خیابون Wua Lai Rd ادامه پیدا می‌کنه. وقت‌هایی که توریست‌ها بیشترند توی خیابون‌های فرعیش هم دکه‌ها مستقر می‌شند. عین جمعه بازارهای خودمون از شیر مرغ تا جون آدمیزاد توشون پیدا میشه. اما حتا من هم وسوسه شدم و یه دستبند دست‌ساز خریدم که هنوز هم بعد از 4 سال دستم می‌کنم.

یه مدتی گشتیم دنبال غذا و نشستیم به خوردن شام دلچسب‌مون. بعدش زدیم تو بازار و بچه‌ها از اونجایی که لباس نداشتن چندتا تیشرت و شلوارک خریدن که بتونن ادامه بدن.

بعد هم خودمون رو به یک آبجوی تایلندی مهمون کردیم و قدم زنان برگشتیم سمت هتل. تجربه من نشون داده که بهتره توی هر کشور آبجوی محلی همونجا رو بخورید. درنتیجه ما هم خیلی سریع با دوست‌مون یعنی برند “چانگ Chang” آشنا شدیم.

طبیعت‌گردی در شهر چیانگ مای: فیل، جنگل، رودخانه

دیروز کلی در مورد اینکه امروز تور بگیریم یا نه بحث کرده بودیم اما به نتیجه نرسیده بودیم. آخر قرار شد که اول صبح بریم و کمی چونه بزنیم و یه تور ترکینگ بگیریم، اگرم نشد که شهر رو بچرخیم. و چقدر خوشحالم که شد 1200 بت.

بچه‌ها صبح رفتن یه صبحونه مفصل زدن اما من خوابم میومد حسابی. درنتیجه طبق معمول خواب رو ترجیح دادم. ساعت 9 بود که یک ون اومد دنبال‌مون و دیدیم تقریبا تور اختصاصیه. فقط ماییم و یه مادر و دختر آلمانی که خیلی هم اهل معاشرت نبودند.

اول رفتیم به یه باغ پرورش پروانه، از اون دیدنی‌هایی بود که فقط می‌ذاریم توی تور تا پُر شه و خودمون هم می‌دونیم که وقت تلف کردنه. تنها دست آوردی که داشتیم این بود که موقع سوار شدن به وانت پای نازلی پیچید و کل روز رو براش دردآور کرد. بعدش مسیر رو رفتیم تا رسیدیم به مزرعه پرورش فیل.

ما اول دقت نکرده بودیم که توی تور نوشته بود فیل سواری. وقتی پیاده شدیم دیدیم قضیه اینه که باید سوار فیل بشیم اما ما از سال قبل که توی هند سوار فیل معبد شده بودیم قرار گذاشته بودیم دیگه سوار این حیوون جذاب و دوست داشتنی نشیم.

خلاصه که به جای سواری، رفتیم با فیل ها بازی کردن و غذا دادن و دوست شدن. تجربه غذا دادن به فیل از اون حس‌هاییه که یادت می‌مونه. مخصوصا وقتی که گوش‌هاش رو به نشونه تشکر تکون میده.کلا این روزها حرکت‌هایی برای حمایت از حقوق فیل‌ها راه افتاده که گردشگرها رو ترغیب میکنه به جای فیل‌سواری برند به مراکزی که از فیل‌های پیر و آسیب‌دیده حمایت و نگه‌داری می‌کنند.

ترکینگ در مسیر آبشار

یک ساعت زمان داشتیم. درنتیجه رفتیم کنار رودخونه و کمی لش کردیم و از منظره بی‌نظیر کوه‌ها لذت بردیم.

مقصد بعدی‌مون جایی بود که ابتدای مسیر پیاده‌روی به سوی آبشار بود. ناهار رو زدیم و راه افتادیم. نازلی کمی براش راه رفتن سخت بود اما میزان پایه بودن این آدم تا حدیه که بالاخره هرجور شده خودش رو تا انتهای مسیر رسوند.

مسیر پیاده روی در حدود 1.5 ساعت بود و خیلی سبک. دو سه بار از رودخونه گذشتیم و رسیدیم  به یه آبشار خوشگل که با اینکه توی فصل کم آبی بود اما حسابی خروشان بود. از فرط گرما زدیم به حوضچه جلوی آبشار و رفتیم زیرش و کلی حال کردیم. مسیر برگشت رو سریع‌تر اومدیم و رفتیم به سمت آخرین فعالیت‌مون.

