استانبول پر از جاذبه‌های دیدنیه و ماجرای سفر به استانبول با یک اپیزود تموم نمی‌شه. توی اپیزود هشتاد و هشتم رادیو جولون در ادامه اپیزود قبل سفرمون به این شهر پررمز و راز رو ادامه میدیم. توی این دو اپیزود علاوه بر اینکه از تاریخ و فرهنگ استانبول گفتیم، یک برنامه سفر سه‌روزه‌ی مفصل رو هم باهاتون به اشتراک گذاشتیم تا توی سفرتون به استانبول همراهتون باشیم.

 

__________

 

این اپیزود با حمایت وال‌گلد منتشر میشه.

با شرکت توی کمپین آرزوهای وال‌گلد می‌تونید گرم به گرم به آرزوهاتون نزدیکتر بشید. از اینجا میتونید وارد سایت کمپینشون بشید و برنده روزانه 5 گرم طلا یا جایزه نهایی 100 گرم طلا بشید.

 

https://wallgold.ir/

________

 

اگر از شنیدن رادیو جولون لذت می‌برید و دوست دارید به تداوم فعالیت‌اش کمک کنید، می‌تونید از طریق لینک‌های زیر از ما حمایت کنید

 

لینک حمایت از داخل ایران:

https://hamibash.com/radiojoloun

 

لینک حمایت از طریق Pay Pal:

paypal.me/Kimiakhosravi

________

تهیه‌کنندگان: کیمیا خسروی و سالار موسوی

طراح پوستر: بابک قادری

استانبول از اون شهرهای شاعرانه است. از اونایی که میشه ساعت ها توش قدم زد، به مناظر بی‌بدیلش خیره شد و بین مردمش نفس کشید و توی تاریخ غرق شد. اینجا میعادگاه فرهنگ‌ها است. برای همین توی هشتاد و هفتمین اپیزود رادیو جولون به استانبول سفر می‌کنیم و علاوه بر آشنا شدن با جاذبه‌هاش و تاریخ و فرهنگ مردمان این شهر یه برنامه سفر سه روزه رو با هم مرور می‌کنیم تا هروقت به استانبول رفتید یاد جولون هم باشید.

 

با انتشار این اپیزود رادیو جولون هشت ساله میشه. خیلی خوشحالیم که این همه سال کنارتون بودیم و باهم به کلی جای مختلف سفر کردیم. دمتون گرم.

 

__________

 

این اپیزود با حمایت وال‌گلد منتشر میشه.

با شرکت توی کمپین آرزوهای وال‌گلد می‌تونید گرم به گرم به آرزوهاتون نزدیکتر بشید. از اینجا میتونید وارد سایت کمپینشون بشید و برنده روزانه 5 گرم طلا یا جایزه نهایی 100 گرم طلا بشید.

 

https://wallgold.ir/

________

 

اگر از شنیدن رادیو جولون لذت می‌برید و دوست دارید به تداوم فعالیت‌اش کمک کنید، می‌تونید از طریق لینک‌های زیر از ما حمایت کنید

 

لینک حمایت از داخل ایران:

https://hamibash.com/radiojoloun

 

لینک حمایت از طریق Pay Pal:

paypal.me/Kimiakhosravi

________

تهیه‌کنندگان: کیمیا خسروی و سالار موسوی

طراح پوستر: بابک قادری

نازنین مطیعی جهانگرد یا به قول خودش سیاحیه که سالهاست در حال تجربه سفرهای متفاوته. سفرهای نازنین تنها به دیدن زیبایی‌های مقصد ختم نمیشه و یک ماجراجویی تمام عیار تو دل فرهنک اون منطقه‌ست. نازنین به جای اینکه سراغ تیک زدن چک لیست جاذبه‌های مقصدی که به اون سفر میکنه بره میره سراغ آدم‌ها و از طریق معاشرت با افراد محلی غرق میشه تو فرهنگ اون منطقه. این اپیزود روایت سفر نازنین به مغولستان و تجربه متفاوتش از شمن‌های اون منطقه است. نازنین قبلا در اپیزود 44 رادیو جولون روایت سفرش به پاکستان رو برامون تعریف کرده بود

 

اینستاگرام نازنین:

https://www.instagram.com/nazanin_motiee/

لینک کانال یوتیوب رادیو جولون

________

اگر از شنیدن رادیو جولون لذت می‌برید و دوست دارید به تداوم فعالیت‌اش کمک کنید، می‌تونید از طریق لینک‌های زیر از ما حمایت کنید

 

لینک حمایت از داخل ایران:

https://hamibash.com/radiojoloun

 

لینک حمایت از طریق Pay Pal:

paypal.me/Kimiakhosravi

________

تهیه‌کنندگان: کیمیا خسروی و سالار موسوی

طراح پوستر: بابک قادری

توی این ویدیو در ادامه قسمت قبل با “علی رضوان” همراه میشیم و بین قبایل اتیوپی گشت می‌زنیم و در رابطه با تجربه سفر ماجراجویانه علی و فرهنگ مردم این قبایل صحبت می‌کنیم. علی جوری با جزییات سفرش رو روایت می‌کنه و از مشاهداتش برامون میگه که انگار خودمون باهاش هم مسیریم. توی این ویدیو بخشی از مجموعه عکسی که علی از این سفر تهیه کرده رو هم به نمایش گذاشتیم.

لینک کانال یوتیوب رادیو جولون

 

——————-

 

حین این گفتگو ما تو سه تا کشور مختلف بودیم! تو که این اپیزود رو میشنوی و نفر چهارم این گپ و گفتی هر جای دنیا که هستی بدون که نظرت برای ما خیلی مهمه. چه در مورد موضوعاتی که صحبت میشه و چه در مورد ویدیوهای رادیو جولون.

 

نسخه تصویری این مکالمه رو میتونی توی کانال یوتیوب رادیو جولون ببینی:

لینک کانال یوتیوب رادیو جولون

________

 

اگر از شنیدن رادیو جولون لذت می‌برید و دوست دارید به تداوم فعالیت‌اش کمک کنید، می‌تونید از طریق لینک‌های زیر از ما حمایت کنید

 

لینک حمایت از داخل ایران:

https://hamibash.com/radiojoloun

 

لینک حمایت از طریق Pay Pal:

paypal.me/Kimiakhosravi

________

تهیه‌کنندگان: کیمیا خسروی و سالار موسوی

طراح پوستر: بابک قادری

توی این قسمت با “علی رضوان” همراه میشیم و از کنیا به سمت اتیوپی حرکت میکنیم. هدف اصلی این سفر دیدن قبایل گوناگون در اتیوپیه. علی جوری با جزییات سفرش رو روایت می‌کنه و از مشاهداتش برامون میگه که انگار خودمون باهاش هم مسیریم. توی این ویدیو بخشی از مجموعه عکسی که علی از این سفر تهیه کرده رو هم به نمایش گذاشتیم.

ادامه این ویدیو رو میتونی در قسمت بعد ببینی.

——————-

حین این گفتگو ما تو سه تا کشور مختلف بودیم! تو که این اپیزود رو مشنوی و نفر چهارم این گپ و گفتی هر جای دنیا که هستی بدون که نظرت برای ما خیلی مهمه. چه در مورد موضوعاتی که صحبت میشه و چه در مورد ویدیوهای رادیو جولون.

نسخه تصویری این مکالمه رو میتونی توی کانال یوتیوب رادیو جولون ببینی:

لینک کانال یوتیوب رادیو جولون

________

 

اگر از شنیدن رادیو جولون لذت می‌برید و دوست دارید به تداوم فعالیت‌اش کمک کنید، می‌تونید از طریق لینک‌های زیر از ما حمایت کنید

 

لینک حمایت از داخل ایران:

https://hamibash.com/radiojoloun

 

لینک حمایت از طریق Pay Pal:

paypal.me/Kimiakhosravi

________

تهیه‌کنندگان: کیمیا خسروی و سالار موسوی

طراح پوستر: بابک قادری

توی اپیزود بیست و سوم رادیوجولون همسفر میشیم در کوچه پس‌کوچه‌های وین. شهری که هم روح سرزمین‌های شرقی رو در خودش داره و هم فرهنگ مردم غرب اروپا رو. شهری که موسیقی همواره در اون جاریه

تو این اپیزود از تجربیات شهرگردی “غزاله غفاری” سفیر کمپین #دماوندتادانوب می‌شنویم و همراه با “مهسا مطهر” راهنمای باسابقه اروپا توی خیابون رینگ و کاخ هابسبورگ‌ها و باقی جاذبه‌های وین قدم میزنیم.

همچنین “ساسان محبی” فارغ‌التحصیل موسیقی از وین و استاد موسیقی دانشگاه هنر از موسیقی کلاسیک و آداب شرکت در اپرا برامون میگه و “یاسمن حاجی” هم از تجربه زندگی شبانه و تنوع غذایی در این شهر صحبت می‌کنه.

‐————————————

اسپانسرهای این اپیزود فلایتیو و هواپیمایی اتریشی هستند که کمپین “دماوند تا دانوب” رو برای معرفی شهر وین راه انداخته‌اند. توی لینک زیر میتونید علاوه بر مرور خاطرات سفر سفیر این کمپین به وین، تو مسابقه این کمپین هم شرکت کنید و برنده بلیت رفت و برگشت به وین با هواپیمایی اتریشی بشید.

http://flio.me/hV3

‌ ‌-‐————————————-

اپیزود بیست و سه – وین، سمفونی دانوب

 

کیمیا: سلام

سالار: این‌جا یه رادیو واسه جولون دادنه.

سالار: من سالار موسوی هستم و به همراه کیمیا خسروی بیست وسومین اپیزود رادیو جولون رو تقدیمتون می‌کنیم. توی رادیو جولون در مورد سفر و مسائل مربوط به اون صحبت می‌کنیم. توی بیست و دو اپیزود قبلی درباره‌ خیلی از مقاصد داخلی و خارجی گفتیم. اما بجز مقاصد، توی چندین اپیزود رفتیم سراغ چرایی و چگونگی سفر. در مورد سفر زنان، راه و رسم سفر اصولی و ارزان، مهمون‌نوازی، سفر تنهایی و خیلی مسائل دیگه‌ مربوط به سفر و گردشگری گپ زدیم.

موسیقی

کیمیا: همون‌جور که می‌دونید ما توی رادیو جولون از مقاصد مختلفی گفتیم، مقاصدی مثل هند، کرمان، گرجستان، جزایر جنوب و کلی مقصد دیگه. اما با اینکه از تجربه سفر به اروپا تو اپیزودهای مختلف به صورت پراکنده گفتیم، تا حالا به جز روسیه در مورد شهرها و کشورهای اروپایی اپیزودی منتشر نکردیم. شاید دلیل اصلیش این بود که هربار می‌رفتیم سراغش هی فکر می‌کردیم بین این همه شهر و کشور جذاب از کجا شروع کنیم، ته تهش با کلی چونه لیست‌مون می‌رسید به هلند، اتریش، سوییس، و دیگه واقعا بین این سه تا نمی‌تونستیم انتخاب کنیم.

سالار: تا اینکه ماه پیش از طرف فلایتیو باهامون تماس گرفتن و گفتن بیاین صحبت کنیم واسه همکاری. وقتی دیدم فلایتیوست با یه حس بهتری رفتم واسه جلسه، چون توی دو تا سفر قبلیم به تایلند و آمریکای جنوبی پروازم رو از فلایتیو خریده بودم و اون‌قدر اون موقع از خدمات بعد از فروش‌شون لذت بردم که خودجوش یه پست گذاشتم و ازشون تعریف کردم. اگه من رو توی اینستاگرام فالو می‌کنید می‌دونید اخلاقم رو که الکی از چیزی تعریف نمی‌کنم.

خلاصه، تو جلسه متوجه شدیم که فلایتیو به همراه هواپیمایی اتریشی یه کمپین دارن برای معرفی شهر وین و قراره یه سفیر از طرف‌شون بره و اونجا رو بگرده و از ما هم خواستن که به این کمپین ملحق بشیم. ما هم دیدیدم که چه فرصتی بهتر از این؟ قبول کردیم و این شد که اسپانسرهای این قسمت‌مون فلایتیو و هواپیمایی اتریشی هستند.

خوبی این داستان این بود که تونستیم قبل راهی شدن سفیر این کمپین یعنی غزاله غفاری، باهاش کلی صحبت کنیم و ازش بخوایم که از تجربیات دست اولش از شهر توی سفر بگه که صداش رو در خلال اپیزود می‌شنوید.

موسیقی

 

احساس دل‌تنگی برای جایی که هیچ‌وقت ندیدیش

اما فارغ از این بحث ها، اصلا دلیل اینکه من همیشه به کیمیا می‌گفتم بیا درباره اتریش یه قسمت بسازیم حس تعلقی بود که توی ذهنم به وین داشتم. اما نکته جالب چیه؟ اینکه من هیچ‌وقت پام رو تو این شهر نذاشتم. آلمانی‌ها یه کلمه جالب واسه این حس دارن به اسم Fernweh این کلمه رو واسه احساس دلتنگی برای جایی که هیچ وقت ندیدیش به کار می‌برن. شاید اولین شهری که من براش Fernweh هستم وین باشه. چرا؟ چون حدود 8 سال پیش، قصد رفتن به اتریش واسه ادامه تحصیل رو داشتم و داشتم تو دفتر فرهنگی سفارت اتریش به صورت فشرده آلمانی می‌خوندم و هر چیزی که مربوط به تاریخ و فرهنگ این کشور بود رو جذب می‌کردم. چشم‌هام رو می‌بستم و از توی عکس‌های توی کتاب آلمانیم رینگ‌اشتقاسه Ringstrasse رو تصور می‌کردم و توش قدم می‌زدم. توی کافه‌هاوس‌های معروف وین می‌نشستم و به صدای حرف‌زدن آدم‌ها گوش می‌دادم و توی سالن‌های شونبغون schönbrunn گم می‌شدم. چرخ زندگی اون‌جوری چرخید که نشد هیچ‌وقت برم وین رو ببینم، اما حسم به این شهر همیشه باهام می‌مونه.

کیمیا: برای من اسم وین همیشه همراه با یه حس آرامشه. تجربه من اینجوری بود که بعد بیست و چند روز سفر تنهایی رسیدم به وین به عنوان مقصد آخر. یه شهر با معماری خاص دقیقا شبیه همون تصوری که از اروپا داری.

واقعیت اینه که مثلا پاریس برای من اون شهر رویایی اروپایی نبود، اما وین شهری بود که قشنگ احساس می‌کردم داره چشم‌هام رو نوازش می‌ده.

حالا از همه قشنگی‌های وین که بگذریم، برای من وین به عنوان مقصد آخر، دیگه جایی بود که لازم نبود لباس‌هام رو هر روز بشورم چون دیگه داشتم برمی‌گشتم خونه. جایی بود که می‌تونستم چهار تا یادگاری بخرم و نگران سنگینی کوله‌ام نباشم و از همه این‌ها مهم‌تر جایی بود که استرس‌ام برای مدیریت هزینه کم شده بود و می‌تونستم با خیال راحت برم رستوران و شنیتسل اتریشی رو امتحان کنم. خلاصه که ترکیب همه این‌ها برای من از وین شهری رویایی ساخته بود.

موسیقی

غزاله: امروز یکشنبه‌است. از دیشب تا همین یه ساعت پیش داشت بارون می‌یومد، الان زمین‌ها خیسه، خیلی هم خوشگل شده. اینجایی که هتل‌مون هستش نزدیک مرکز شهره و ساختمون‌هایی که این اطرافن همه انگار توسط یه نفر معماری شدن. به‌قدری منظم و مرتبن و هارمونی خیلی قشنگی دارن. رنگ‌بندی سفید و کرم و طوسی و بژ و.. اصلا انگار بهشون گفتن هیچ رنگ تیره‌ای استفاده نکنین. این شهر خیلی روشن و سفید و خوشگله. نزدیک هتل‌مون یه فواره‌ست که دو تا مرد توی مجسمه وسط این حوض، یه نفر دیگه که انگار زخمیه رو بغل کردن. به عادت قدیمی مردم اروپا، هر جا که یه حوض و فواره می‌بینی، کفش چندتایی سکه هم هستش که هروقت کسی آرزویی داره، سکه می‌ندازه توش. صدای فواره‌هه و.. صدای کلیک دوربین عکاس‌هایی که امروز از خلوتی شهر استفاده کردن، اومدن از معماری شهری عکس بگیرن با گه‌گداری صدای ماشین‌ها…

موسیقی

 

چطور ویزای شینگن بگیرم؟

کیمیا: قبل اینکه بریم سراغ وین و از سفر به این شهر بگیم، همین‌جا باید بگم که اگه نگران راه و چاه گرفتن ویزای شنگن با پاسپورت ایرانی هستید، پیشنهاد می‌کنم اپیزود چهارِ فصل اول رادیوجولون رو گوش کنید، درسته که از انتشار این اپیزود دو سالی گذشته، اما شرایط گرفتن ویزا حداقل روی کاغذ همونه، هر چند که پروسه تایید از سمت سفارت خیلی سخت گیرانه‌تر شده.