رودخانه نوردی در چیانگ مای

قرار بر این بود که توی رودخونه رفتینگ داشته باشیم. اما سطح آب به شدت پایین بود و رفتینگ معنایی نداشت. درنتیجه تورلیدرمون برامون تیوب‌سواری ترتیب داد. قضیه اینه که شما سوار تیوب میشی و میری تو رودخونه به امون خدا. البته یه راهنما هم همراه‌مون بود که یه جاهایی کمک می‌کرد ، اما خب در واقع خودت بودی و خودت. از اون تجربه‌هایی بود که ایمنی توش صفر بود اما خب هیجان‌انگیز بود. چندین کیلومتر رو توی رودخونه رفتیم. به پایین دست رود که رسیدیم دیدیم یه قایق بامبو منتظرمونه تا بامبو سواری رو هم تجربه کنیم. بامبو به شدت نرم روی آب حرکت میکنه و خیلی حس آرامش بخشی داره.

یکی از صحنه‌هایی که به هیچ‌وجه فراموشم نمیشه وقتی بود که روی بامبو بودیم و از کنار یه فیلی که داشت توی آب حمام میکرد گذشتیم. ما توی رودخونه بودیم، روبرومون منظره کوه و جنگل  و ابرهای سفید، و پا به پای ما یه فیل کهنسال داشت به همراه فیل‌بان نوجوونش کنار رودخونه قدم میزد. مجموعه این تصاویر از اون حس‌های لذت بخش بود که به کل سفر می ارزید.

بعد از همه این تجربیات برگشتیم و در حدود ساعت 5 هتل بودیم. بارها هنوز هم نرسیده بود و ما که قرار بود فرداش بریم به سمت پای، دیگه نا امید شده بودیم.

اونقدر خسته بودیم که یه دوش گرفتیم و ولو شدیم. ساعت حدود 7:30 بود که در اتاق رو زدن. رفتم دیدم کسی نیست اما از پایین یه صداهایی میاد. با هیجان رفتم پایین و دیدم بـله، بالاخره بارها رو آوردن. میزان شادی بچه‌ها وصف نشدنی بود که بعد از سه روز به وسایل‌شون رسیدن.

اما تجربه جالبی که برای همه‌مون داشت این بود که دیدیم با کمترین میزان لباس هم میشه سفر رو گذروند. فقط کافیه هر یکی دو روز یکبار لباس‌ها رو بشوری. اینجوری خیلی دستت برای کم‌کردن حجم و وزن وسایل باز میشه.

حالا که اینجا براتون مفصل گفتم که چطور می‌تونید کوهنوردی رو شروع کنید، وقتشه که چند تا نکته کاربردی در مورد کوهنوردی بهتون بگم. ممکنه تا الان ده‌ها بار کوهنوردی کرده باشید و هیچکدام از این نکات رو رعایت نکرده باشید و سالم و سرحال از کوه برگشته باشید و با دیدن این نکات بگید “ای بابا این سوسول بازیا چیه” که خوب همونجور که از قدیم گفتند “کار یکبار اتفاق میافته” و “احتیاط شرط عقله”

 

نکاتی که در ادامه می‌نویسم بخشی از نکاتیه که لازمه زمان کوهنوردی رعایت کنید، اگر پیشنهادات دیگه‌ای داشتید لطفا تو کامنت‌ها بنویسید:

 

1. هیچوقت تنها کوهنوردی نکنید، علی‌الخصوص در مسیرهای خلوت و یا مسیرهای ناآشنا

میدونم که این جمله رو انقدر شنیدید که دیگه به نظرتون لوس و بی‌معنی میاد، اما واقعیت اینه که کوه با کسی شوخی نداره، یه زمین خوردن ساده که ممکنه تو شهر به راحتی بشه حلش کرد، اگر توی یه نقطه‌ای از کوه که دسترسی به موبایل ندارید اتفاق بیافته می‌تونه تبدیل به فاجعه بشه. مثال‌های واضح‌ترش هم میشه گم کردن راه و ضربه به سر و سقوط بهمن که  هیچ کدومشون اتفاقات عجیب و امکان‌ناپذیری نیست.

علاوه بر اون همیشه حداقل یک نفر رو در جریان برنامه صعودتون و زمان تقریبی فرود قرار بدید.

2. کوله و کفش مناسب از اوجب واجباته

قدیمی‌ها با ساده‌ترین کفش‌ها قله‌ها رو صعود می‌کردند، حتی همین الان هم ممکنه تو ارتفاعات زیاد محلی‌هایی رو ببینیم که با گیوه به راحتی از روی صخره‌ها می‌پرند. اما واقعیت اینه که من و شما نه در زمان‌های قدیم زندگی می‌کنیم و نه عموما توانایی بومی‌های مناطق کوهستانی رو داریم، پس این قصه‌ها رو بذاریم برای داستان‌ها و همونطوری که با ژیان وارد جاده چالوس نمیشیم با کتونی و کفش رسمی و امثالهم هم پا توی کوه نذاریم. مناسب نبودن کفش چه به لحاظ سایز و چه فرم و راحتی صد در صد روی کیفیت برنامه کوهنوردیتون و سلامتیتون تاثیر گذاره. این مسئله در مورد کوله و در مراحل بعدی سایر وسایل کوهنوردی مثل لباس و باتوم هم صادقه.