خلاصه که چه ویزای شنگن دست‌تونه و چه دنبال گرفتنشین و چه کلا بی‌خیالش شدین، بیاین تو این اپیزود همسفر بشیم تا زیر و بم وین رو با هم بگردیم.

موسیقی

 

اهمیت وین توی تاریخ چی بوده؟

سالار: در تمام چندصد سال گذشته، اتریش همیشه سرزمینی بین اروپای غربی و شرقی بوده. از همون روزی که رومی‌ها یه پایگاه کوچولو تو این ناحیه درست کردن و اسمش رو گذاشتن vindobona معلوم بود که این شهر قراره نقش بزرگی تو تاریخ جهان و به خصوص تاریخ اروپا بازی کنه. تا سال‌ها وین یه شهر کوچک تو حاشیه امپراطوری روم بود. جایی که همین الان هم به اینراِشتات یا شهر مرکزی معروفه و می‌تونید آثار و بناهای باستانی رو توش ببینید. اما وین با خاندان هابسبورگ پا گرفت. خاندانی که در طی 600 سال، تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین و قدرتمندترین خاندان‌های اروپا شد. قلمروش رو توی سرزمین‌های شرق و غرب اروپا گسترش داد و تا سال‌ها امپراطور اعظم و مقدس روم رو تعیین می‌کرد. اما خاندان هابسبورگ هیچ‌وقت نتونست با آرامش زندگی کنه. تمام این سال‌ها یه قدرت رو به افزایش به نام امپراطوری عثمانی تلاش می‌کرد که راهش رو از شرق به سمت اروپا باز کنه، راهی که خواه ناخواه از دل وین می‌گذشت.

 

دشمن پشت دروازه‌های شهر، تاریخ رویارویی عثمانی‌ها با خاندان هابسبورگ

سلطان سلیمان که مطمئنم به خاطر سریال حریم سلطان معرف حضورتون هستن، بعد از فتح بیش‌تر بخش‌های اروپای شرقی مثل یونان، بلغارستان، مقدونیه و بخش‌هایی از لهستان و مجارستان، ارتش بزرگش رو به سمت غرب اروپا هدایت کرد. خاندان هابسبورگ تا اومد به خودش بیاد دید وین محاصره‌ست. هرچند که سرآخر سلیمان نتونست وین رو تصرف کنه اما زنگ خطر واسه هابسبورگ‌ها به صدا دراومده بود. این بود که شروع کردن به ساخت وساز و گسترش شهر. اما شاید این بخش ماجرا واسه ماها جذاب‌تر باشه که به خاطر همین اتفاق، هابسبورگی‌ها شروع کردن نامه‌نوشتن به سلطان اسماعیل صفوی و ازش خواستن که بهشون کمک کنه و از شرق به عثمانی حمله کنه. اما متاسفانه اون موقع ایمیل و تلگرام و توییتر و اینا نبود که پادشاه‌ها بتونن سریع با هم به توافق برسن. تا وقتی آقای سفیر جواب رو برد و پیشنهاد همکاری هابسبورگ رو برگردوند شاه اسماعیل استخون‌هاش هم پوسیده بود. شاه طهماسب هم با‌ اینکه موافق این همکاری بود اما خب مال این حرف‌ها نبود که بتونه جلوی سلیمان بایسته و معمولا فرار رو به قرار ترجیح می‌داد.

سلطان سلیمان یه بار دیگه هم وین رو محاصره کرد که این بار هم به دلیل اتحاد مقدسی که به رهبری اتریشی‌ها از اروپایی ها شکل گرفته بود، شکست خورد و به مرور امپراطوری اتریش-مجارستان فرصت نفس‌کشیدن پیدا کرد.

این ارتباط دیپلماتیک و روابط خوب ایران و اتریش همیشه برقرار بوده. حتی امیرکبیر وقتی از استادهای فرانسوی و انگلیسی واسه دارالفنون ناامید شد، به اتریش رو آورد و 15 تا مدرس از اونجا دعوت کرد، هرچند که عمرش قد نداد تا ببینه این‌ها کارشون چطوره.

ناصرالدین‌‌شاه هم تو سفرش به اروپا از وین بازدید کرده. سال 1873 یه نمایشگاهی اونجا بوده که ناصرخان مفصل ازش نوشته. خیلی جالب هم هست که از وین خیلی خوشش نیومده. میگه یه شهر توی گودیه، آب و هواش خوب نیست، دانوب خیلی کوچکه و زن زیبا هم ندیده تو شهر. هرچی دیده اکثرا کثیف و فقیر بودن. عزیزم؛ خیلی ناراحت بوده که اونجا کسی رو نتونسته به حرم‌سرا اضافه کنه.

موسیقی

توی تاریخ مراودات ما با اتریشی‌ها یه نقطه عطف دیگه هم وجود داره. “فون هامر پورگشتال” که یه شرق‌شناس اتریشی بود، اولین کسی بود که دیوان حافظ رو به زبان آلمانی و یک زبان غربی ترجمه کرد و باعث شد امثال گوته عاشقش بشن. حتی بعد از انقلاب هم اتریش همیشه در روابط ایران و اروپا نقش میانجی و پیش‌قدم رو داشته. همیشه مقامات اتریشی اولین مقاماتی هستند که واسه بازکردن راه روابط ایران و اروپا به ایران میان.

چیزی که وین رو واسه ما شرقی ها خاص می‌کنه به نظر من اینه که وین دروازه ورود به اروپای غربیه. شهری که در هم رد پای فرهنگ کشورهای شرق اروپا رو تو خودش داره و هم فرهنگ و رسومات مردم غرب اروپا رو.

 

حال و هوای مردم اتریش

کیمیا: خب قبل اینکه استاد به ادامه مباحثش بپردازه، من تکلیف دو تا اسم رو این‌جا روشن کنم.

اولیش خود اسم شهر وینه، خود اتریشی‌ها و البته آلمانی‌زبان‌ها به این شهر می‌گن ویِن، تو اروپا معمولا ویِنا خطابش می‌کنن و ما هم که خب می‌گیم ویَن.

اسم بعدی هم اتریشه، ما که به گویش فرانسوی می‌گیم اتریش، انگلیسی‌زبان‌ها و خیلی مردم دیگه دنیا می‌گن آستریا. اما خود اتریشی‌ها. از غزاله خواستیم از اتریشی‌ها بپرسه خودشون به کشورشون چی می‌گن:

(صدای چند اتریشی که تلفظ نام اتریش را بیان می‌کنند: اوستوغایش)

 

کیمیا: به طور کلی اتریشی‌ها آدم‌هایی هستن که رفتارشون دوستانه‌ست و صمیمیه، اما خیلی به آداب معاشرت مقیدن، خیلی سریع صمیمی نمی‌شن، همیشه هم سعی می‌کنن یه فاصله‌ای رو حفظ کنن، راحت‌تون کنم دیگه عصا قورت داده‌اند.

تو اتریش معمولا آدم‌ها با هم آروم صحبت می‌کنن، اغلب هم محافظه‌کارن. اتریشی‌ها بین مردم اروپا به زیرکی هم معروفن، از نشونه‌های زیرکی‌شون هم همین بس که کاری کردن که هیتلر رو که از پدر و مادر اتریشیه و توی اتریش هم به دنیا اومده، همه‌مون آلمانی می‌دونیمش، عوضش از اون‌طرف موتزارت که یه جورایی بیشتر آلمانیه تا اتریشی، به نام خودشون زدن، حالا جلوتر داستان موتزارت رو براتون می‌گیم.

موسیقی

 

راه‌های دست‌رسی به وین

کیمیا: حالا که مفصل با پیشینه اتریش آشنا شدید، وقتشه بریم سراغ پایتخت و از تجربه شهرگردی تو وین بگیم. وین شمال شرق اتریشه و راه‌های دسترسی متنوعی از کشورهای مختلف داره. از ایران هم برای رسیدن به این شهر بسته به بودجه و زمانتون می‌تونید بین گزینه‌های مختلفی انتخاب کنید، در رابطه با انتخاب و خرید پرواز مفصل تو اپیزود شونزدهم گفتیم. اما اگه می‌خواید بدون دغدغه و خیلی شیک و مستقیم برسید به مقصد، میتونید هواپیمایی اتریشی که روزانه هم پرواز مستقیم به وین داره رو انتخاب کنید و چهار ساعته از تهران برسید به وین.

غزاله: توی فرودگاه بخاطر اینکه وین، هاب اصلی اتریش‌ایرلاینه، گیت‌های خیلی زیادی برای چک‌این کردن، چه توی بخش اکونومی و چه تو بخش بیزینس وجود داشتش. لباس مهمان‌دار‌های اتریش‌ایرلاین خیلی جالبه، سرتاپا قرمز‌رنگه. از جوراب، تا کفش و کت و دامن و کلاه. حتی یه نفر رو هم دیدم که با اسکوتر قرمزرنگ داشت با سرعت زیاد رد می‌شد و وقتی ازش پرسیدم که جریان چیه بهم گفتش که پروازم داره می‌پره و باید خیلی سریع بهش برسم، دلیل اینکه از اسکوتر استفاده می‌کنم هم همینه.

 

بهترین محله وین برای اقامت کجاست؟

کیمیا: من شیفته اولین برخورد با شهرهای جدیدم، وقتی وارد فرودگاه یه شهر می‌شی یا از اتوبوس و قطار پیاده می‌شی و سرت رو بلند می‌کنی و شهر رو می‌بینی.

برای من همیشه این‌جوریه که ناخودآگاه سریع شروع می‌کنم به اسکن کردن دور و برم و دیتا جمع‌کردن و مقایسه‌اش با دیتاهایی که قبلا تو ذهنم از اون شهر داشتم، البته معمولا اتفاقی که می‌افته اینه که اولین برخورد با شهر جاییه که پر تاکسی و مترو و اتوبوسه و برای همین ترجیح می‌دم سریع خودمو برسونم به محل اقامتم و بعد از اون با آرامش برم سراغ گشت و گذار توی شهر. برای اقامت معمولا من دو تا گزینه دارم، یا از طریق کوچ‌سرفینگ میزبان پیدا کردم که خب تو این شرایط معمولا رفتار اون میزبانم برام تو اولویته تا لوکیشن خونه‌اش، اما اگه بخوام برم هتل یا هاستل، مستقیم می‌رم سراغ مرکز شهر و جایی که به جاذبه های توریستی نزدیک باشه، خب طبیعتا اینجوری کم‌تر پول و زمانم صرف رفت و آمد می‌شه. توی وین بهترین محل برای اقامت Ringstrasse رینگ اشتراسه هستش.

سالار: رینگ اشتغــــاسه!

کیمیا: (با حالت عصبی) کشتی ما رو با این کلاس زبان آلمانیت (خنده)

جاییه که به اکثر جاذبه‌های توریستی نزدیکه و همه جور هتل و هاستلی می‌تونید پیدا کنید.

تو این منطقه مثل همه جاهای اروپا با هر قیمتی بسته به خدماتی که دریافت می‌کنید، می‌تونید هتل و هاستل پیدا کنید.

 

سیستم حمل و نقل عمومی وین

سالار: دسترسی به مناطق مختلف تو وین نسبتا راحته، چون سیستم حمل‌ و ‌نقل همون‌جور که انتظار می‌ره، بسیار منظم و برنامه‌ریزی شده‌ست. تو این شهر چندتا تا روش حمل و نقل وجود داره.

اولین روش اوبان u-bahn یا همون متروست که پنج تا خط مختلف داره و هر خط رنگ مخصوص به خودش رو هم داره. گزینه بعدی اشتقاسن‌بان strassenbahn یا اتوبوس‌برقیه که مسیرهای متفاوتی داره و در واقع اتوبوس‌هایی‌اند که روی ریل حرکت می‌کنن. گزینه سوم قطار سریع‌السیره که تو مسیرهای اطراف مرکز شهره و ادامه مسیرش درواقع بین شهری می‌شه.

غزاله: همین الان مترو رسید و اومدم داخل. فضای متروها اینجا به رنگ قرمز و زرده، صندلی‌های قرمز با میله‌ها و دستگیره‌های زرد‌رنگ. مترو خیلی شلوغ نیست ولی صندلی خالی هم کم گیر میاد. مردم اکثرا سرشون توی گوشی‌هاشونه، کسی با کسی خیلی صحبت نمی‌کنه مگر با گوشیش.

صدای مترو

 

سیستم خرید بلیت توی متروهای وین چجوریه؟

سالار: مثل هر شهر دیگه‌ای، تو وین هم یکی از روش‌های حمل و نقل اتوبوسه، که البته ایستگاه‌هاشون بیشتر در انتهای ایستگاه‌های همون سه تا روش قبلیه که گفتم و تو مسیرهای خلوت‌تر حرکت می‌کنن.

نکته جالب در مورد بلیت اینه که برای خیلی از وسایل حمل‌و‌نقل مثل خیلی از کشورهای دیگه اروپایی، بلیت چک نمی‌شه و شما بدون اینکه کسی ازتون بلیت بخواد سوار می‌شید، اما یه مامورایی وجود دارن که به صورت رندوم بلیت افراد رو چک می‌کنن و اگه بلیت نداشته باشید و بدشانسی بیارید و بیان سراغتون جریمه خیلی سنگینی می‌شید. البته که یادتون باشه شما به عنوان توریست همیشه اولین گزینه واسه چک‌شدن هستین.

 

کیمیا: این هم بگم که این داستان بلیت‌خریدنه هر دفعه شبیه یه امتحان الهیه، هی هر بار که میخوای بلیت بخری با خودت میگی اینا که چک نمی‌کنن چه کاریه حالا.

غزاله: این‌جا یکی از شلوغ‌ترین چهارراه‌هاییه که تا حالا توی وین دیدم. صدای چراغ‌قرمز که برای روشن‌دل‌ها طراحی شده، صدای ماشین‌ها، اسکوترها و دوچرخه‌ها. روی زمین راه‌های مخصوصی واسه دوچرخه و اسکوتر به رنگ سبز طراحی شده که بتونن راحت رفت‌و‌آمد بکنن. تعدادشون هم کم نیست، خیلی‌ها به‌جای وسیله نقلیه‌های عمومی یا وسیله‌های شخصی از دوچرخه و اسکوتر استفاده می‌کنن.

کیمیا: برای بلیط هر کدوم از این وسایل نقلیه پیشنهادم اینه که بلیط‌تون رو بر اساس مدت زمان اقامت‌تون تو وین بگیرید. بلیت‌ها هم طبیعتا انواع و اقسام دارند دیگه مثل تک‌سفره، دوازده ساعته، هفتاد و دو ساعته و حالا ماهیانه و سالیانه. قیمت بلیت تک سفره تقریبا مشابه خیلی جاهای دیگه اروپا ۲.۲۰ یوروست، به طور مثال می‌تونم بهتون بگم که قیمت بلیت هفتگی ۱۶.۲۰ یورو.

برای تهیه بلیت هم می‌تونید از دستگاه‌هایی که تو ایستگاه‌های مترو یا جاهای دیگه هست استفاده کنید. این دستگاه‌ها اسکناس هم قبول می‌کنن و اگه کارت اعتباری ندارید نگران نباشید.

موسیقی

 

جاذبه‌های توریستی وین

سالار: وقتی خواستیم طبق معمول در مورد جاذبه‌های وین بگیم، دیدیم که بد نیست این دفعه بریم و از کسی که بارها و بارها به وین به عنوان تورلیدر سفر کرده بخوایم که برامون از این جاذبه ها حرف بزنه.

شاید کمتر کسی بتونه مثل مهسا مطهر یه مسیر گردشگری رو توصیف کنه. جوری که انگار همون لحظه داریم با هم اونجا راه می‌ریم. مهسا توی دوره‌های تورلیدری استاد اصول تورگردانی من هم بوده. بهتون پیشنهاد می‌کنم که گوگل‌مپ رو بذارین کنار دست‌تون و قدم به قدم با مسیری که مهسا میگه همراه بشین:

مهسا (مهمان برنامه): اگه بخوایم وین رو بشناسیم، وین رو بگردیم، بد نیست که در مورد ساختار شهری وین یک چیزی رو بدونیم. اون هم این هست که شهر وین یک شهر کوچولوی قرون وسطا‌یی بوده که به مرور توی اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، یعنی حدود 200-250 سال پیش میان و دیوارهای دور شهر رو خراب می‌کنن و به اصطلاح یک خیابانی رو درست می‌کنن به اسم رینگ وین. خیلی از اتفاقاتی که توی شهر باید ببینیم توی این رینگ وین هست که من به ترتیب براتون اسم می‌برم که بتونین برنامه‌ریزی سفرتون رو انجام بدین. یک خیابونی عمود به این خیابون رینگ وین می‌شه به اسم خیابون کرتنر‌اشتراسه kertner strasse، اشتراسه یعنی street به زبان آلمانی، حالا به زبانی که در وین صحبت می‌شه و سر خیابون کرتنراشتراسه ما می‌تونیم ساختمان اپرای معروف وین رو به اسم اِشتَت‌اُپرا state opera ببینیم که خب دیدنش خالی از لطف نیست، برای دیدن داخل ساختمون اپرا معمولا دم درش یه برنامه‌ای نوشته که شما می‌تونین توسط تورهایی که با راهنماها اونجا اجرا می‌شه از داخل ساختمون بازدید بکنین که این قیمتش هم اگر اشتباه نکنم 9 یورو هست برای هر نفر و سر یک ساعت‌های خاصی راهنما حرکت می‌کنه و داخل ساختمون اپرا رو توضیح می‌ده.