 

بیشتر بخوانید: چک‌لیست وسایل سفر

بیشتر بخوانید: انتخاب کوله مناسب سفر

 

3. شب قبل از صعود خواب کافی داشته باشید

خواب کافی قبل صعود باعث میشه که بدنتون انرژی کافی ذخیره کنه و سرحال مسیر رو شروع کنید، یادتون باشه که داستان صعود با داستان کار و مدرسه و دانشگاه فرق داره. بارها شده که شب دو ساعت خوابیدیم و روز بعد رو بالاخره یه جوری به شب رسوندیم، اما حساب کوهنوردی رو سوا کنید. چون هیچکدوم از فرمول‌هایی که جاهای دیگه استفاده می‌کنید اینجا به کارتون نمیاد. در واقع اصلی‌ترین مسئله اینه که تاثیری که بی‌خوابی روی شما میذاره این نیست که مثلا حین راه رفتن خوابتون بیاد، بلکه باعث میشه بدن‌تون ضعیف‌تر باشه.

 

4. گوشی، پاوربانک و دانلود نقشه آفلاین رو فراموش نکنید

حتما شب قبل از صعود گوشی و پاوربانک‌تون رو شارژ کنید و نقشه‌های آفلاین دانلود کنید، ممکنه اتفاقی بیافته که چند درصد شارژ گوشی یا نقشه‌ای که بدون اینترنت هم بتونید ازش استفاده کنید جونتون رو نجات بده.

اگر دستگاه GPS هم داشته باشید که چه بهتر. ترک برخی از مسیرهای کوهنوردی رو از اینجا می‌تونید دانلود کنید.

 

5. حین کوهنوردی همواره هوشیار باشید

توی کوه چند تا چشم و گوش و هوش و حواس دیگه هم قرض بگیرید و همیشه شش دنگ حواستون جمع خودتون و اطرافتون باشه. منظورم از اینکه حواستون به خودتون باشه اینه که نسبت به وضعیت جسمانی و روحی خودتون آگاه باشید. علاوه بر اون حتی اگر توی مسیر پاکوب و مشخص حرکت می‌کنید اطرافتون رو با دقت نگاه کنید و نشونه‌هایی از اطراف رو به خاطر بسپرید. واضح‌ترین و مشخص‌ترین مسیرها با اولین مه یا برف تبدیل به یک فضای کاملا جدید و ناشناخته می‌شوند.

6. قبل تشنه شدن آب بنوشید و قبل از گرسنگی غذا بخورید

اگر حین کوهنوردی لب‌تون خشک شد بدونید و آگاه باشد که در حق بدن‌تون ظلم کردید. خشک شدن لب یعنی مدت‌هاست که بدنتون به آب نیاز داره و شما ازش غافل بودید. پس قمقمه یا کمل‌بک همیشه دم دستتون باشه و مدام آب بنوشید، حتی زمانی که احساس تشنگی نمی‌کنید. پیشنهاد می‌کنم علی‌الخصوص توی فصل گرما لیموترش تازه هم به آب اضافه کنید تا عطش‌تون رو کم کنه. علاوه بر آب همواره حواستون به وعده‌های غذایی و تنقلات حین مسیر هم باشه. خوردنی‌هایی که همراه می‌برید باید کم حجم، سبک و مقوی باشند. به زودی براتون مفصل از تغذیه قبل, حین و بعد کوهنوردی می‌نویسم.

 

7.حتی توی تابستون هم لباس گرم همراهتون داشته باشید

ممکنه توی تابستون تو هوای گرم مسیر رو شروع کنید، غافل از اینکه روی قله به کلی معادلات فرق می‌کنه و ممکنه از تابستون وارد پاییز و زمستون بشید. پس با توجه به ارتفاع قله و مسیری که طی می‌کنید از لباس گرم غافل نشید

 

8. لایه لایه لباس بپوشید

پوشیدن لایه لایه لباس‌های سبک باعث میشه که موقع سرما با پوشیدن چند لایه لباس اضافه سریع‌تر گرم بشید و هنگام گرما با کم‌کردن لایه‌ها دمای بدن رو به راحتی پایین بیارید و علاوه بر این‌ها وزن و حجمی که لباس‌های سبک‌تر توی کوله اشغال می‌کنند از یه لباس پشمی زمستونی کمتره.

 

9. مقصد اصلی پایین کوه و دم ماشینه

موقع شروع مسیر به خودتون یادآوری کنید که هدف قله نیست، هدف اصلی علاوه بر صعود، سلامت برگشتن به نقطه شروعه. پس موقع صعود طوری انرژی و زمان رو برنامه‌ریزی کنید که فرصت و توان کافی برای فرود داشته باشید. از اونجایی که به دلیل خستگی کوهنورد و خطرات مسیر در حین فرود، احتمال رخ دادن اتفاق توی فرود بیشتره، همواره بیست درصد انرژی‌تون رو صرف صعود کنید و هشتاد درصد رو صرف فرود.

10. استفاده از باتوم سوسول‌بازی نیست

خیلی از افراد به باتوم مثل چرخ‌های کمکی دوچرخه نگاه می‌کنند و تصورشون اینه که بعد از چند تا کوهنوردی دیگه افت داره که با باتوم یا همون چرخ‌های کمکی حرکت کنند. اما واقعیت اینه که باتوم کوهنوردی وسیله‌ایه که حتی کوهنوردهای حرفه‌ای هم همواره استفاده می‌کنند، چون منجر به ایجاد تعادل خصوصا در زمان فرود و کاهش فشار بر روی پاها می‌شود.

از تاثیرات دیگه باتوم اینه که باعث میشه سرعت گامتون رو تنظیم کنید و آهسته و پیوسته حرکت کنید.

فراموش کنید که همیشه از هر دو باتوم استفاده کنید و همواره وقتی باتوم دستتونه زاویه آرنج‌تون نود درجه باشه، این به این معنیه که در زمان صعود باتوم‌ها باید کوتاهتر از زمان فرود باشند.

 

11. درست نفس کشیدن رو فراموش نکنید

عادی‌ترین کاری که توی هر  ثانیه از زندگی‌مون انجام میدیم نفس کشیدنه. کاری که بدن‌مون به طور روتین انجام میده. اما همین تنفس ساده و منظم، حین حرکت و توی ورزش‌هایی مثل کوهنوردی ممکنه از یادمون بره و باعث بشه نفس کم بیاریم. همونجوری که گفتم توی کوهنوردی همواره باید هوشیار باشید و یکی از موارد دیگه‌ای که باید حواس‌تون به نظم و ترتیبش باشه تنفسه. پیشنهاد می‌کنم تنفس‌تون رو با حرکت گام‌ها و باتوم‌ها هماهنگ کنید تا به مشکل بر نخورید.

 

12. ناخن‌های بلند دشمن جان کوهنوردان

شاید به نظر عجیب بیاد اما حتی بلند بودن ناخن کوچک پا میتونه منجر به دردسر توی کوهنوردی بشه. موقع فرود فشار زیادی به ناخن‌ها میاد و در صورت بلند بودن ناخن‌ها، بعد از چند ساعت کوهنوردی، راه رفتن بسیار سخت و دردناک میشه.

 

13.کیف کمک‌های اولیه باید کاربردی باشه

توی این کیف مواردی رو قرار بدید که خودتون یا همنوردهاتون استفده ازش رو بلد باشن، پس لازم نیست کلی دارو و آمپول و موارد مشابه رو با خودتون بار کنید. اما حتما وسایل ضروری مثل قرص مسکن، باند، پد الکلی، قطره ضدعفونی چشم و موچین رو همراه داشته باشید.

 

14. استفاده از کرم ضد آفتاب یادتون نره

توی هر فصلی که صعود می‌کنید حتما کرم ضد آفتاب با SPF بالاتر از 50 همراه داشته باشید و هر دو ساعت تجدیدش کنید. زدن کرم ضد آفتاب هم مثل نوشیدن آب از واجباته. اگر قراره کوهنوردی رو به طور مداوم انجام بدید نیاز به بدنی سالم دارید که هر لحظه باید مراقب تک‌تک اجزای اون باشید.

 

 

مواردی که توی کوهنوردی باید رعایت بشه خیلی بیشتر از 14 موردیه که براتون نوشتم، اما با توجه به تجربه شخصیم ضروری‌ترین‌ها رو براتون نوشتم. باز هم یادآوری می‌کنم که برای شروع کوهنوردی از دوره‌های کارآموزی که اینجا توضیحاتش رو براتون نوشتم غافل نشید.

 

بیشتر بخوانید: چطور کوهنوردی رو شروع کنیم

در ادامه سفرنامه تایلند که قسمت اولش رو اینجا می‌‌تونید بخونید، راهی سفر به چیانگ مای، دومین شهر پرجمعیت تایلند در شمال این کشور شدم. ادامه این سفر رو با هم بخونیم.

بعد از شلوغی‌های آخر سال و استرس‌های فراوون، بالاخره روز سفر به چیانگ مای رسید.