غزاله: نور خورشید افتاده روی مجسمه‌های بالای ساختمون اپرا، یه سایه‌روشن خیلی خوشگلی بوجود اومده. الان نشستم یه گوشه یکم مردم رو نگاه بکنم، هوا امروز اون‏چنان سرد نیستش واسه همین لباس مردم هر کدوم یه شکله، از شلوارک و تیشرت تا پالتو و بارونی.

مهسا: اگر که پشت به خیابون کرتنراشتراسه و اپرا که سرش هست بایستیم و به سمت راستمون حرکت بکینم، کم‌کم می‌رسیم به یک منطقه به اسم قصر هافبورگ‏ Hofburg palaceکه قصر سلطنتی وین هست. اما قصر هافبورگ چیه؟ قصر هافبورگ یک‌جورهایی می‌شه گفتش که محل اقامت زمستانه و محل اقامت سیاسی خاندان هابسبورگ‌ها هست و این قصر هافبروگ‌ یک مجموعه یا کمپلکس یا می‌تونیم بگیم یک مجتمع خیلی بزرگ هست که انواع و اقسام کاخ‌هایی رو که در طی سالیان دراز یعنی در طی 500-600 سال به این مجموعه اضافه شده رو می‌تونیم توش ببینیم.

از موزه جواهرات یک شاهزاده خانومی به اسم سیسا الیزابت، توش قابل بازدید هست تا مدرسه اسب‌هایی که به اسب‌ها رقص خاصی رو یاد می‌دن برای اینکه اسب‌ها بتونن یک نمایش خاصی رو اجرا بکنن تا خود مجموعه داخل قصر که بعضی از جاهاش قابل بازدیده، تا کتاب‌خانه‌ای که اونجا هست و قابل بازدید هست و کلا یک مجموعه خیلی بزرگه. اگر به اون‌جا رفتین یک بالکنی هست در میدان اصلی کاخ هافبورگ‌ها که هیتلر سخنرانی خودش رو برای حزب نازی از اون‌جا شروع کرده و عملا می‌شه گفتش که استارت جنگ جهانی دوم اون‌جا خورده.

یکی از مسیرهایی که در وین می‌تونیم دنبال بکنیم، مسیر جنگ جهانی دوم هست که خالی از لطف نیست اگه یه مقداری اطلاعات‌مون رو ببریم بالا و بتونیم اونجا رو بازدید کنیم.

جلوتر در مورد کافه‌ای با شما صحبت می‌کنم که این کافه محل حضور خیلی از روشن‌فکرها بوده و گفته می‌شه که احتمالا جنگ جهانی دوم تفکرش و ایده‌اش برای ساختن اتحادیه اروپا و اروپای واحد حداقل و حکومت آلمان‌ها و حزب نازی، اون‌جا به مغز هیتلر رسیده.

صدای سخنرانی هیتلر

 

در وین از کدام کاخ‌های سلطنتی بازدید کنیم؟

مهسا: خب خیابون رینگ رو که ادامه دادیم، در جلوی کاخ هافبورگ‌ها یک میدانی هست به اسم میدون مارین‌ ترزا، مارین‌ ترزا یک ملکه بسیار مهم هست در اروپا، خانم ماریا‌ ترزا 10-12 تا بچه داشته که همه این‌ها رو در خاندان‌های مختلف سلطنتی اروپایی به ازدواج شاهزاده‌های مختلف درآورده، یعنی یک‌جورهایی در زمان خودش این بانوی قدرت‌مند خون خاندان هابسبورگ‌ها رو در تمام خاندان‌های سلطنتی اروپا اشاعه می‌ده. یه دختر خیلی معروف داشته مارین ‌ترزا که شاید ما ایرانی‌ها بهتر بشناسیمش، خانم ماری‌آنتوانت همسر لویی شونزدهم آخرین پادشاه از سلسله بوربون‌ها هست که بعد از اون انقلاب کبیر فرانسه اتفاق می‌افته در سال 1789 یعنی ما داریم در مورد قرن هجدهم صحبت می‌کنیم.

اما خانم ماریا ترزا یک داستان خیلی جذاب داره که وقتی به مجسمه‌اش نگاه می‌کنیم اون هم این هستش که این دختر زمانی که پدرش فوت می‌کنه تنها وارث حکومت پدرش هست و خیلی عجیب بوده که یک زن بخواد یک امپراطوری رو بگردونه. اما در زمانی که پدرش فوت می‌کنه خیلی جنگ‌های داخلی داخل خود وین یعنی درون امپراطوری هابسبورگ‌ها در حقیقت، در جریان بوده که این خانم میاد و جنگ‌ها رو آرام می‌کنه، دوباره اتحاد کشور رو برمی‌گردونه و امپراطوری رو بدست می‌گیره. ما داریم در مورد امپراطوری‌ای صحبت می‌کنیم که غیر از اتریش امروزی شامل بخشی از آلمان، ایتالیا، مجارستان، اسلوواکی، چک و کشورهای دیگه‌ای بوده که می‌شه براحتی توی تاریخ این‌ها رو خوند و پیداشون کرد.

حالا در میدان مارین ‌ترزا که مجسمه قدرت‌مند این خانم رو به قصر هافبورگ‌ها نشسته، ما می‌تونیم 4 تا موزه در اطراف این میدان ببینیم که موزه تاریخ طبیعی و موزه تاریخ وین اونجا هست برای کسایی که علاقه‌مند به دیدار از موزه‌ها هستن. هم‌چنان مسیرمون رو در رینگ وین اگر که ادامه بدیم، یعنی اگر که خانم مارین ‌ترزا رو در سمت چپ بذاریم و قصر هافبورگ‌ها رو در شانه راست‌مون بذاریم، دوباره در خیابون رینگ وین هستیم و می‌تونیم ادامه بدیم. می‌رسیم به باغ رز. یک باغی هستش که بالای 80 گونه رز در اون کاشته شده و در فصل‌هایی که باغ رز، رز داشته باشه یکی از جاذبه‌های خیلی جذابی هستش که در وین می‌شه دید. اگر هم که فصل گل‌دادن رزها نباشه باز داخل خود اون‌‌جا می‌شه یک بناهای زیبا و مجسمه‌های زیبایی رو در داخل این پارک دید.

دقیقا روبه‌روی پارکی که عرض کردم خدمت‌تون که گل‌های رز درش هست، ما می‌تونیم ساختمان پارلمان رو ببینیم. که ساختمان پارلمان، چهره‌اش شبیه معابد رومی هست اما جدیدالتاسیس هست و متعلق به اوایل قرن نوزدهمه.

یه مقدار جلوتر دست چپ‌مون اگر که ادامه بدیم روی خیابون رینگ، دست چپ‌مون می‌تونیم ساختمان شهرداری رو ببینیم که ساختمان شهرداری یک بنای قدیمی هست و همیشه جلوش یه خبراییه یعنی یک میدان‌گاهی‌ای جلوش هست که خیلی از ایونت‌های شهر اون‌جا برگزار می‌شه. اگر قرار باشه که بازارچه‌ای مثلا برای کریسمس باشه، بازارچه‌ای برای ایستر یا بهار باشه، اگر برای غذاهای محلی جشنواره‌ای چیزی باشه معمولا اون‌جا می‌شه پیداش کرد.

 

وین، بر کرانه دانوب

خیابون رینگ رو که ادامه بدیم می‌رسیم به آب، اون آبی رو که اون‌جا می‌بینیم کانال دانوب هست و نه خود دانوب. که کانال دانوب قاعدتا ساخته شده برای اینکه بتونه اون جریان آب رود دانوب رو که معمولا سیل راه ‌می‌انداخته و شهر رو می‌گرفته رو بتونه کنترل بکنه هرچند که هنوز هم می‌گن می‌شه یک سیل‌هایی رو توی شهر دید.

غزاله: الان اومدم و کنار کانال دانوب دارم راه می‌رم. از مترو که پیاده می‌شی سمت راستت یه سری پله هست واسه اینکه بیای پایین و برسی به اون قسمت پیاده‌رویی که کنار کانال گذاشتن. چند قدمی که بیای جلوتر یک‌سری کافه می‌بینی که صندلی‌هاشون رو اینجوری کنار کانال چیدن و می‌تونی روشون بشینی، یه قهوه بخوری و از منظره کانال لذت ببری. دو طرف کانال پر از دیوارهاییه که روش گرفیتی کشیدن و منظره اینجا رو از اون حالت کلاسیک و قدیمی درآورده. رد پای جوون‌ها رو این‌جا می‌تونی کاملا روی در و دیوار ببینی.

مهسا: اگر همون رو ادامه بدیم، توی کنار کانال دانوب حرکت بکنیم مجددا به دست راست؛ ما داریم از خیابون رینگ وین استفاده می‌کنیم و عملا داریم دور می‌زنیم. سمت راست‌مون پره از بافت تاریخی وین و کوچه‌پس‌کوچه‌های متفاوت. یه‌خورده جلوتر که میایم، یک خیابونی رو می‌بینیم که همه آدم‌ها دارن راه می‌رن و می‌رن به سمت میدان اشتفان‌پلاتسStephanplatz یا کلیسای اشتفان. یک کلیسای سوخته که کلیسایی هستش متعلق به قرن دوازدهم میلادی و بسیار کلیسای زیبایی هست با یکی از سبک‌هایی که در اون زمان رواج داشته بهش می‌گن سبک گوتیک و بهش کلیسای سوخته هم می‌گن. البته دو تا روایت هست بعضی‌ها می‌گن این کلیسا سوخته در طول تاریخ بعضی‌ها هم می‌گن که نسوخته و بخاطر سنگش که فرسایش پیدا کرده این اتفاق افتاده.

اما تو خود همین میدان اشتفان، دو سه تا اتفاق مهم هست که باید باهم ببینیم.

کنار کلیسای اشتفان امکان اسب‌سواری وجود داره و یه کالسکه‌هایی که هستن که شما می‌تونین سوار بشین و دوری بزنین در بافت تاریخی وین.

صدای کالسکه‌ها

مهسا: اگر کلیسای اشتفان رو بتونین از روی نقشه پیدا بکنین، یک سرپایینی می‌ره به سمت خیابون رینگ که از پشت کلیسای اشتفان منشعب می‌شه و می‌ره به سمت یک جایی به اسم اشتت‌پارک Stadtpark یا پارک شهر. و اگه پیاده باهمدیگه بریم پایین بعد از حدود یک ربع پیاده‌روی می‌رسیم به اشتت‌پارک. اشتت‌پارک یا پارک شهر جایی هستش که یک سالنی تو اون وجود داره به اسم کورسالن Kursalonکه یکی از سالن‌های معروف اجرای اپرا هستش در وین و جایی هستش که یکی ازنوازندگان و آهنگ‌سازان بسیار معروف اتریشی به اسم یوهان اشتراوس Johann Strauss اون‌جا اولین‌بار موسیقیش رو اجرا کرده و اولین‌بار کنسرت داده.

اما اون چیزی که شاید برای مهم باشه تو یکی از کوچه‌های روبه‌روی اشتت‌پارک از سمت اشتفان پلاتس که میاین یه هتلی وجود داره به اسم هتل کوبورگ Coburg hotel. هتل کوبورگ جایی هستش که مذاکرات هسته‌ای رو آقای دکترظریف انجام دادن با کشورهای عضو 1+5 و اون تراس معروفی که آقای دکتر ظریف توش می‌ایستادن و با خبرنگارها صحبت می‌کردن که بعدها به اسم دیپلماسی تراس مطرح شد و الان در خیلی از دانشگاه‌های روز دنیا درمورد این دیپلماسی تراس بحث می‌شه و در علوم سیاسی تدریس می‍شه، می‌تونیم این هتل کوبورگ رو اونجا ببینیم.

صدای مصاحبه دکتر ظریف

 

مهسا: خب یکم فاصله بگیریم از رینگ وین و به جاذبه‌های دیگه برسیم. یکی از جاذبه‌هایی که شاید خیلی جذاب باشه، اما یک مقدار دورتر از رینگ وین هست اما از خود رینگ وین می‌شه با یه تِرَن بهش رسید، کاخی هست به اسم کاخ بل‌ودرBelvedere palace.

کاخ بل‌ودر متعلق هست به یکی از رؤسای نظامی خاندان هابسبورگ‌ها که خیلی به آثار هنری علاقه‌مند بوده و الان یک کلکسیون هنری بسیار زیبا اونجا می‌شه دید و یک نمای خیلی خوب هم از شهر وین از توی حیاط کاخ بل‌ودر می‌شه بهش دسترسی داشت، چون یه مقداری روی بلندی قرار داره و نکته مهمی که شاید در کاخ بل‌ودر جذاب باشه این هست که یه تعدادی از آثار جذاب آقای “گوستاو کلیمت” که نقاش معروف اتریشی هست و کسی هست که اولین بار میاد و احساسات رو در صورت زنان پیاده می‌کنه در نقاشی‌هاش و از اون زن کامل زیبای مادر مهربان، زن رو خارج می‌کنه و حس نفرت و حس خشم و رضایت حتی از ارتکاب به جنایت رو در صورت زنان وارد می‌کنه در نقاشی‌هاش، می‌تونیم که خیلی از آثارش رو در موزه بل‌ودر ببینیم.

اما قبل از ترک وین نباید خانه هانس ‌هولان Hans Hollein رو از قلم بندازیم. آقای هانس هولان یه کسی هست که با سبک طبیعت‌گرا کار می‌کنه و یک خانه‌ای وجود داره به اسم خانه هانس هولان که یک ساختمون چند‌رنگ هست که اگر توی محوطه‌اش قرار بگیرین کاملا می‌تونین به کاررفتن عناصر طبیعی رو توی خانه هانس هولان ببینین. درخانه هانس هولان مثل طبیعت هیچ خط صافی وجود نداره و خیلی جالبه که بدونین که هنوز توی این آپارتمان خیلی آدم‌های معمولی زندگی می‌کنن یعنی داخل آپارتمان قابل بازدید نیست ولی محوطه آپارتمان بسیار محوطه جذابیه، مخصوصا روبه‌روش که یک بازارچه فروش صنایع دستی و سوغات قرار داره که به سبک طبیعت‌گرا شما در هر جایی که هستین آب می‌تونین ببینین یعنی یک جریان آب خیلی کوچیکی جریان داره و قابل بازدید هست و اینکه کف اینجا صاف نیست و مثل انگار که داریم توی یه فضای طبیعی قدم می‌زنیم کف، بالا و پایین داره و خیلی فضای جذاب و صمیمی‌ای داره برای دیدن و بازدید کردن.

موسیقی

 

بازارچه خوراکی‌های وین و کاخ شون‌برون

کیمیا: یکی دیگه از جاذبه‌های وین که خیلی زنده و پویاست و یک تجربه متفاوتی از وین بهتون میده بازار روز نش‌مارکته naschmarkt . نش‌مارکت جاییه که انواع و اقسام خوراکی‌های وینی رو میتونید اونجا پیدا کنید و مفصل با سلیقه غذایی‌شون آشنا بشید. من خودم توی نش‌مارکت یه تجربه غذایی بی‌نظیر از وین داشتم.این هم بگم که یادتون باشه این بازار تا ساعت سه بازه و شنبه‌ها و یکشنبه‌ها هم تعطیله.

اما یکی دیگه از جاذبه‌های خیلی معروف وین کاخ شون‌برونه Schonbrunn palace. این کاخ ساخته میشه تا مقر تابستانه خاندان هابسبورگ باشه، روایتی هم هست که قدیمی‌ترین باغ وحش اروپا اونجا قرار داره. علاوه بر این باغ وحش این کاخ یه محوطه خیلی زیبایی داره که میشه اون mazeهای معروف اروپایی رو هم توش دید و البته اگه شانس بیارید سنجاب‌هایی که تو محوطه آزاد هستند رو هم می‌بینید. اما داخل خود کاخ اتاق‌های متفاوت و طبیعتا با وسایل شاهانه وجود داره که البته یه سری آثارهنری اورجینال رو هم می‌تونید اونجا ببینید. یه اتاقی‌ام داره به اسم اتاق مینیاتور که نقاشی‌های ‌مینیاتوری از ایران و چین و هند می‌تونید اونجا ببینید.

غزاله: الان اومدم داخل کاخ شون‌برون. اینجا صدام می‌پیچه. روی سقف پر از نقاشی‌های فوق‌العاده زیباییه که حالت سمبلیک دارن، هم جهان بعد از مرگ رو توشون می‌شه دید، هم بزرگان وین و اتریش رو و هم از زندگی روزمره مردم. برای ساخت این سالن از هنرمندان ایتالیایی هم کمک گرفته شده. این سالن جایی بوده که درواقع رقص باله، رقص والس و اجراها و پرفورمنس‌های هنری توش صورت می‌گرفته.