با خودم قرار گذاشته بودم که سبک سفر کنم. اولین سفر بک‌پکری که رفته بودم چین بود. یه کوله 21 کیلویی برده بودم به همراه دوربین و لنز و نصف تلسکوپ که خودش یه ساک 10 کیلویی بود. بگذریم که خب 4-5 کیلوش چادری بود که فقط یکبار به کارمون اومد اما در هرحال خیلی زیاد بود. وقتی برگشتم تا 2-3 ماه شونه هام درد می‌کرد.

بیشتر بخوانید: چک‌لیست وسایل سفر

هر سفری که رفتم سعی کردم حجم وسایلم رو کم و کمتر کنم. مدت‌هاست که به این نتیجه رسیدم هرچه کوله بزرگتره، شخص تجربه کمتری توی سفر داره. این روزها که کوله‌گردی باب شده رفقا حس می‌کنن هرچی کوله بزرگ‌تر باشه و وسایل بیشتری به خودشون آویزون کنن نشان از حرفه‌ای‌تر بودن‌شونه. این بود که لباس‌ها رو کم و کمتر کردم. برای این سفر یه کوله با حجم 28 لیتر که بیشتر برای مسیرهای یک تا دو روزه استفاده میشه برداشتم که سرجمع شد 7 کیلو. 1.5 کیلو هم کوله شهریم بود که شامل کتاب لونلی پلنت و پاسپورت و بالش و این چیزها میشد. بارها رو برداشتم و زدم به راه.

بیشتر بخوانید: انتخاب کوله مناسب سفر

آغاز سفر به چیانگ ‌مای

طبق معمول با اسنپ رفتم تا فرودگاه که کلی قیمتش ارزون‌تر بود. وقتی رسیدم و رفتم توی صف ملت یه جور عجیبی نگاهم می‌کردن. آدم هایی که هرکدوم یه چمدون بزرگ دستشون بود با حیرت به کوله کوچیک من نگاه می‌کردن. حتی مامور Check-in هم پرسید: همین؟ بعد کلی دقت کرد تا مقصد نهایی رو متوجه شد، تقریبن سه بار تاکید کردم که چیانگ‌مای و حتی کد سه حرفی فرودگاه رو هم گفتم که اشتباه نکنه.

خلاصه کارت پرواز رو گرفتم و رفتم نشستم تا وقت حرکت برسه.

توی عوالم خودم بودم که گوش‌هام به حرف های پشت سری‌ها تیز شد.

• داداش آجیل بزن کمر پر کنه… گرفتم برای پرواز. میدونی که؟ مشروب مجانیه… ببینم اسپری آوردی که؟
• نه آخه خیلی اهلش نیستم یکم سختمه… راستی ببینم تو زنت نمیگه این چه کنگره‌ایه که هرسال تو تایلند برگزار میشه؟
• نه داداش فرستادمش پیش باباش اینا. پیچوندمش حسابی.

خلاصه با این صحبت ها بود که شک کردم نکنه من اشتباهی دارم میرم؟!

 

داستان پرواز در راه سفر به چیانگ مای

هواپیمایی Thai airways رو اولین بار بود تجربه می‌کردم و در کل می‌تونم بگم راضی بودم. هواپیمای نسبتا نوی 777 و خدمه با ادب و با لباس‌های رنگی خوشگل. چندین بار در طول مسیر پذیرایی کردند و سیستم سرگرمی‌شون هم پر از فیلم‌ها و سریال‌های به‌روز بود.

اما من در طول مسیر سفر به چیانگ مای به شدت استرس گرفته بودم. مثل بچه‌هایی که شب قبل امتحان‌شونه و احساس میکنن کم خونده‌ان. درنتیجه کشتم خودم رو ازبس فصل های مختلف لونلی پلنت رو ورق زدم.

هواپیما توی تهران حدود یک ساعت و نیم تاخیر داشت و کانکشن من توی بانکوک فقط حدود دو ساعت بود. نزدیک بانکوک که شدیم تقریبن مطمئن بودم که پرواز چیانگ‌مای رو از دست می‌دم. 10 دقیقه به پرواز بود که هواپیما نشست. سریع پیاده شدم و یه نفر رو دیدم که با تابلوی پرواز چیانگ‌مای ایستاده. به اون دوردست‌ها اشاره کرد و گفت: Run!

فکر نکنم لازم باشه بگم که با چه سرعتی توی فرودگاه می‌دویدم. تجربه پیدا کردن مسیرها توی فرودگاه خیلی کمکم کرد و زمان خرید واسه‌ام. وقتی رسیدم به گیت ورودی پرواز داخلی، تقریبن نمی‌تونستم حرف بزنم دیگه.