کیمیا: نکته‌ای که هست حواس‌تون باشه برای برای بازدید از کاخ باید از قبل آنلاین بلیت بگیرید. اگه نمی‌تونید آنلاین بلیت بگیرید باید حضوری برید از گیشه بلیت بگیرید وخب وقتی حضوری می‌رید حواس‌تون باید باشه که همون موقع اجازه ورود به کاخ رو ندارید، در واقع وقتی بلیط رو تهیه می‌کنید بهتون می‌گن مثلا برید سه ساعت دیگه بیاید. پیشنهاد من اینه که اون روزی که تصمیم دارید کاخ رو ببینید، صبحش برید از گیشه بلیط رو بگیرید و حواستون به ساعتی که بهتون اجازه ورود می‌دن باشه، این وسط برید نشت‌مارکت رو ببینید و برگردید.

یکی از جاذبه‌های مدرن وین شهرک سازمان ملله که ساختمون‌های سازمان ملل اونجان.این شهرک تو مسیر رودخانه دانوبه. اگه علاقه دارید داخلش رو ببینید باید حواستون باشه که از قبل، ساعت و روز تورهاش رو چک کنید و حواستون هم باشه که بسته به فصل و اجلاسی که اونجا برگزار می‌شه زمان تورها متغیره.

موسیقی

 

موسیقی، روح شهر وین

سالار: از هنر و فرهنگ اتریش و وین ساعت‌ها می‌شه حرف ‌زد. از گوستاو کلیمت و اگون شیله و خیلی‌های دیگه. اما مهم‌ترین و معروف‌ترین شاخصه اتریشی‌ها موسیقیه. وین معروفه به قلب موسیقی کلاسیک اروپا. جایی که در تمام تاریخ معاصر خیلی از بزرگ‌ترین موسیقی‌دان‌ها توش زندگی و کارکردن و وین رو تبدیل به یک مرکز مهم از لحاظ موسیقی کردن. همین الان هم دانشگاه‌ها و ارکستر سمفونیک‌ها و فیلارمونیک‌های وین جزو معروف‌ترین‌ها و معتبرترین‌ها توی دنیای هنرن.

این روزها یکی از معروف‌ترین تورهای وین، تور موسیقی‌گردیه. چون وین پره از خونه‌های موزیسین‌های بزرگ که می‌تونید برید و بازدیدشون کنید و درباره‌شون بخونید.

توی وین چندتا خونه وجود داره که به موتزارت و بتهوون و باقی موزیسین‌های معروف منتسبه و شما می‌تونید برید و اون‌ها رو ببینید. معروف‌ترین‌شون هم خونه موتزارته که درست پشت کلیسای اشتفان‌پلاتز قرار گرفته. بد نیست قبل از اینکه به این خونه برید فیلم آمادئوس رو ببینید که درباره زندگی موتزارته و البته که خب همه اتفاقات فیلم عینا تو زندگیش اتفاق نیفتاده. توی بازدیدتون از این خونه بهتون توضیح می‌دن که چه چیزهایی از این فیلم با زندگی واقعیش فرق داره.

موسیقی

سالار: کلا همه جای شهر میشه رد پای این موسیقی رو توی فرهنگ مردمی و توریستی دید. از موزیسین‌های خیابونی حرفه‌ای بگیر تا حتی توی دستشویی‌های متروی اپرا.

غزاله: انگار موزیک خیابونی جز جدانشدنی این شهره. چند قدم یبار صدای یه موزیک جدید میاد.

صدای موزیک خیابونی

 

سالار: برای اینکه بتونیم بیش‌تر با حال و هوای موسیقی تو این شهر آشنا بشیم رفتیم سراغ ساسان محبی که اون‌قدر رشته‌ای که خونده و تدریس می‌کنه سخت بود که از خودش خواستم برامون توضیحش بده:

ساسان محبی (مهمان برنامه): من دو تا رشته رو در وین درس خوندم، یکی رشته پیانو و یکی رشته آهنگ‌سازی، در این دو رشته در وین فارغ‌التحصیل شدم. بعدا هم به‌خاطر علاقه‌ام به آهنگ‌سازی فیلم به کالج موسیقی برکلی آمریکا رفتم و اون‌جا آهنگ‌سازی فیلم خوندم.

سالار: و شما الان در دانشگاه تهران و هنر هم درس می‌دین درسته؟

ساسان: بله، من الان نزدیک دو ساله برگشتم ایران و در دانشگاه هنر و دانشگاه تهران به صورت استاد مدعو مشغول تدریس‌ هستم.

 

وین، مهد موسیقی کلاسیک اروپا

سالار: خب آقای محبی من اولین سوالم اینه که موسیقی کلاسیک چه شاخصه‌ای داره یعنی ما چه موسیقی‌ای رو بهش می‌گیم اصلا کلاسیک؟

ساسان: بله، موسیقی کلاسیکی‌ که ما حداقل الان در این دوره اسمش رو کلاسیک میذاریم، به‌خاطر فرم آهنگ‌سازی و سازبندی‌ای که در اون دوره قطعاتش رو می‌نوشتن، ما الان بهش می‌گیم فرم کلاسیک. به‌عبارتی کلاسه‌شده، اگه بخوایم خیلی خودمونی بگیم، تعریف داره که باید چه کار کرد، چه کار نکرد، ملودی کجاست؟ ملودی دوم کجاست؟ چه‌جوریdevelop می‌شه و چه‌جوری بازگشت می‌شه که بهش می‌گیم کلاسیک. در اصل در هر دوره موسیقی‌ای که شروع به کار می‌شه در اون لحظه بهش می‌گیم موسیقی مدرن، بعدا در دوره‌های بعد اسم‌های دیگه روش می‌ذاریم. موقعی که حالا از موسیقی باروک موسیقی کلاسیک شروع شد، در اون دوره حالت مدرن بود، بعدا شد اسمش کلاسیک، بعد از دوره بتهوون به بعد که موسیقی رمانتیک شروع شد، در اون دوره بهش می‌گفتن موسیقی مدرن و بعدا ما بهش می‌گیم رمانتیک. این اسامی بعدا بهش اضافه می‌شه.

 

سالار: یک نکته‌ای که ما خیلی زیاد می‌شنویم اینه که اتریش و خاصه وین مهد موسیقی کلاسیک اروپاست. می‌خوام ببینم که اصلا برای چی وین به این خصیصه معروفه؟

ساسان: به دو دلیل. یک دلیل مساله تاریخیه، بخاطر موقعیت حتی جغرافیایی اتریش و وین در اروپا که حالت مرکزیت داشت بین اروپای شرقی و غربی، خیلی از آهنگ‌سازها در اتریش زندگی می‌کردن حالا بگذریم از این‌که خود سلطنت اتریش در اون دوره که هابسبورگ‌ها بودن خیلی زیاد به مساله هنر اهمیت می‌دادن و حتی به‌عبارتی به خیلی از آهنگ‌سازها باج می‌دادن که اون‌جا بمونن مثل بتهوون، به هر حال هزینه‌ای رو براشون می‌پرداختن و من الان اسمش رو باج می‌ذارم، که در اتریش بمونن. و برای همین هم خیلی از آهنگ‌سازها در وین فوت کردن و در قبرستان مرکزی وین هستن. اگر کسایی بخوان به اتریش برن یکی از پیشنهادهاست که حتما برن اونجا. قبر خیلی از آهنگ‌سازهای معروف دنیا رو می‌بینن که در کنار همدیگه اون‌جا دفن شدن. خیلی‌هاشون اصلا اتریشی نبودن. این از نظر تاریخی.

در حال حاضر علت اینکه شاید می‌شه گفت که هنوز هم وین شهر موسیقی هست تعداد کنسرت‌هایی که هر شب در جاهای مختلف وین برگزار می‌شه، اون‌قدر تعدادش زیاده که شما شاید باید انتخاب بکنید که امشب کدوم یکی از این کنسرت‌ها رو دوست دارید برید و جالب اینه که تقریبا همه کنسرت‌ها هم کل بلیط‌هاش فروش رفته هر شب، یعنی تموم می‌شه. باید خیلی از قبل‌تر رزرو بکنن، اگرکسایی که علاقه‌مندن برن اتریش و کنسرت ببینن. یک سری آپشن‌ها وجود داره برای کنسرت مثل مثلا اپرای وین اگر بخوان برن که آپشن بلیط ایستاده داره که در سه طبقه مختلف می‌تونن بلیط بگیرن که همون اول باید انتخاب بکنن که طبقه هم‌کف رو می‌خوان بگیرن، بالکن وسط یا بالکن بالا رو، که خوبیش هم برای ما اینه که از نظر مبلغ خیلی ارزون هستش با 2-3 یورو می‌تونید بلیت ایستاده رو در اپرای وین بگیرید و از موسیقی و اپرا لذت ببرید.

 

موسیقی کلاسیک رو با چه آهنگ‌سازهایی شروع کنیم؟

سالار: آقای محبی مرسی از این نکته‌ای که گفتین، من حالا برمی‌گردم به این ماجرای اینکه که چجوری ما بریم کنسرت، اما سوالم اینه که ما اگر بخوایم موسیقی اتریش رو بشناسیم یعنی بگیم که من موسیقی کلاسیک اتریش رو شناختم، باید بریم سراغ کی؟ موتزارت گوش کنیم؟ شوبرت گوش کنیم؟ ماهلرگوش کنیم؟ چی کار باید بکنیم دقیقا؟

ساسان: دو تا موزیسین در حال حاضر به عنوان حالا بزرگ‌ترین موزیسین‌ها، چون خیلی هستن موزیسین‌های اتریشی هم، خیلی برای ما شاید جلوه موسیقی اتریش رو داره، بله یکیش موتزارت هست، البته من این توضیح رو باید بدم که موتزارت در زالسبورگ به‌ دنیا اومده، که الان زالسبورگ جز اتریش حساب می‌شه، در زمانی که زالسبورگی وجود داشت در اون دوره‌ای که موتزارت به دنیا اومد، قسمتی از خاک آلمان بود. ولی ما کلا موتزارت رو یکی از شاخه‌های اصلی آهنگ‌سازهای اتریشی می‌دونیم. حتی انقدر به هر حال تبلیغاتی شاید بشه گفت، اهمیت پیدا کرد که شکلات‌های موتزارت هم هست که تو اتریش ساخته می‌شه ولی شاید می‌شه گفت اصلی‌ترین آهنگ‌ساز اشتراوس هست، یوهان اشتراوس که دو تا بودن یوهان اشتراوس پدر، یوهان اشتراوس پسر. یوهان اشتراوس پسر والتزهاش خیلی سمبل موسیقی اتریشی رو می‌تونید توش بشنوید.

 

سالار: بسیار هم عالی. من خودم رو می‌گم و شاید خیلی از دوستان مثل من، اینکه ما سررشته موسیقی نداریم، اما وقتی که می‌ریم با یک سری واژه‌های تخصصی موسیقی مواجه می‌شیم. مثلا من می‌خوام برم به یک کنسرت موسیقی کلاسیک. بعد می‌بینم که درواقع ارکستر فیلارمونیک وجود داره، ارکستر سمفونی وجود داره، و این‌ها اجراهاشون، یه سری تو اپرا می‌زنن، یه سری سونات دارن، یه سری سمفونی دارن. فکر می‌کنی ما وقتی به عنوان یک گردشگر می‌خوایم بریم اون‌جا مناسب‌ترین تجربه‌ای که می‌تونیم از موسیقی کلاسیک و تو تاین یک ذره محدودتر داشته باشیم چه سبک موسیقی‌ای هست و چه اجراهایی رو می‌تونیم بریم؟

 

بهترین سالن‌ها برای تجربه موسیقی کلاسیک در وین کجاست؟

ساسان: سوال خوبیه. چون یه اتفاقی که خیلی توی وین می‌افته این هستش که یه سری فروشنده‌های کنسرت رو تو خیابون می‌بینید که اکثر اینها هم لباس‌های قدیمی رو تنشون کردن مثل دوره‌ای که موتزارت بوده و کلاه‌گیس سرشون بوده و لباس‌های بلند اشرافی تنشون هست که سعی می‌کنن به توریست‌ها بلیط بفروشن. نمی‌گم کنسرت‌هایی که اون‌ها بلیط می‌فروشن کنسرت‌های بدی هست ولی اگر تاپ‌ترین کنسرت‌ها رو در وین بخوایم ببینیم شاید اون‌ها بهترین آپشن نباشن.

بهترین جاهایی که می‌شه به کنسرت رفت یکی سالن کنسرت‌هاوس وین هستش که ساختمونی هست که چند سالن داره اون‌جا. بی‌اهمیته کدوم سالن رو برید معمولا تمام کنسرت‌هایی که در اونجا برگزار می‌شه یک لِوِل خاص خودش رو داره و اگر کسی بخواد واقعا موسیقی خوب بشنوه این یکی از آپشن‌های خیلی خوبه.

دو تا ساختمون اپرا اون‌جا داره، یکی اپرای شهر هست که توی منطقه یک وین هستش و یکی اپرای مردمی هستش که توی مرز منطقه هفده هستش، که اپرای شهر معمولا اپراهاش سنگین‌تره که شاید هر کسی حتی حوصله‌اش رو نداشته باشه ولی به نظر من پیشنهاد خیلی خوبیه که یک بار تجربه بکنید. اپراهای مردمی بیشتر اپرت پخش می‌کنه که خیلی سبک‌تر هستش از نظر موسیقیایی یا حتی خیلی شادتر هستش. این سه جا رو من پیشنهاد می‌کنم به عنوان مکان‌های اصلی برای توریست‌ها. اما اگر کسی بخواد واقعا موسیقی حرفه‌ای رو گوش بکنه یک سالن دیگه‌ای وجود داره که بهش موزیک‌فراین Music ferein می‌گن. فراین میشه، نمی‌دونم حالا فارسی بهش چی می‌گن، شاید موسسه یه همچین چیزی. به هر حال، اگر کسی بخواد موسیقی واقعا حرفه‌ای رو گوش بکنه سالن موزیک‌فراین یکی از بهترین سالن‌های کنسرت هست در کل اروپا و علت اینکه من می‌گم یکی از بهترین‌ها هست بخاطر آکوستیکش هستش، چون سالن‌های کنسرت با همدیگه متفاوت هستن و اونجا اونوقت باید از خیلی قبل‌تر بلیت رزرو بکنید چون اونجا کسای دیگه که میان کنسرت می‌دن در موزیک‌فراین معمولا موزیسین‌های جهانی هستن.

موسیقی

 

آداب رفتن به کنسرت‌های موسیقی کلاسیک چیه؟

سالار: یک چیزی که من فکر می‌کنم که به‌خاطراینکه ما تقریبا یک همچین آدابی رو نداریم تو کشورمون، به عنوان یک توریست ایرانی، من خودم باز خودم رو مثال می‌زنم، همیشه استرس دارم که آداب رفتن به یک کنسرت موسیقی کلاسیک چیه؟ از لحظه اولی که وارد سالن می‌شم، اینکه کجا باید بشینم، چه آدابی داره، آیا باید دست بزنم؟ اون لباسی که می‌پوشم چی باید باشه؟ می‌تونین یه تجربه رفتن به موسیقی کلاسیک و آدابش رو در چند دقیقه واسه ما توضیح بدین.

ساسان: رفتن به کنسرت‌ها در اتریش یا کلا کنسرت رفتن تا یه حدی یک سری آدابش رو نگه داشته از نظر تاریخی اگر بخوایم بگیم، یک مقداریش رو که از دست داده تقصیر امثال من هستش که اونجا دانشجو بودیم و سعی کردیم که یه سری آداب رو بشکنیم. از جمله اینکه چه لباسی بپوشیم، خیلی جاها فشار می‌آوردن که باید لباس حتما رسمی باشه، به هرحال انقدر الان سخت‌گیری نمی‌شه، قدیم می‌شد، ولی حتی اگر علاقه‌مند هستید می‌تونید توی تنفس‌، چون تنفس کنسرت یکی از مکان‌های اصلی عرضه لباس‌های جدید همیشه بوده، چه حالا توی اتریش چه تو پاریس، که می‌بینید که آدم‌ها چه لباسی پوشیدن، هنوز هم تا یک حدی هست. ولی اگر کسی بخواد به عنوان توریست بره، اجازه داره با لباس آزاد بره اما چندتا چیز خیلی مهمه.

کنسرت‌های اونجا رأس ثانیه شروع می‌شه، شما به هیچ‌وجه دیر نمی‌تونید برید، اگر دیر برید در رو باز نمی‌کنن براتون اصلا. یعنی اینجوری نیست که اگه شما دیر برید با این‌حال می‌تونید برید تو. حتی توی اپرای وین چون قسمت‌های مختلف اپرا داره، شما اگر وسط‌ یک قسمت اپرا به هر دلیلی، بخواید دستشویی برید یا جایی برید آب بردارید، از سالن بیرون بیاید، اجازه ندارید دیگه برگردید، تا موقعی که تنفس بشه، اون‌موقع اجازه دارید برگردید. داخل سالن باید خیلی ساکت باشید، شما حتی اجازه حرف‌زدن با بغل‌دستی‌تون رو خیلی بلند ندارید، می‌تونید کوتاه با یکی چندتا کلمه ردوبدل کنید ولی اگر طولانی صحبت کنید آدم‌ها اعتراض می‌کنن، آدم‌ها اونجا اومدن که کنسرت رو بشنون. خوبی حالا اپرا، چون الان صحبت اپرا هم شد، اپراها همه، شاید بامزه باشه براتون، در وین زیرنویس داره. زیرنویس‌ها رو زیر اپرا نمی‌تونن نشون بدن چون اون‌جا به‌ هر حال دارن بازی می‌کنن و می‌خونن، درجایگاهی که شما نشستید یک مونیتور خیلی کوچولو جلوتون هست، اون چیزی که می‌خونه رو شما اون‌جا می‌بینید و می‌تونید حتی زبونش رو عوض بکنید، به زبون اصلی که اون خواننده داره می‌خونه ببینید یا ترجمه‌اش رو انتخاب بکنید به انگلیسی که چی داره می‌خونه. توریست‌هایی که دارن به وین می‌رن و به واسطه به هر حال کنسرت، به سالن‌های کنسرت می‌رن، شاید قطعات رو نشناسن، مراقب باشن که وسط قطعه دست نزنن. بعضی از قطعات چند قسمت داره، مثلا چون شما سوال کردید قبلش، سمفونی چهار قسمته و باید واقعا صبر بکنن چهار قسمت تموم بشه. من پیشنهاد می‌کنم صبر بکنن ببینن وقتی بقیه دارن دست می‌زنن، اون‌موقع دست بزنن.

سالار: بهترین کاره که منم همیشه این کار رو می‌کنم. بسیارخب. نکته خاصی هست که درمورد موسیقی و درواقع در مورد وین، در مورد موسیقی اتریش بخواین بهمون بگین در آخر؟

ساسان: من پیشنهاد می‌کنم به‌جای اینکه در رابطه با خود موسیقی حرف بزنم، در رابطه با مکان‌هایی که آهنگ‌سازها در اون‌جا زندگی کردن بگم، شما خیلی ساختمون‌های مختلف می‌تونید برید که حالت موزه شده رو ببینید که آهنگ‌سازهای جهانی اون‌جا زندگی کردن. بتهوون چندتا ساختمون اون‌جا داره، علت اینکه چندتا ساختمون داره بخاطر اینه که شاید خوب چون نمی‌شنید آدم پرسروصدایی بود و از جایی که خونه رو اجاره کرده بود بیرونش می‌کردن و می‌گفتن خب حالا باید بری یک جای دیگه. یک دلیلش این بود، یک دلیلش هم داستان ییلاق-قشلاق بود که به هر حال مجبور بودن که جاشون رو عوض بکنن.

خارج از اون موتزارت هم در وین خونه داره، محل اصلی تولد موتزارت در زالسبورگ هست که یک ساختمون چندطبقه‌ست که بامزگیش اینه که ویولون اصل موتزارت هم اون‌جا توی یک محفظه شیشه‌ای نگه‌داری می‌شه با دمای مناسب، با رطوبت مناسب که خراب نشه. اگر به ساختمون موتزارت در زالسبورگ دوستان مراجعه کردن، در قسمت آخر یک مغازه کوچیک وجود داره که می‌تونید اونجا قطعات موتزارت رو بخرید. یکی از شاید جذابیت‌ها، یکی از سی‌دی‌های اون‌جا هستش که یهودی منوهین نوازنده خیلی معروف ویولن با همین ویولن اصل موتزارت که دراون‌جا وجود داره قطعات موتزارت رو اجرا کرده. شاید این جذاب باشه که اون صدای اصل ویولن چجوری شنیده می‌شه رو بخرید.

ولی تو خود وین آهنگ‌سازهای دیگه مثل شوبرت اون‌جا محل زندگیش رو می‌تونید برید ببینید خارج از بتهوون و موتزارت. قبرستان مرکزی وین رو حتما برید ببینید چون اون‌جا یک عالمه از قبر‌های آهنگ‌سازهای معروف رو کنار همدیگه می‌بینید، این پیشنهاد منه. در ضمن ربطی به موسیقی نداره، پشت اون قسمت آهنگ‌سازها در قبرستان مرکزی وین قبر آثای سیاوش کسرایی هم وجود داره.

موسیقی

 

سالار: این موسیقی که الان شنیدین از ساخته های خود آقای محبی بود.

کیمیا: من فقط یه توضیحی هم بدم که همون‌طور که ساسان محبی گفت، طبیعتا برای شنیدن موسیقی ناب و حرفه‌ای بهتره که خب برید سراغ سالن‌های تخصصی. اما اون آدم‌هایی که لباس سنتی پوشیدن و بلیت کنسرت می‌فروشن، بیشتر برای توریست‌هاییه که دوست دارن یه دید کلی و عامیانه‌تری از موسیقی اتریش داشته باشن. این اجراها ملغمه‌ایه از اجرای آثار موتزارت و شوپن و اشتراوس و باله و اپرا و برای توریست‌ها درواقع برنامه‌ریزی شدن.

موسیقی

 

در وین چه غذاهای اتریشی رو امتحان کنیم؟

کیمیا: معروف‌ترین غذای اتریشی که حیفه بریم تا اتریش و امتحانش نکنیم، شنیسل اتریشیه، تو ایران ما بیشتر شنیسل مرغ رو می‌شناسیم اما طبیعتا این شنیسل می‌تونه با گوشت‌های مختلف مثل گوساله و خوک هم درست بشه. تو اتریش مرسومه که کنار این غذاهای گوشتی یه سالاد گرمی سرو می‌کنن، این سالاد کلم ترش پخته‌شده‌ایه که با زیره و سیب و شراب سفید طعم‌دار می‌شه که به صورت سنتی گرم سرو می‌شه. الان می‌دونم قیافه‌هاتون یکم عجیب و توهم‌رفته شده ولی من بهتون قول می‌دم که خوشمزه‌ست، حتما امتحانش کنید. یک غذای معروف دیگه هم که امتحان کردم سارمائه که یه‌ جورایی شبیه دلمه برگه.

اما حتما تعریف سوسیس‌های اتریشی رو هم شنیدید دیگه. برای اینکه تخصصی‌تر در موردش بشنوید رفتیم سراغ یاسمن که هشت ساله وین زندگی می‌کنه، ازش خواستیم به طور کلی از غذاهای وین و زندگی شبانه تو وین بگه.

موسیقی

یاسمن (مهمان برنامه): یکی از غذاهای خیلی محبوب توی وین سوسیسه، که دو تا از مهم‌ترین سوسیس‌هایی که توی وین هست،  kasekrainerکزه‌کراینره که سوسیس پنیریه و یکی دیگه‌اش هم سوسیس وینیه که از خانواده سوسیس فرانکفورتره که با همون اندازه و شکله و ازگوشت گاو یا گوشت خوک درست می‌شه. سوسیس هم معمولا با کِخِن یا ترب که به‌صورت رنده شده هست به اندازه یه قاشق مرباخوری کنار سوسیس سرو می‌کنن.

یکی دیگه از میان‌وعده‌های مهمی که توی وین خیلی طرفدار داره لبه‌کزه‌زمله که لبه‌کزه یا فلایش‌کزه درواقع پنیر گوشتی یا لوبیای گوشتیه که یه گوشتیه که توش خیلی پنیر داره، درواقع یک جورایی مثل سوسیسه ولی شکلش خیلی مکعبی‌ شکله و مشخصه‌اش هم همین شکل زاویه‌دارشه. و زمل هم در واقع همون نون خیلی معروف اتریشیه که این تیکه گوشت رو می‌برن و لای نون می‌ذارن و به عنوان میان‌وعده مصرف می‌کنن.

موسیقی

 

شیرینی‌ها و دسرهایی که توی وین باید امتحان کنیم

یاسمن: خب، اتریشی‌ها خیلی شیرینی و دسر دوس دارن، یه غذایی که حالا هم می‌شه بهش گفت غذا هم دسر، اسمش کایزراشمارنه که تخم‌مرغ و آرده، یک چیزی مثل خاگینه‌ست که کشمش و پودر قند هم داره، بیش‌تر به عنوان دسر استفاده می‌شه ولی چون خیلی غذای سنگینیه می‌تونه به‌عنوان غذای اصلی هم استفاده بشه.

یکی دیگه از شیرینی‌های خیلی معروفی که دارن زاختوعته‌ست که زاختوعته یه کیکیه که چندلایه‌ست و لایه‌های بیرونیش انواع شکلاته و وسطش یه تیکه مربا میاد که این رو کنار خامه‌ای که هم‌زده شده می‌خورن. زاختوعته هم اولین‌بار گفته می‌شه که توی هوته‌زاخه اختراع شده که یکی از جاذبه‌های توریستیه که توی منطقه یک وینه، یک کافه دیگه‌ای هم هست توی اون منطقه به اسم کافه دمل که این‌ها ادعا می‌کنن که اولین‌بار این‌ها زاختوعته رو اختراع کردن و زاختوعته‌شون هم خیلی خوشمزه‌تر از زاختوعته‌های دیگه‌ست.

از شیرینی‌های دیگه‌شون اشترودل یا همون اشترودلی که خودمون هم داریم توی ایران درست می‌کنیم هست که خمیر نازکه که توش با میوه که معمولا از سیب استفاده می‌کنن درست می‌شه.

کدوی حلوایی خیلی توی آشپزی اتریشی اهمیت داره، بویژه توی فصل پاییز به بعد که فصل کدو‌حلواییه که باهاش کیک‌های مختلف درست می‌کنن، سوپ کدوحلوایی داریم و یه روغن خیلی معروفه که مال منطقه اشتایماگ یا گراتسه، اون سمته، که روغن تخم کدوعه که حالا این رو با سالاد و حتی با بعضی از دسرها هم مصرف می‌کنن.

موسیقی

 

زندگی شبانه وین

یاسمن: وین بیشتر شهر روزه تا شهر شب. زندگی شبانه داره ولی نه اون‌قدر که توی شهرهای دیگه اروپا مشهوده.

غزاله: دارم تو خیابون گراوِن قدم می‌زنم، ساعت ده دقیقه به هفت شبه، روز اول سفره و دور و برم پر از برندهای لوکس و های‌اِنده. یه کافه با نور قرمز که توش پر از بخاری‌های گرمه وسط خیابون این رو پهن‌کردن آدم هی دلش می‌خواد بره بشینه اینجا فقط قهوه بخوره، آدم‌ها رو نگاه بکنه، به صدای موزیک خیابونی گوش بده. سمت راستم صدای گیتار میاد. یه خانوم که به نظر میاد مادر و پسرن. خانومه داره آواز می‌خونه، پسرش هم همراهش گیتار می‌زنه.

موسیقی خیابونی

یاسمن: معمولا زندگی شبانه محدود می‌شه به هفته‌ها و روزهایی که فرداش تعطیلی رسمیه. مراکز خرید و فروشگاه‌ها معمولا ساعت 6 تا 8 دیگه می‌بندن. رستوران‌ها معمولا آشپزخونه‌هاشون تا 10 شب بیشتر باز نیست. و از اون به بعد اگر کسی توی خیابونه و بخواد اگر چیزی بخوری بایستی از دکه‌های سوسیس‌فروشی یا دکه‌های کبابی درواقع خرید کنه. این دکه های سوسیس‌فروشی یا همون ووشتن‌اشتندل‌ها توی وین خیلی معروفن و هر کدومشون یه ویژگی خاصی دارن، و هر آدمی من فکر می‌کنم که برای خودش یه دکه سوسیس‌فروشی محبوبی داره که معمولا هم اطرافش چند نفر آدم وایسادن و حالا سوسیس و آبجو و این چیزها میخورن.

غزاله: دارم تو خیابون گراون که دیشب هم این‌جا بودیم راه می‌رم، انگار نه انگار این همون خیابونه. به‌قدری ساکت و سوت‌ و کوره که انگار هیچ‌کس اینجا زندگی نمی‌کنه. فقط گه‌گداری صدای ماشینی.. موتوری.. میاد و این سکوت رو می‌شکنه.

 

نوشیدنی‌های معروف وین

یاسمن: زندگی شبانه وین محدود می‌شه به نوشیدن. حالا این نوشیدنه می‌تونه آبجو یا شراب باشه. خب نوشیدن آبجو خیلی به‌عنوان تفریح توی فرهنگ اتریش هستش و این‌ها یک‌سری بییرگارتن یا باغ آبجو دارن که حالا توی تابستون‌ها توی یک باغچه‌ایه که میز گذاشتن و ملت نشستن و آبجو می‌نوشن. یا اینکه اگر زمستون باشه توی یک فضاییه که حالا میزهای بزرگی داره و آدم‌ها می‌تونن دورش بشینن.

موسیقی

یاسمن: دیگه. قهوه خیلی مهمه توی وین و اینکه از قدیم اصلا یک کافه‌هاوس‌هایی بوده یا درواقع قهوه‌خانه‌هایی بوده که این‌ها خیلی معماری قدیمی‌ای هم دارن و این کافه‌هاوس‌هایی که خیلی قدیمی هستش معمولا خیلی پیش‌خدمت‌های قدیمی‌ای هم داره یعنی پیش‌خدمت‌هایی که سال‌های ساله که این‌ها توی این کارن و خیلی ویژگی خاصی که دارن اینه که خیلی بداخلاقن یعنی به‌عنوان یک جاذبه توریستی هم حتی هست که خیلی‌ها میان تا این بداخلاقی این پیشخدمت‌ها رو ببینن.

موسیقی

سالار: صحبت از پیش‌خدمت‌های بداخلاق وینی شد خواستم بگم ما خودمون کافه‌نادری‌مذگان داریم.

اما یکی از توصیه‌های اصلی واسه درک فرهنگ روزمره مردم اتریش همون کافه‌هاوس‌هایی هست که یاسمن بهشون اشاره کرد. این کافه‌هاوس‌ها از قدیم محل جمع‌شدن مردم و بحث و حتی تصمیم‌گیری‌های سیاسی بوده. به خاطر همین کافه هاوس‌هاست (سالار سر گفتن این کلمه بارها تپق می‌زند)

که خیلی‌ها به اشتباه می‌گن که قهوه از اتریش وارد اروپا شده که خب صحت نداره اما نشون‌دهنده تاثیر عمیق این کافه‌هاوس‌ها تو فرهنگ مردم اتریشه.

کیمیا: داستان اتریش و زیبایی‌هاش به وین ختم نمی‌شه. اتریش کلی جای زیبا برای شهرگردی و طبیعت‌گردی داره. مثلا همون‌جوری که تهرانی‌ها برای تفریح آخر هفته‌شون می‌رن درکه و دربند، تو وین هم می‌شه به راحتی و با وسایل نقلیه عمومی، می‌شه رفت روستاهای مختلف اطراف رو دید. مثلا روستای گرینزینگ که تو شمال وین قرار گرفته و پره از رستوران‌های متفاوت. از گرینزینگ هم می‌شه سوار اتوبوس بشید و برید سمت طبیعت و گشتی هم تو در کالزبرگ و لئوپولزبرگ داشته باشید. کالزبرگ و لئوپولزبرگ دو تا تپه هستن که اطراف وین و مشرف به این شهرن، می‌تونید یک بعدازظهر متفاوت رو اون‌جا بگذرونید.

علاوه بر همه این جاذبه‌هایی که اطراف وین هستن، اتریش با هشت کشور دیگه مرز زمینی داره که به راحتی می‌تونید سفری هم به اون‌ها داشته باشید. مثلا می‌تونید بلیت اتوبوس براتیسلاوا که پایتخت اسلوواکیه رو بگیرید و یک ساعته به اون‌جا برسید. یا پراگ و پل چارلز معروفش تنها ۳۳۰ کیلومتر با وین فاصله دارن که تقریبا می‌شه سه ساعت و نیم

موسیقی

 

سالار: اپیزود بیست و سوم رادیوجولون 20 آبان‌ماه 1398 ضبط شده، همون‌جور که می‌دونید شنیدن جولون واسه شما تا الان رایگان بوده و تا هر موقعی که جولون ادامه داشته باشه هم رایگان باقی می‌مونه. اما تهیه و انتشار محتوای مفید و البته دست اول یک کار هزینه بره، این هزینه هم هزینه‌های ریالیه و هم وقت و انرژی‌ای که صرف این کار می‌شه. اگه دوست دارید به تداوم جولون کمک کنید علاوه بر معرفی ما به دوست‌هاتون می‌تونید از طریق لینک وبسایت حامی‌باش که براتون تو قسمت توضیحات پادکست می‌ذاریم ازمون حمایت کنید و کمک کنید تا بیشتر جولون بدیم و بیشتر همسفر بشیم.