مامورین تای ایرویز با لبخند کمکم کردن که برگه ورود (که به برگه مهاجرت معروفه) رو پر کنم و سریع برم برای مهر ورود. دوباره از اونجا هم دویدم و در کمال ناباوری به پروازم رسیدم. توی پرواز بی‌حال بودم رسما از فرط خستگی. هواپیما بلند شد و من یک‌ساعت بعد در فرودگاه چیانگ مای بودم.

 

اولین برخورد با چیانگ مای

وقتی به فرودگاه رسیدم یکم رِیت صرافی‌ها رو نگاه کردم و کمی پول گرفتم. تقریبن هر دلار رو 35 بَت حساب می‌کردن. اول قرارمون این بود که من وایسم تا بچه ها برسن اما تا اینترنت‌ام وصل شد، دیدم گفته‌ان که تو برو هتل ما هم میایم. اومدم بیرون و شروع کردم قدم زدن. اول دلم می‌خواست پیاده برم اما دیدم خب بهتره اول برم هتل شاید اتاق حاضر بود.

یکم بالا و پایین کردم و با یه توک‌توک چونه زدم و رفتم سمت هتل. توک توک‌های تایلند از ریکشاهای هند مدرن‌تر و راحت‌ترن. اما سه نفر بیشتر جا ندارن و اگر بخوای دوتا بگیری همون بهتر که تاکسی بگیری. هتل‌مون توی یه کوچه‌ی محلی در شمال شهر باستانی بود. چسبیده به معبد چیانگ‌مَن.

رفتم تو و دیدم ملت دارن صبحانه می‌خورن. یه آقای لاغری اومد سلام کرد و گفت که الان میگم مسئولش بیاد. رفت و با یه خانم تایلندی اومد که باردار بود. میزبان‌مون اسمش “سوم Som” بود. بعدن فهمیدم اون آقاهه هم اسمش “بیت Beat” هستش و همسر خانم سوم و پدر بچه است. اومده تایلند و موندگار شده.

دوتایی‌شون خیلی مهربون و کار راه انداز بودن. به شدت کمک میکردن و بیت هم حسابی حواسش به رعایت‌شدن قوانین هتل بود. بهم گفتن که اتاق هنوز حاضر نیست. درنتیجه وسایلم رو گذاشتم و زدم بیرون.

 

پرسه در چیانگ مای

سر ظهر بود و شهر خاموش. برخلاف انتظاری که از شمال داشتم هوا به شدت گرم بود. اولین کاری که کردم رفتم یه مغازه و یه سیم کارت خریدم با 4.5 گیگ اینترنت که در حدود 300بت در اومد. اما به شدت می‌ارزه به نظرم. میزان استفاده ای که از اینترنت برای مسیریابی و سرچ کردن جاذبه ها و غیره میشه خیلی بیشتر از این ها می‌ارزه.

شروع کردم راه رفتن توی شهر قدیمی و سرک کشیدن به معابد. معماری معابد برام نو و بی‌بدیل بود. سقف‌های طبقه‌ای که سبکش با معابد چین کامل فرق داشت. گنبدهای لاغر و شیپوری و سر به فلک کشیده که غالبا طلایی رنگ بودند. توی هرکدوم هم یه بودای اصلی و چند ده تا بودای ریز و درشت دیگه بود که کاهن‌ها داشتن جلوشون عبادت می کردن.

رفتم و رفتم و قدم زدم تا جهات و خیابون های اصلی شهر دستم بیاد. رفتم به سمت دروازه شرقی که این روزها به Phae Gate معروفه. جلوی دروازه یه محوطه بزرگ بود پر از کبوتر که از دست مردم دونه می‌خوردن. کمی اونجا نشستم و دیگه نزدیک ساعت 1 بود که رفتم هتل. اتاق رو گرفتم و منتظر شدم تا از بچه ها خبر بشنوم.

دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن

وقتی هم‌سفرها رسیدن پیام دادن که دارن میان و منم هیجان‌زده رفتم سر کوچه وایسادم که مسیر رو گم نکنن. بعد از حدود نیم ساعت دیدم یه تاکسی با شیشه‌های دودی اومد و رفت تو کوچه و جلو هتل ایستاد و رفقای جان ازش پیاده شدن. دویدم سمت‌شون و آنچنان بغل‌شون کردم که تمام این یک‌سال دلم می‌خواست. اولین کامنت بچه ها اما عالی بود: “چقــــــــدر چاااااق شدی!” ساعت ها توی راه بودن با دو تا کانکشن و حسابی خسته. از اون مهم‌تر اینکه سفر ابتدای راه باهاشون خوب تا نکرده بود و بارهاشون نرسیده بود به مقصد.