موسیقی

 

غزاله: پرواز ما چند دقیقه‌ای می‌شه که پریده. توی ردیف24A کنار پنجره نشستم و از بالا به وین که حالا خیلی خیلی کوچولو شده نگاه می‌کنم. خونه‌ها از بالا عین یک مشت نگین که انگار ریخته شده رو یه تیکه پارچه مخمل سیاه برق می‌زنن. پرواز ما تقریبا یک ساعت و نیمه و تو این مدت دارم مجله‌ای که روبه‌روم روی صندلیه ورق می‌زنم و بی‌صبرانه منتظر اون قهوه اتریشی‌ای هستم که توی پرواز سرو می‌شه. امروز خیلی شلوغ‌پلوغ بود، بالاخره می‌تونم یکم استراحت کنم.

 

پیاده‌سازی متن: صدی رجبی

در این اپیزود به گرجستان برخواهیم‌ گشت و در مورد شهرهای کمتر شناخته شده‌ی این کشور گپ می‌زنیم. از تفلیس شروع می‌کنیم و می‌ریم به سمت بهشتی به نام مستیا در غرب این کشور.در بخش باروبندیل از اینکه چه کوله‌ای خوبه و چطور باید کوله‌تون رو انتخاب کنید حرف زدیم.در بخش سفرنامه هم از زبان جهانگرد معروف ایتالیایی یعنی “پیترو دلاواله” با احوالات و منش شاه عباس کبیر آشنا می‌شیم.
پیشنهاد می‌کنیم که قبل از شنیدن این قسمت ابتدا اپیزود اول ما رو به نام سرزمین خاچاپوری بشنوید.

رادیو جولون کاری از سالار موسوی و کیمیا خسروی

اپیزود پانزده – بر بلندای قفقاز (از تفلیس تا غرب گرجستان)

 

کیمیا: سلااام

سالار: اینجا یه رادیو واسه جولون دادنه!

موسیقی

کیمیا: همراه‌های قدیمی ما یادشونه که شروع رادیو جولون (یعنی اولین قسمت فصل اول) با اپیزود سرزمین خاچاپوری بود. توی اون اپیزود مفصل در مورد تفلیس، راه‌های دسترسی به گرجستان و فرهنگ مردمش و حتی رقص گرجی براتون گفتیم و اگه اون اپیزود رو گوش ندادید یا یادتون رفته پیشنهاد می‌کنم، اول یه سر به اون اپیزود بزنید.

سالار: کیمیا اون اپیزود سرزمین خاچاپوری رو با یک جمله تموم کرد تا بهتون بگیم که حتما حتما به گرجستان برخواهیم گشت. چی بود اون جمله؟

کیمیا: تا حالا اسم اوژگولی رو شنیدی؟

موسیقی

 

چرا باید غرب گرجستان را ببینیم؟

سالار: گرجستان از اون مقصدهاییه که با یک‌بار و دوبار سفر پرونده‌اش بسته نمیشه. اونقدر جاهای عجیب و غریب و اقلیم‌های متفاوت داره که چند سفر مختلف رو می‌طلبه. این سری می‌خوایم با هم از تفلیس راه بیفتیم و بریم سمت غرب گرجستان که به منطقه سوانتی Svaneti معروفه. یه بهشت کوچیک تو ارتفاعات قفقاز.

کیمیا: باوجود اینکه سوانتی خیلی منطقه زیباییه اما پیشنهاد می‌کنم یکم صبوری کنید و برای رسیدن بهش یکم وقت صرف کنید. از تفلیس که مسیرتون رو بخواین ادامه بدین و حرکت کنید به سمت سوانتی می‌تونید شهرهای خیلی خیلی زیبایی رو تو مسیرتون ببینید. وقتی که از تفلیس راه می‌افتین اولین شهری که سر راهتون هستش، شهر متسختا هستش.

 

کلیسای جواری و شهر متسختا

سالار: اما من پیشنهاد می‌کنم قبل از اینکه حالا به متسختا بریم بیاین یه سر به جواری چرچ بزنیم. یه کلیسای خیلی جذاب توی ارتفاعات که تقریبا توی راه متسختا قرار داره.

کیمیا: کلا هم که می‌دونین دیگه فکر کنم تو اپیزود یک هم گفتیم گرجی‌ها خیلی آدم‌های مذهبی هستن و سرتاسر گرجستان می‌تونین به تعداد خیلی خیلی زیاد کلیسا ببینید.

سالار: ببین کیمیا من توی یه مسیری سوار یه دونه از این مینی‌بوس‌ها بودم و اتفاقا هم جلو نشسته بودم. بعد راننده مینی بوس تقریبا. . . تقریبا که نه، دقیقا به هر کلیسایی که می‌رسیدیم سه بار صلیب می‌کشید. دیگه یه جوری شده بود که این اواخر من وقتی این صلیب می‌کشید می‌فهمیدم که یه کلیسا، اطراف جاده هست. سرم رو می‌بردم بالا نگاهش می‌کردم.

موسیقی

کیمیا: بریم سراغ همون جواری چرچ. از کنار جواری چرچ می‌تونید منظره زیبای رودخونه رو ببینید که درست زیر پاتون دو شاخه میشه که یه شاخه‌اش می‌ره و می‌رسه به تفلیس و یه شاخه‌اش هم راهش رو به سمت غرب ادامه می‌ده. که به جفتش می‌گن متکواری!

سالار: من یادمه اونجا که بودیم با دوستامون به شوخی به اونجا می‌گفتیم خشتک گرجستان. منم بذار یه چیزی بگم خیلی خیلی محتمله که شما وقتی می‌رین جواری چرچ حتما عروسی گرجی ببینید. تقریبا از هر 100 نفر 105 نفر عروسی‌شون رو یه سر جواری چرچ میان، که اونجا عکس بگیرن. چون اونجا مناظر خیلی خوشگلی داره. اما نکته‌ی دیگه‌ای که مهمه اینه که شما از همون جا هم می‌تونین مقصد بعدی‌تون یعنی متسختا رو ببینید.

کیمیا: سالار قبل اینکه بری سراغ متسختا من این توضیح رو اضافه کنم که حمل و نقل بین شهرهای گرجستان معمولا با ماشین‌های ون هست که بهشون ماشروتکا میگن. ماتروشکا نه ها. . ماشروتکا. برای دسترسی به متسختا از تفلیس به راحتی می‌تونید با مترو برین تا نزدیکی ایستگاه didube اونجا تاکسی‌ها و ون‌هایی که حرکت می‌کنن به سمت متسختا رو می‌تونید به راحتی پیدا کنید. ما با همین ون‌ها رفتیم سمت متسختا و از اونجا هیچ‌هایک کردیم تا جواری چرچ و این اولین تجربه هیچ‌هایک‌مون تو گرجستان بود. حالا من واقعا برام سواله که اگه کسی نخواد هیچ‌هایک کنه، چجوری میتونه این کلیسا رو ببینه؟ چون توگفتی که اول برن جواری چرچ بعد متسختا رو ببینن.

سالار: آره اینی که من گفتم واسه موقعیه که ماشین در اختیار دارن. یعنی یا ماشین اجاره کردین یا با یه توری هستین و اینا. من قبل از اینکه جوابت رو بدم اینم بهتون بگم از اون ایستگاه مترو که میاین بیرون تقریبا تمام راننده‌هایی که اونجا هستن تلاش می‌کنن، راضی‌تون کنن که اینجا مینی‌بوس واسه متسختا نداره و بیاین در واقع ماشین اجاره کنین، تاکسی دربست بگیرین. ازشون رد بشین و به ما اطمینان کنید برین جلوتر می‌بینین که اونایی که تابلوی کازبگی یا خود متسختا رو دارن می‌تونین سوار شین و تا متسختا رو باهاشون بیاین. وقتی که اومدین و متسختا رو دیدین و گشتین تو همون میدون اصلی شهر یه سری تاکسی وجود دارن که شما رو بسته به اینکه قدرت چونه زنی‌تون چقدره، بین10 تا 20 لاری می‌برنن جواری چرچ و برتون می‌گردونن. بهترین کار اینه که تو همون میدون اگر کمتر از 4 نفر هستین، یکی دونفر دیگه رو هم پیدا کنید و باهم یه ماشین بگیرین تا قیمت بین‌تون تقسیم بشه.

موسیقی

 

دیدنی‌های متسختا چیه؟

سالار: متسختا این روزها یه شهر کاملا توریستیه. یه روستای کوچیک محصور تو دیوارهای سنگی که تمام محوطه‌اش هم سنگ فرش شده و پره از رستوران‌ها و کافه‌ها و مغازه‌های صنایع دستی فروشی. متسختا یه کلیسای بزرگ به نام اسوتیتس خوولی داره. (کیمیا میخندد یه بار دیگه بگو) تازه نمیدونم الانم درست میگم یا نه. گرجی‌ها معتقدند که اینجارو یه نفری، شنلی که در واقع مسیح موقع به صلیب کشیده شدن به همراه داشته رو، این آدم برداشته و آورده اینجا. کلی هم داستان داره. مثلا وقتی این شنل رو به خواهرش میده خواهرش درجا قالب تهی میکنه از غم و این حرفها و خلاصه اون شنل رو توی اون کلیسا دفن می‌کنن و اصلا اینجا کلیسا می‌سازن به خاطر تقدس این شنل. حالا اینکه این چقدر درسته یا نه رو من نمیدونم.

کیمیا: ببین راستش من خیلی خاطره خوبی از این کلیسا ندارم. از اپیزود قبلی جولون یادتونه دیگه. من و سمیرا با هم‌ رفتیم گرجستان و مهمون الا که تو کوچ‌سرفینگ‌ پیدا کرده بودیم، شدیم. روزی که تصمیم گرفتیم بریم سمت منطقه سوانتی تصمیم گرفتیم که شهر به شهر هیچ‌هایک کنیم تا به مقصد برسیم. الا هم گفت تا اوپلیتس سیخه همراهمون میاد. ( آره اینو اگه بعدا تونستم دوباره تکرارش کنم در موردش براتون میگم. ) خصوصیت بارز الا این بود که شیفته، تاکید می‌کنم شیفته‌ی تاریخ بود و اصلا تو ذهنش نمی‌گنجید این همه اطلاعات تاریخی که به زور میریزه تو مغز ما، بدون پردازش دیلیت میشن. بدترین قسمت داستان این بود که این کلیسا پر از تابلوی نقاشی و آثار تاریخ بود و الا از همون دم در دونه دونه دم تابلوها می‌ایستاد و تند و تند واقعا دارم میگم تند تند حداقل ده دقیقه در مورد هر کدومشون حرف میزد. حالا حساب کنید من داشت دلم پر میزد برای طبیعت زیبای بیرون کلیسا، الا هم ول کن قضیه نبود. با ایما اشاره با سمیرا تصمیم گرفتیم که شنیدن داستان‌های الا رو شیفتی کنیم. اینجوری که مثلا من برم تو چمن‌های بیرون کلیسا چرت بزنم و سمیرا تاریخ بشنوه، بعد جاهامو عوض کنیم. خب نتیجه چی شد؟ تا رسیدم پیش الا و سمیرا، الا گفت بیا اونا که برای سمیرا گفتم رو بگم، سمیرا تو هم وایستا جایی نرو که می‌خوام تکمیلش کنم.

سالار: من امیدوارم واقعا الا هیچ وقت فارسی نفهمه و این هارو نشنوه، چون کلا تو 2 اپیزود از خجالتش دراومدیم.

موسیقی

سالار: نمیشه از گرجستان صحبت کرد و از شراب‌های معروفش حرف نزد. خود گرجی‌ها با استناد به خمره‌های باستانی‌ که پیدا کردند، معتقدند که گرجستان مهد شرابه و اولین شراب دنیا اینجا تولید شده. اینکه چقدر این قضیه صحت داره رو مطمئن نیستم، اما واقعا می‌تونم بگم که در مورد کیفیت شراب‌هاشون اغراق نمی‌کنند. اینا رو گفتم برای اینکه بگم برید بگردید توی متسختا و توی شراب‌فروشی‌هاش غرق بشید. قالب شراب‌های گرجستان نیمه شیرین‌اند. اگر تونستید بگردین یه شراب کاملا شیرین پیدا کنید و یه دور رو به یاد ما نوش جان کنید و داد بزنید گامارجو. . .

موسیقی

 

سفر به گوری، زادگاه استالین

کیمیا: از متسختا بزنیم بیرون و راهمون رو به سمت غرب ادامه بدیم. شهر بعدی اسمش گوریه. اما قبل از اون یه سایت باستانی وجود داره به نام اوپلیتس سیخه. تکرار کنید، اوپلیتس سیخه. به همین سختی :)))

سالار: من نمیدونم یه “شهر پادشاهان” گفتن، اینقدر دنگ و فنگ داره آخه؟

کیمیا: والاااا…اینجا یه شهر باستانیه شاید شبیه میمند خودمون، به خاطر ساختار سنگ اون منطقه، مردم اومدند و کلی خونه و حتی یه کلیسا رو توی دل سنگ تراشیده‌اند و به زیبایی هرچه تمام‌تر تزئینش کردند. قدم زدن توی اون فضا وقتی می‌دونی مردم چه مراسم آیینی مفصلی اونجا برگزار می‌کردند، حس خیلی عجیبیه. بهتون پیشنهاد می‌‌کنم دم دمای غروب و تقریبا ساعتی که اتمام بازدیده، اونجا باشید و چند دقیقه‌ای تو فضای اونجا با خودتون خلوت کنید.

سالار: کیمیا جان غروب‌ها مال من بود. من تذکر بدم. من مسئول غروب‌هام. آره، غروب‌های قشنگی داره. گوری شهر کوچیکیه که همه فقط و فقط به یه خاطر میرن اونجا. اونم دیدن خونه و موزه استالین، رهبر بزرگ شوروی سابقه. نمی‌دونم الان وضعش چطوره اما 5-6 سال پیش که من اونجا بودم اکثر توضیحات به گرجی و روسی بود و ما به زور تونستیم یه راهنمای انگلیسی زبان پیدا کنیم که اونجا رو بهمون نشون بده. موزه مجموعه جالبی از تاریخ شکل‌گیری انقلاب سرخ روسیه و نقش استالین تو اون. برای مثال من اونجا فهمیدم که استالین توی تمام عکس‌ها یه دستش رو به نحوی پنهون می‌کرده، چون کوتاه‌تر از اون یکیه. اگر خوش‌شانس باشین و پیرمرد نگهبان خونه استالین رو هم پیدا کنین، براتون مفصل از خونه و زیرزمین مخفیش که استالین اونجا اعلامیه چاپ می‌کرده و حال و روز اون سال‌هاش، براتون تعریف می‌کنه. اما برای من وهم‌انگیزترین چیزی که توی اون موزه بود، ماسک مرگ استالین بود. برای اونایی که شاید ندونن ماسک مرگ، ماسکیه که بلافاصله بعد از فوت یه نفر از روی صورتش می‌سازند. دیدن حالت صورت فرد بزرگ و البته مخوفی مثل استالین از اون چیزهاییه که من رو ساعت‌ها به فکر فرو می‌بره که چی می‌مونه ازمون سرآخر.

موسیقی

 

قطارسواری در گرجستان

سالار: از گوری باید راه رو ادامه بدید تا برسید به کوتایسی. کوتایسی جزو شهرهای پرجمعیت و مرکز جاده‌های غرب کشوره. تقریبا از تمام شهرهای غربی به کوتایسی ماشین هست. از اونجا باید راهتون و ادامه بدین تا زوگدیدی. البته بگم که اگر نخواستین شهرهای وسط مسیر رو ببینین کل این مسیر رو می‌تونین با قطار هم طی کنین.

کیمیا: خانم خسروی وارد می‌شود: )) سالار خوب شد به قطار اشاره کردی. چون انتخاب خوبیه دیگه به هر حال. ما از تفلیس به ذوقدیدی رو هیچهایک کردیم، اما برای مسیر برگشت تصمیم گرفتیم بلیط قطار بگیریم. بلیط رو همون روز تو ایستگاه گرفتیم. واگنی که ما انتخاب کردیم دو تخته بود و تمیز و برای رسیدن از زوقدیدی به تفلیس یه شب تا صبح تو راه بودیم. اما در مورد خود ذوقدیدی.

سالار: آقا ما آخر سر نفهمیدیم این ذوقدیذیه یا ذوگدیدی . واقعا هر کدوم یه چیزی تلفظ می‌کردن.

کیمیا: مثه همین سوانتی که تو چی میگی؟

سالار: سِوانتی

کیمیا: یا مثه همین جُواری چرچ که تو چی میگی؟

سالار: جِواری چرچ.

کیمیا: هر وقت اونا رو فهمیدی، اینم هم می‌فهمی: ))

موسیقی

 

بار و بندیل، معرفی تجهیزات و راه و رسم سفر: کوله پشتی

سالار: اونایی که رادیو جولون رو پیگیری می‌کنن، می‌دونن که ما یه بخش داریم به اسم بار و بندیل و توش سعی می‌کنیم که به سوال‌های کلی‌تری که تو ذهن شماست جواب بدیم. اینکه اصلا سفر رو چجوری شروع بکنیم، چه وسایلی بگیریم و چطور از این وسایل استفاده کنیم و چیزهایی از این دست. پس اگر موافقین بریم بار و بندیل این اپیزود رو گوش بکینم.