 

داستان بار در پروازهای کانکشن‌دار

درواقع یک تجربه خوبی شد که بد نیست شما هم بدونید. بچه ها قرار بود با ایرکانادا بیان تورنتو و از اونجا با China-southern بیان گوانگجو و بعد چیانگ مای. مامور ایرکانادا میگه که بارهاتون مستقیم میاد چیانگ مای. حتی بچه‌ها دوباره سوال می‌کنن و طرف شروع می‌کنه به مسخره کردن که انگار تا حالا سفر نداشتین و اینا. بچه ها هم با خیال راحت میان تورنتو.

توی فرودگاه بین المللی میگن بارهاتون کو پس؟ شما خودتون باید بار رو از فرودگاه داخلی می‌گرفتین و می‌اومدین اینجا تحویل می‌دادین. خلاصه وقت هم نبوده و بچه ها مجبور می‌شن بدون بار سوار بشن و فقط یه فرم پر کنن که ایرکانادا پیگیر کارشون بشه.

خلاصه اینکه وقتی پروازتون کانکشن داره، حتمن روی تگِ بار رو بخونین. یه عبارت سه حرفی هست که اسم فرودگاهیه که بارتون میره اونجا و باید تحویلش بگیرین. حتمن چک کنید که با فرودگاه مقصدتون یکی باشه. مثلا حروف اختصاری فرودگاه امام خمینی IKA است. لیست حروف اختصاری فرودگاه‌ها رو می‌تونید از اینجا پیدا کنید.

خوشبختانه چیانگ مای که رسیده بودن گفتن بارها تو راهه و هفت شب میارن دم هتل.

حالا بچه ها بودن و یه دست لباس گرم که به کارشون نمی اومد و نهایتا یه دونه تی شرت. از اونجایی که همه خسته راه بودن یه چرت زدیم تا بارها برسه. ساعت هفت رفتیم پایین و از سوم خواهش کردیم زنگ بزنه و پیگیری کنه که فهمیدیم اصن معلوم نیست بارها کی برسه. دیگه شب شده بود و ما هم زدیم بیرون برای شام و گردش توی فضای شبانه شهر. قبلش البته تور فردامون رو رزرو کردیم.

 

اولین تجربه گشت شبانه در سفر به چیانگ مای

سوُم بهمون پیشنهاد کرد که بریم خیابون بالای دیوار شمالی و اونجا غذا بخوریم. خدا پدرش رو بیامرزه. بهشتی بود برا خودش. انواع و اقسام غذاهای تایلندی تو دکه‌های مختلف. حسابی اول چشم چرونی کردیم و بعد نشستیم به خوردن یه پرس برنج و گوشت خوک که به طرز باورنکردنی ای خوب پخته و مزه‌دار شده بود.

بعدش قدم زنون رفتیم سمت Night Bazaar که سمت شرق شهر باستانیه. خیابون منتهی به بازار پر از بارها و کافه های مختلف بود که توریست ها توش پر بودن. کم‌کم داشتیم نا امید می‌شدیم که رسیدیم به یه تقاطع و دیدیم چه خبره. خیابون پر از دکه‌هاییه که چیزهای مختلف می‌فروشن و توریست‌ها هم توشون وول می‌خورن. زدیم به بازار و حسابی حال کردیم.

اسموتی، نوشیدنی بهشتی تایلند

یکی از چیزهایی که توی تایلند باید خودتون رو باهاش خفه کنید اسموتیه. اسموتی شامل میوه‌های انتخابی شما و کمی یخ میشه که با هم ریخته می‌شن توی میکسر و یه معجون سالم و بی‌نظیر خوشمزه می‌شن. البته که بد نیست یه نگاهی به فروشنده و شرایط دکه‌اش بندازین، چون یخ‌ها می‌تونه آلوده باشه. اما ما که به مشکل دل درد و اینا برخورد نکردیم.

جذابیت اصلی قضیه اینه که این اسموتی‌ها هم خیلی زیادن و برای دو نفر کافی و هم خیلی ارزونن، یعنی در حدود 30 تا 40 بت، درنتیجه می‌تونید هنر خودتون رو در ترکیب طعم‌های مختلف محک بزنید. بهترین ترکیبی که من خوردم آناناس و توت فرنگی بود. موز اسموتی رو خفه می‌کنه و دراگون فروت هم کاملن بی مزه است. اینا تجربیات من بود. خلاصه که توی سفر به چیانگ مای نباید تجربه این اسموتی‌ها رو از دست بدید.

دیگه آخرهای شب بود که خسته و کوفته رفتیم هتل و خوابیدیم به امید تور زیپ لاین فردا

تجربه زیپ لاین در سفر به چیانگ مای

سُوم گفته بود که اگر با اولین تور یعنی ساعت 7:30 بریم برامون تخفیف خوبی می‌گیره. خب ما هم گوش کردیم. صبح اول وقت زدیم بیرون و سوار یه ون سفید شدیم که منتظرمون بود. کلن 9 نفر بودیم و تا مقصد تقریبا هیچ کس اونقدری بیدار نشده بود که با بقیه حرف بزنه.