موسیقی

کیمیا: اگه یادتون باشه تو یه بار و بندیلای قبلی از شروع کردن سفر گفتیم و از لوازم ضروری سفر و مفصل در مورد کفش صحبت کردیم. تو این اپیزود قراره بریم سراغ بحث شیرین کوله. چرا میگم شیرین، چون شاید به نظر خنده‌دار بیاد ولی من واقعا یه حس تعلقی به کوله‌ام دارم. یه جورایی انگار خونمه و همون بحث home sweet home قبل این اپیزود خیلی پیغام گرفتیم که ازمون پرسیدن واقعا کوله مهمه؟ مثلا یه کوله چینی معمولی با یه کوله حرفه‌ای که کلی تفاوت قیمت دارن چه فرقی دارن. بزارین همین اول داستان خیالتون رو راحت کنم، کوله چیزی نیست که باهاش شوخی کنید. دقیقا مثه داستان کفش. کوله مناسب صد درصد کیفیت سفرتون و البته سلامتی جسمانی‌تون رو تحت تاثیر قرار میده. پس اگه قراره زمان طولانی کوله روی دوشتون باشه خیلی خیلی مهمه که کوله از یه برند درست و حسابی که به صورت تخصصی روی داستان کوله کار میکنه، باشه. بازم تاکید می‌کنم که به هیچ عنوان سراغ کوله‌های فیک و های‌کپی و این قصه‌ها نرین. مثلا چیزی که تو بازار به وفور دیده میشه کوله‌های تقلبیه «Deuter » که به لحاظ ظاهر و رنگ تقریبا شبیه کوله‌های اصلی هستن. اما به لحاظ تخصصی واقعا هیچ فرقی با کوله‌های معمولی ندارن و استفاده طولانی مدت ازشون آسیب زننده‌اس.

 

انواع کوله‌های سفر کدام‌اند؟

سالار: قبل از اینکه بریم سراغ این قضیه که چه حجم کوله‌ای و چه مارکی برای سفر مناسبه، بهتره اول در مورد انواع کوله‌ها که تو سفر استفاده می‌شه، صحبت کنیم. به طور کلی کوله‌هایی که تو برنامه‌ها استفاده می‌شه به دو دسته کلی کوله‌های سفر یا travelling packs و کوله‌های کوهنوردی و پیاده روی یا hiking tracking packs تقسیم می‌شن. حالا فرق این دوتا کوله چیه؟ کوله‌های کوهنوردی همون کوله‌هایین که بیشتر می‌بینیم. همونایی که یک در اصلی از بالا دارن و بسته به نوع کوله زیپ‌هایی رو کوله برای دسترسی راحت‌تر به محتویاتش هم براش تعبیه شده. اما کوله‌های travelling کوله‌هایی هستن که زیپ سرتاسری دور تا دور دارن و دسترسی به محتویات داخلش مثل یه چمدون راحته.

کیمیا: نوع دسترسی و ساختار این کوله‌ها باعث شده که کوله‌های سفر معمولا وزن و ابعاد بزرگتری داشته باشن و تصمیم‌گیری اینکه دسترسی راحت به کوله براتون مهم تره یا تحمل وزن کمتر دیگه با خودتونه. اما اگه من بخوام تجربه شخصیمو بگم من یه کوله 35-10 کوهنوردی دارم ( همینجا تو پرانتز بگم که اون 10 که معمولا تو گفتن حجم کوله می‌شنوین مربوط به فضای اضافه‌ایه که بالای کوله وجود داره و در صورت نیاز می‌تونید بندهای کوله رو باز کنید و از اون حجمش هم استفاده کنید. پرانتزم یکم بزرگ شد: )) داشتم میگفتم من یه کوله 35-10 کوهنوردی Deuter دارم و یه کوله سفر 55 Deuter. شاید فکر کنید 55 خیلی بزرگه ولی مشکل اینه که کوله‌های travelling معمولا حجم بالایی داره. مثلا کوله‌های زنانه یا اصلا کوله‌های سفر Deuter کمترین حجمش 55 که مخصوص کوله‌های زنان هست. هر دوتا کوله‌ای که گفتم کوله‌ی درواقع سفرم و کوله‌ی کوهنوردی مناسب اندام زن‌ها هستن. اما با این وجود کوله سفرم روی بدن من خیلی راحت نمی‌شینه. ابعادش برای من زیادی بزرگه در حالی که مثلا همین کوله 55 اگه کوله کوهنوردی بودش، خیلی جمع و جور می‌شد و من باهاش راحت‌تر بودم. از اونجایی هم که من تو همه سفرهام زیاد پیاده‌روی می‌کنم، ترجیح می‌دم کوله جمع و جورتر و سبک‌تر که همون کوله‌های کوهنوردی می‌شه رو همراهم ببرم. مشکل دسترسی به محتویات کوله رو هم یه جور دیگه حل کردم. اونم اینکه لباس‌هام رو و سایلم رو تو یه سری کیسه‌های ضد آب هستش که به راحتی تو منیریه هم می‌تونید پیدا کنید می‌ذارم تو اونا، pack وسایلم رو میذارم تو کوله. مثلا اینجوری همیشه حواسم هست که وسایل حمومم تو پک نارنجیه. مثلا شلوارها تو پک سبزه و اگه یه چیزی از ته کوله‌‌ام هم بخوام نهایتا 4، 5 تا پک دربیارم می‌رسم به اون چیزی که می‌خوام. یه مورد دیگه هم اضافه کنم برای اینکه راحت‌تر بتونید بین این دوتا کوله تصمیم بگیرید اینه که اگه توی سفرهاتون لپتاب میخواین استفاده کنید بهتره که برین سراغ همون کوله‌های travelling. بخاطر اینکه بعضی از مدل‌هاش هستن که جای لپتاب دارن.

سالار: کیمیا در مورد اون بخشی که گفتی کوله‌ی زنونه من یه توضیح اضافه کنم که حتما حواستون باشه حتما کوله‌ای که انتخاب کنید مناسب بدنتون باشه. در واقع بهتره برین سراغ کوله‌ای که با جنسیت‌تون تطابق داره. چون توی این کوله‌ها آناتومی بدن لحاظ شده. مثلا کوله‌های زنونه بندشون کمی انحراف داره که به سینه‌ها فشار نیاره یا به صورت کلی کوله‌های آقایون نسبت به کوله‌های خانم ها درشت‌تره، بسته به اندامشون. اما چیزی که هست من توصیه می‌کنم که خیلی روی این جنسیت هم تعصب خاصی نداشته باشین. ممکنه شما یه آقایی باشین که کوله زنونه رو تنتون راحت‌تر بشینه یا بالعکس.

موسیقی

کیمیا: حالا اگه نوع کوله تون رو انتخاب کردین موقع خرید حواستون به یه سری موارد دیگه هم باشه.

 

چه حجم کوله‌ای برای من بهتره؟

سالار: کوله‌ها رو که نگاه بکنید یه قسمتی دارن دقیقا اون قسمتی که روی کمر شما می‌افته، که توی بازار حالت‌های مختلفی ازش هست. بهترین حالت اینه که کوله فضایی ایجاد بکنه بین کمر شما و کوله، که بهش در واقع تهویه می‌گن. که این کمک می‌کنه شما کمتر عرق بکنید و در واقع راحت‌تر بتونید از کوله استفاده بکنید.

کیمیا: یکی از سوالایی که خیلی برای همه پیش میاد موقع خریدن کوله حجم کوله هستش. اینکه چه حجم کوله‌ای براتون مناسبه. نمیدونم شده مثلا یه برنامه یک روزه می‌رید و می‌بینید یه نفر یه کوله هفتاد لیتری مثلا آورده و همه‌اش هم پره. من هیچ وقت نفهمیدم تو کوله این آدما چیه. مسئله‌ای که وجود داره همون قانون کلیه هرچقدر که اون ظرف بزرگ‌تر باشه، بیشتر هم پرش می‌کنیم و هرچقدر کوله‌تون جا داشته باشه مطمئن باشین کامل کامل پرش می‌کنید. پس سعی کنید که خیلی معقول‌تر و هوشیارانه‌تر انتخاب بکنید کوله تون رو. من دارم می‌گم مثلا من خودم یه کوله ۳۵ لیتری رو این کوله‌ی من سفر یه روزه با من میاد، سفر 25 روزه با من میاد. خیلی مهمه که چجوری بچینید و چه وسایلی استفاده کنید و فکر نکنید که خب حالا من میخوام یه کوله بخرم پس حتما برم اون کوله بزرگ بزرگه رو بخرم که تو همه سفرام به دردم بخوره. نه ممکنه اون کوله‌ بیشتر دست و پاگیر باشه.

سالار : من یه اعتقادی دارم اینکه حجم و وزن کوله‌ی شما یه جوری به تجربه‌تون هم بستگی داره. من اولین سفر دو هفته‌ای که رفتم کوله‌ام 21 کیلو بود و 21 کیلو واسه‌ی من بسیار زیاده و همین بود که نزدیک دو ماه سرشونه‌هام درد می‌کرد. اما الان یه سفر دو هفته‌ای رو با یه کوله‌ی 28 لیتری کوچولو می‌رم و تازه سوغاتی و اینام می‌خرم و برمی‌گردم.

کیمیا: موقعی که دارین کوله رو می‌خرین حواس‌تون به یه مورد دیگه هم باشه. کاور کوله. یکم ممکنه به نظر بعضیا سوسول بازی بیاد و یا فقط موقع بارونه. مثلا من دارم میرم کویر، کاور میخوام چیکار! نه. کاور کوله باعث می‌شه که کوله‌تون واقعا حفظ بشه و سالم‌تر بمونه و دوام بیشتری داشته باشه. پس تو هر شرایطی از اون کاورها بکشین روی کوله‌تون. اگه کوله‌ای دارین می‌گیرین که کاور خودش داره که چه بهتر، اگر هم نه که حتما براش کاور جدا تهیه کنید و این کاور رو همیشه روش داشته باشین و اینجوری میشه که مثلا من کوله‌ام 6 ساله که دارمش و اتفاقا بعد از 6 سال تازگیا دادمش خشک‌شویی. کاملا به نظر خودم حداقل تمیزه و نو به نظر میاد. و کاملا حالا حالاها قابل استفاده‌اس. برای ماندگاری بیشتر کوله‌تون علاوه بر اون داستان کاور پیشنهاد می‌کنم موقعی که می‌خواین کوله رو توی بار بدین توی هواپیما حالا یا با خودتون یه کیسه‌هایی داشته باشین که کوله رو بندازین اون تو، یا رپش کنید. همونجا توی فرودگاه رپش کنید. یا اگر در واقع جایی هستین که هزینه رپ کردن بالاس یدونه سلیفون می‌تونین با خودتون داشته باشین و همونو بپیجین دور کوله تون چون همون بندهایی که آویزون کوله هستش، اصلا بعضی اوقات موقع تحویل بار بهتون گیر می‌دن که در واقع می‌گن که باید رپ کنید و اصلا اجازه نمی‌دن که کوله تونو تحویل بار بدین. هم اینکه اون بندا گیر می‌کنه و ممکنه که کنده بشه. یه چیز دیگم بگم یه سری کوله‌های کوچیک دیدیم که بعضیا که سفر می‌کنن، اینجوری از جلو میندازن یا وصله به کوله‌شون. اون کوله کوچیکا معمولا کوله‌هایی هستش که روی اون کوله‌های travelling در واقع وصل میشه و اگر کوله های travelling بخرین خیلی از مدل‌هاش اون کوله کوچیک رو دارن. اما اگه از اون‌ها نمی‌گیرن پیشنهاد می‌کنم که یه کوله روزانه با خودتون داشته باشین.

 

کوله یک‌روزه به چه دردی می‌خوره؟

سالار: کارکرد این کوله یه روزه چیه؟ اینه که شما فرض بکنید رفتین یه مقصدی و رفتین هاستل و می‌خواین برین شهر رو بگردین 1 ،2 چند روز و لازم نیست که تمام وسایلتونو هی هر روز با خودتون بکشین. وسایل اصلی تونو میزارین توی هاستل و اون کوله یه روزتونو برمیدارین و وسایل ضروری تونو برمیدارین و می‌رین می‌چرخین و خیلی سبک و راحت میاین. یا مثلا رسیدین به یک جایی و می‌خواین از اونجا یه تور یک روزه برین و باز بهتره که در واقع یک کوله کوچیک همراهتون باشه که هی نخواین همه‌ی وسایلتون رو با خودتون بکشین. یه کاربرد دیگه‌شم اینه که می‌تونین وسایل ارزشمندتونو بین دوتا کوله‌تون تقسیم کنید، مخصوصا پول که حالا مفصل در مورد مدیریت پول تو سفر صحبت می‌کنیم و اینجوری کمک می‌کنه که خدایی نکرده اگر اتفاقی افتاد و بارون خورد و کوله‌تون خیس شد و یا ازتون دزدیدن همه دارایی تونو یک جا از دست ندین.

کیمیا: در رابطه با حجم کوله من یه مورد دیگه رو هم اضافه کنم . موقعی که میخواین کوله بخرین وقتی دارین وسوسه می‌شین که یه کوله بزرگ بخرین که حالا حالاها ازش استفاده کنین حواستون به اینم باشه که خیلی اوقات توی سفرها می‌تونین پروازهای بدون بار بگیرین که قیمتش خیلی متفاوته و وقتی که پرواز بدون بار می‌گیرین کوله‌تون باید یک حجم و سایز کوچیکی داشته باشه. یعنی سایز قابل قبولی داشته باشه که اجازه بدن با خودتون ببرین تو هواپیما. پس اون کوله‌های عجیب و غریب که تو ذهن خیلیا هستش یه ضررهایی داره که بیشتر از مزیت‌هاشه. یه آیتم دیگه که به نظرم بهتره که کوله‌تون داشته باشه در رابطه با مخزن آب هستش. حالا خیلیا به نظرشون این هست که این مخزن آب یه چیز اضافیه.

سالار: منو میگه: ))

کیمیا: خیلیا فکر می‌کنن که این یه چیز اضافیه، مثه همین سالار. . . همین سالار! که خیلی کاربردی نیستش ولی حقیقتش اینه که مثه همین Swiss Army هست که توی بار و بندیل قبلی گفتیم تا وقتی نداریش مثلا فکر می‌کنی خب به چه دردی می‌خوره که حالا یه چاقوی چند کاره هم با خودت داشته باشی ولی وقتی داریش انقدر ازش استفاده میکنی که بدون اون تازه سخت می‌شه، سفر کردن. این مخزن آب اگه یه camel back توش قرار بدین در واقع تو خیلی جاها که مثلا هی مجبورین که آب معدنی بیرون بخرین و آب معدنی گرون هستش یا هر چیزی، می‌تونین اون مخزن تونو پر کنید و یا دسترسی به آب سخت هستش مثلا پیاده‌روی میخواین برین یا هرچیزی می‌تونین اون مخزن آب رو پر کنید و به راحتی از camel back تون استفاده کنید.

موسیقی

 

طریقه بستن کوله برای سفر چجوریه؟

سالار: حالا فرض بکنید کوله رو خریدین اما یک نکته‌ی بسیار مهم وجود داره و اون طریقه بستن کوله‌اس. من واقعا نمی‌تونم به صورت صوتی براتون توضیح بدم که چیکار باید بکنید. بهترین کار اینه که از دوستای باتجربه‌تون یا همونجا موقعی که دارین کوله رو میخرین از در واقع فروشنده بخواین طریقه درست بستن کوله رو یادتون بده. کوله باید جوری بسته بشه که فشارش در واقع به لگن شما وارد بشه نه به شونه‌هاتون. اینجوری کمک می‌کنه که وزن کوله رو کمتر احساس کنید و بتونید مسیرهای طولانی‌تری رو راه برین. به علاوه به همین دلیل یکی از مهم‌ترین نکاتی که توی کوله وجود داره همون کمری کوله‌اس. اون بندی که از کوله میاد و دور کمر شما بسته میشه و هر چقدر که این نرم‌تر و راحت‌تر باشه و کمر شما رو بهتر حمایت بکنه به حمل کوله توسط شما کمک بیشتری می‌کنه.

(برای اطلاعات بیشتر به این پست مراجعه کنید)

موسیقی

 

چطور به مِستیا Mestia برسیم؟

کیمیا: اما راجع به خود زوقدیدی. جدا از اینکه‌ مثل بقیه شهرهای گرجستان که من دیدم مردم مهربونی داره و تلاششون رو می‌کنند که کمک کنند، شهر بسیار زیبایی هم هست. درست وسط شهر یک باغ گیاه شناسی داره که بی‌نظیره. فکرکن همینجوری داری تو شهری که توریستیه و المان‌های شهری رو داره، قدم میزنی و می‌رسی به یک فضای سبز بکر و عالی که مسیرهای مختلف پیاده‌روی داره.