به محل کمپ که رسیدیم نشستیم دور یه میز و مراسم معارفه انجام شد. فهمیدیم همسفرهامون یه زوج هلندی، دو تا دختر چینی و یه دختر آمریکایی چینی تبار هستند.

وقتی در مورد زیرساخت گردشگری صحبت می‌کنیم منظورمون دقیقا اون چیزیه که توی تایلند هست و اینجا نیست. بدون اغراق از هرچیزی که فکرش رو بکنید در صحیح‌ترین و پایدارترین حالت ممکن دارن درآمدزایی می‌کنن. تفاوت اینه که ما از جنگل‌هامون به عنوان معدن چوب استفاده می‌کنیم و اونها اومدن روی درخت‌های بلند و استوارشون تجهیزات نصب کردند و به صورت پیوسته دارن ازش پول در میارن. برای ما 9 نفر یه تیم 5 نفره اختصاص داده شده بود که در تمام مسیر آدم‌ها رو همراهی و راهنمایی می‌کردند. توی سفر به چیانگ مای این در دسترس‌بودن خدمات گردشگری خیلی به چشمم اومد.

ایمنی مقدم بر هر چیز دیگه است

خلاصه هارنس‌ها رو پوشیدیم و شروع کردیم به تارزان بازی. معمولا یکی دوتا زیپ لاین اول کمی ترسناکه اما کم کم که بهش اطمینان می‌کنی شروع می‌کنی به لذت بردن از تجربه‌ات، از مناظر و از آدرنالینِ رهاشدن توی ارتفاع‌های چند ده متری.

البته که این مسیر فقط زیپ لاین نبود. مجموعه‌ای بود از انواع و اقسام کارهای هیجان انگیز. از پل معلق و تور بگیر تا مسیرهای صعب‌العبوری که هر لحظه ممکن بود ازشون بیفتی. یکی از بهترین تجربیاتش هم سقوط آزاد از ارتفاع 40 متری بود که دیگه ته آدرنالین بود برای من.

مهمترین چیزی که نظر من رو به شدت جلب کرد میزان رعایت نکات ایمنی بود. توی هر حرکت همیشه یه حمایت اضافی هم بهمون وصل بود. روی سکوی بعدی همیشه دو نفر آماده بودند تا تحویلت بگیرند. به محض جدا شدنت از سیم هم حمایتت رو می‌زدن به یه حلقه روی درخت که احتمال خطر رو به کمترین میزان ممکن برسونن. خلاصه که کارشون رو بلد بودن.

در طی مسیر کم‌کم با همسفرامون اخت گرفتیم و شروع کردیم از سرگذشت هم‌دیگه حرف زدن و دوست شدن. دختر آمریکایی‌مون از نیویورک اومده بود و حدود 2 ماه بود که در سفر بود. ماه اول رو همراه پارتنرش گذرونده بود اما بعد مشکلی برای همراهش پیش اومده بود و مجبور شده بود برگرده. برامون از شهر پای گفت و جاذبه‌هاش و بیشتر از پیش شیفته‌مون کرد.

یوسه و دوست پسرش (اسمش خیلی سخت بود یادم نمونده) اما بیشتر مثل ما بودند. کارمندهایی که تمام سال رو کار می‌کردند تا بتونن سفر کنن و به علایق‌شون برسن. یوسه به بچه ها درس میداد و دوستش کار شبکه میکرد. جالب این بود که شرکتی که من توش کار می‌کردم رو به خوبی می‌شناخت و کلی ازش تعریف می‌کرد.

خلاصه تا دم در هتل تو مسیر برگشت با هم‌دیگه گپ زدیم و از در و دیوار گفتیم. مثلن فهمیدم بازار مسکن توی هلند خیلی رو به رشده و از رییس جمهورشون راضی نیستن و هزارتا موضوع بحث دیگه.

بازگشت به چیانگ مای

با اینکه خودمون خیلی فعالیت نکرده بودیم و تمام کارها رو تیم همراه برامون انجام می‌داد اما به شدت خسته شده بودیم. اونقدری که وقتی داشتیم ناهار می‌خوردیم فهمیدیم تازه ساعت 11:30 هستش. ناهار معمولی و مجموعه ای از برنج و نودل و غذاهای تایلندی دیگه بود.

حدود ساعت 2 بود که رسیدیم به هتل و با کلی شوق رفتیم که وسایل رو تحویل بگیریم اما متاسفانه خبری از بارها نبود. سلانه سلانه رفتیم تو اتاق و قرارمون این بود که کمی استراحت کنیم و بریم معبد بالای شهر رو ببینیم اما خواب امون‌مون نداد.