سالار: اما برای رسیدن به شهر رویاها باید برید میدون اصلی شهر و دنبال ماشین‌های مستیا بگردید. تو گرجستان کلا رسمه که همه ماشین‌ها وایمیستن تا پر بشن کامل و بعد حرکت کنن. پس سعی کنید صبح زود برین اونجا که اکثر توریست‌ها اون موقع است که میخوان برن مستیا در نتیجه شما زیاد معطل نمی‌شین. از زوگدیدی تا مستیا حدود سه ساعت راه دارین. راهی که پر از پیچ و خم و شیب‌داره. اما بهتون قول می‌دم که اونقدر محو زیبایی‌های مسیر می‌شین که اصلا زمان رو متوجه نمی‌شین. از وسط‌های مسیره که دیگه رسما وارد استان سوانتی می‌شین. استانی که به سرسبزی و ارتفاعات بلندش معروفه. سرزمینی که هر طرف رو که نگاه می‌کنی یه رودخونه یا چشمه جریان داره و واقعا زیباست. توی همین مسیر زوگدیدی به مستیا کلی جاذبه‌های طبیعی هست، از دره‌های سرسبز بگیر تا دریاچه و آبشار و غیره. شانس بیارین که راننده‌تون اهل حال باشه و یکی دوجا توقف کنه تا بتونید بیشتر لذت ببرید از مسیر.

کیمیا: خب جا داره اینجا یک کم پز بدم دیگه. من و سمیرا خروجی ذوقدیدی منتظر ماشین برای هیچهایک بودیم. در واقع منتظر هم نشدیم. داشتیم نگاه می‌کردیم که کجا باید وایستیم، که دیدیم که یه ماشین منتظر ماست در واقع.

سالار : یعنی کلا هر وقت صحبت میشه از اون سفر، من یاد دخترانه در گرجستان می‌افتم و فخر فروشی شما

کیمیا : هشتگ دخترانه در گرجستان. سه دقیقه نشد که یک ماشین برامون ایستاد و یکم جلوتر یک دختر پسر اوکراینی رو هم سوار کرد و حساب کن دیگه انقدر همه اهل دل و پایه بودن که پنج تایی اون مسیر مثلا سه ساعته رو ساعت‌ها طول دادیم و حسابی کیف کردیم و عکس گرفتیم. تازه اینم باز بگم که گرجی‌ها واقعا مهمون نوازند و امکان نداره سوار یه ماشینی بشی اجازه بدن نهار رو خودت حساب کنی یا حتی مثلا بعدازظهر باشه، باید یه بستنی بگیرن.

سالار: تا مادامی که خاچاپوری بدن

کیمیا: آره دیگه، همش خاچاپوریه. خاچاپوری هم باز اگر نمی‌دونین چیه باید برین سراغ اپیزود اول فصل اول

موسیقی:

سالار: آخرای مسیر کم‌کم متوجه می‌شین که حال و هوای منظره‌ها داره تغییر می‌کنه. کم‌کم دورنمای رشته کوه‌های جذاب قفقاز و قله چهار هزار متری لیلا معلوم می‌شه و تو همون نگاه اول دلتون رو می‌بره. قله لیلا رو که دیدین دیگه راهی نمونده تا برسین به یه شهر کوچیک و دوست داشتنی به نام مستیا. مستیا تو همون نگاه اول من رو یاد کارتون‌های قدیمی انداخت. یه شهر سنگ‌فرش که دو طرف خیابونش مغازه‌های جینگلی‌جات فروشی و سوپری و کافه‌های جورواجور داره و یه میدون بزرگ که محل جمع شدن توریست‌ها و خود اهالی شهره. ما که رسیدیم مستیا کوله‌هامون رو انداختیم رو دوشمون و گشتیم تا ببینیم کجا میتونیم یه جای خوب با ویوی خوب پیدا کنیم. آخه کوچه‌هایی که از خیابون اصلی منشعب می‌شن پر شیبن و خونه‌ها به صورت پله پله روی تپه ساخته شده‌اند. اکثرشون هم نماشون رو به دره و کوهستان روبروست. درنتیجه اگر اتاقی دارین پیدا می‌کنین این آپشن همیشه در نظر داشته باشین. خلاصه بعد از کلی گشتن یه هاستل تر و تمیز و دنج پیدا کردیم و زدیم توی شهر.

 

برای اقامت توی مستیا و گرجستان چه کنیم؟

کیمیا: کلا تو شهرهای کوچیک گرجستان خیلی مرسومه که یه یا چند تا از اتاق‌های خونشون رو در اختیار توریست‌ها میذارن و به این خونه‌ها Guest Houseمیگن. خوبی این Guest House اینه که شانس اینو پیدا می‌کنی که به نوعی با یک ‌خونواده گرجی زندگی کنی. خونه‌ای که ما تو مستیا انتخاب کردیم برای یک پیرمرد و پیرزن بود که اسم خانم تینا بود و متاستفانه اسم آقاهه رو یادم نمیاد. ما یه اتاق تمیز که حمام هم داشت رو به قیمت نفری پونزده لاری ازشون گرفتیم و برای صبحونه و عصرونه بساط خوراکیامون رو جمع می‌کردیم، می‌رفتیم پیششون و با همدیگه می‌شستیم. با اینکه انگلیسی بلد نبودند یکم با اشاره حرف می‌زدیم ولی واقعا دیدن زندگی‌شون خیلی جالب بود.

سالار: این انگلیسی بلد نبودن گرجی‌ها از اون چیزایی که واقعا توی سفر ممکنه اذیت‌تون بکنه. ولی همیشه اینو یادتون باشه که زبان جهانی اشاره در همه جا جواب میده. من یه خاطره بامزه دارم از اینکه با یه راننده تاکسی داشتم خودمو می‌کشتم انگلیسی حرف بزنم بعدش دیدم که خب اوکی آخر باید با زبان اشاره حرف بزنم. وسطای مسیر دیدم دوستمون آلمانی بلده و شروع کردیم باهم آلمانی حرف زدن. یعنی زبون‌های روسی اگه بلدین یا حتی زبون آلمانی رو اونجا بیشتر بلدن.

موسیقی

سالار: خود مستیا رو می‌تونید توی نیم ساعت بگردید. اما شهر با اونکه خیلی کوچیکه اونقدر حس و حال خوب داره که نگو. می‌تونید توی خیابون قدم بزنید از مغازه‌ها خرید کنید و با گرجی‌ها و توریست‌های دیگه دمخور بشین و و و لذت ببرین. مطمئن هم باشید که هر توریستی که اون منطقه میاد مثل خودتون اهل سفر و باتجربه است. مستیا چندتا کافه داره که معروف‌ترینشون و البته شلوغ‌ترینشون کافه لیلا است. کیمیا از من قول گرفته بود که موقعی که رفتم مستیا از کافه لیلا براش عکس بگیرم و بفرستم و وقتی که من وارد اونجا شدم تازه فهمیدم که چرا اینو گفته. کافه رو در و دیوارش پر از یادگاری‌هاییه که توریست‌ها نوشتن. اگر بخوام صادق باشم غذاش معمولیه اما حال و هوای چند ملیتی، که توش جریان داره واقعا لذت بخشه.

کیمیا: ببین قیافه من و سمیرا رو وقتی غذاهامون رو آوردن باید می‌دیدی. فکر کن گرسنه رسیدیم کافه لیلا و با دیدن قیمتا داشتیم دلمونو صابون می‌زدیم که به‌به! الان یه غذای حسابی می‌خوریم بعد که گارسون غذاهارو آورد دو تا پیش دستی کوچیک آورد که توی اونا باز نصفش غذا بود. خلاصه که بعدش رفتیم از دکه روبروش نفری یه ساندویچ دونر گرفتیم و حسابی یه دلی از عزا درآوردیم. ولی واقعا حال و هوای کافه خوبه و ارزششو داره.

سالار: من یه غر دیگه هم در مورد گرجستان بزنم. در مورد رستوران‌هاش. بارها گفتم که من عاشق غذاهای گرجی‌ام. اما اصلا رستوران‌داری گرجیو دوست ندارم. گرجی‌ها اصلا اعتقاد ندارن که غذا رو باید زود بیارن. یعنی حتی یه سری اینو می‌گن که اعتقادشون اینه که باید بزاری مشتری بشینه و از فضا لذت ببره. اما وقتی شما سفارش می‌دی یعنی دیگه گشنتونه و میخواین غذا بخورین. بارها شده که مثلا ما سه چهار نفری رفتیم یه رستوران و سفارش دادیم. یه دفعه سفارش یه نفرو تمام و کمال آوردن و به ترتیب سفارش های بعدیو آوردن و بین سفارش اول تا آخر یه دفعه می‌بینی مثلا نیم ساعت فاصله‌اس. یه نفری غذاشو خورده نشسته داره بقیه رو نگاه میکنه. بقیه با چشمای گشنه دارن به اون یکی نگاه می‌کنن و دوست دارن خرخره اون رو بخورن.

موسیقی

سالار: شب‌های مستیا هم بسیار پرشور و حال اما در عین حال با آرامشه. کافه لیلا آخر هفته ها ساعت 8:30 موسیقی سنتی و رقص گرجی داره که باید زودتر برین و میز رزرو کنین. البته اگر نخواستین هم می‌تونید برید و راحت وایسین نگاه کنید. از رقص گرجی هم که تو اپیزود قبلی گفتیم براتون دیگه و می‌دونید چقدر هیجان انگیزه.

موسیقی

 

طبیعت‌گردی اطراف مستیا

سالار: از مستیا کلی برنامه پیاده‌روی و کوهنوردی و تله کابین سواری و غیره هست که می‌تونه روزتون رو بسازه.

کیمیا: برای اینکه بتونید از بین برنامه‌های متنوع انتخاب کنید پیشنهاد می‌کنم برید سراغ Tourism Information که‌ تو همون میدون اصلی شهر هست. اونجا آدم‌های بسیار خوش اخلاقی هستند که خوشبختانه انگلیسی هم بلدند و خیلی خوب راهنمایی‌تون می‌کنند. ( سالار شوخی می‌کند: ببخشید اونا فقط بلدن اصلی رو با سین بنویسن یا با صاد چون من میبینم تو متن اصلی رو با سین نوشتین شما)

این روزها من خیلی بیشتر دارم به این معتقد می‌شم که بهتره بری و یه مقصد بمونی و با مردم و فرهنگ و روزمره شون دمخور بشی تا اینکه بدوئی و جاهای توریستی‌اش رو ببینی و سوک سوک کنی و به هیمن خاطر می‌گم که برای مستیا باید قشنگ وقت بگذارید. بمونید و ریلکس کنید و از طبیعت و حال و هوای خوب شهر سیراب بشین.

موسیقی

 

سفرنامه‌خوانی، پیترو دلاواله

کیمیا: یکی از قسمت‌هایی که تو فصل دوم رادیو جولون اضافه شد، قسمت سفرنامه هست. میثم امامی عزیز برامون از سفرنامه‌های معروف و در واقع پر محتوا قسمت‌هایی رواتنخاب میکنه و با صدای خودش برامون می‌خونه. بریم به یکی دیگه از سفرنامه‌هاش گوش کنیم.

موسیقی

میثم: یکی دیگه از جهان‌گردهایی که در قرن17 اوایل قرن 17 سال 1617 میلادی به ایران میاد و هم دوره با حکومت صفویان در ایران، یک جهانگرد معروف ایتالیایی به اسم پیترو دلاواله هست. کتابی که ایشون نوشت و سفرنامه‌ای که ایشون نوشت در مطالعه‌ی بر روی ایران دوره صفوی یکی از منبع هست چرا که دقت و ریزبینی که ایشون در نگارش این سفرنامه داره واقعا اون رو جزو بهترین سفرنامه‌های دوره صفوی کرده. پیترو دلاواله که هدف خودش رو از این سفر به ایران اینطور بیان می‌کنه که در واقع به دو دلیل شرکت در لشگرکشی ایران علیه عثمانی و انتقامی که می‌خواسته بگیره بابت بدرفتاری‌هایی که دولت عثمانی با مسیحیان ساکن در اون داشته، ایشون به ایران اومده تا در این لشگرکشی هم فکری بکنه و شرکت بکنه و هدف دیگر متقاعد کردن پادشاه ایران برای درواقع شاید بگیم تشویق مسیحیانی که در عثمانی زندگی می‌کنن برای کوچ یا مهاجرت به ایران هستش. چون همونطوری که گفتیم دولت عثمانی اصلا رفتار مناسبی با مسیحیان مقیم نداره و از طرف دیگه ایشون می‌دونه که ایران در دوره‌ای هست که پادشاهان اون بسیار مهربان هستن، مهمان نواز هستند و می‌پذیرند مذهب مخالف رو و مسیحیان رو با روی باز و آغوش باز، در این کشور می‌پذیرند. همونطور که می‌دونیم مسیحیانی که امروز هم در ایران زندگی می‌کنن و نمونه بارزشون ارامنه‌ی عزیزی که ما داریم، این‌ها اولین مهاجرت‌هاشون توسط دعوتی که شاه عباس انجام داد و در دوره صفویان به ایران اومدن در اینجا ساکن شدند و صحبت می‌کنن. ایشون در این سفر به اصفهان میرسه در 17 مارس 1617 و می‌خواد که شاه عباس رو ببینه منتها از قضای روزگار شاه عباس هم در مرکز حکومت خودش نیست و به کاخ اشرف در فرح‌آباد مازندران رفته و به همین خاطر بعد از یک اقامت کوتاه در اصفهان ایشون به همراه هیئت همراهشون سفرشونو شروع می‌کنن از مسیرکاشان به فیروزکوه و بعد مازندران تا به حضور شاه برسن. قسمتی از برخورد اول ایشون با شاه عباس که در کاخ اشرف در فرح‌آباد انجام میشه رو، من می‌خوام برای شما بخونم.

 

دلی محمد خان که حاکم گنجه و ایالت‌های اطراف آن است مرد شوخ طبعی است و شاه به همین مناسبت خیلی مصاحبت او را دوست می‌دارد. شاه گفت اگر او از جایش تکان نخورد شخصا به نزد وی خواهد شتافت و دیگر حاضران نیز که دریافتند که شاه می‌خواهد خصوصی و خودمانی صحبت کند یک به یک و بدون اینکه تعظیم و یا کسب اجازه‌ای کنند شروع به رفتن کردند و این همان روشی است که ما نیز آن را روش درباری می‌نامیم. من که به این آداب و رسوم آشنا نبودم نمی‌دانستم آنان به چه منظور بیرون می‌روند و آیا برخواهند گشت و یا خیر. ولی چون ملاحظه کردم که تقریبا همه رفتن برای اینکه همرنگ دیگران شوم من هم عقب آنها روانه شدم و در حالیکه روی پله های دیوان خانه منتظر و تسلیم کفش‌هایم از طرف کفشدار بودم آقا میر از یک سو و وزیر مازندران از سوی دیگر صدا کردند که شاه احظارم کرده است. فورا بازگشتم و به سمت شاه رفتم و در مقابل او دو زانو بر زمین نشستم به نحوی که فاصله‌ی ما نسبتا زیاد بود و جنب دلی محمد خان قرارگرفته بودم. ولی شاه گفت میخواهد با من صحبت کند و با دست اشاره کرد که سمت چپ او قرار بگیرم، من هم برای اطاعت امر او همانجا نشستم و در آن موقع جز شاه و دلی محمد خان و نوازندگان و من، کسی دیگری در دیوان‌خانه نبود و خادمان وسرداران شاه همگی کنار درب دیوان‌خانه ایستاده بودند و از آنجا دور نمی‌شدند و نوازندگان مثل سابق مرتب می‌زندند و گاهی می‌خواندند منتهی صدای آنان به اندازه‌ای آهسته بود که مانع سخن گفتن ما نمی‌شد. از این موسیقی آهسته به به طبع شاه خوش می‌آمد چنین استنباط کردم که وی در اعماق روح خود بسیار غمگین است همین‌که پهلوی شاه قرار گرفتم به زبان ترکی از من علت آمدنم به این کشور را سوال کرد. در جواب اظهار کردم که شهرت نام و کارهای بزرگ او مرا به چنین سفری برانگیخته است. و شایسته مقام بلند اوست که همه اصیل زادگان و نجبای عالم به خدمتش کمر ببندند. پرسید از چه راهی به ایران آمده‌ام و مبدا حرکتم از کجا بوده و من به طور خلاصه تمام ماجرای سفر خود را برایش تعریف کردم. شاه سپس از رم که وی مثل ترکان عثمانی آن را قزل آلما یعنی سیب سرخ می‌نامید سخن گفت و پرسید آیا من اهل آن شهر هستم جواب دادم بلی و او سپس سوالات متعددی درباره‌ی شخص پاپ کرد و از راه مهربانی جویای سلامتی و سنین عمر او شد و سپس طریق انتخابش را به مقام پاپی سوال کرد. آنگاه از کاردینال‌ها و طرز انتخاب ایشان و اوضاع روحانیت ما پرسید. تمام پرسش‌های او را به طور موجز و به نحوی که میسر بود، جواب گفتم همین که جواب‌های من تمام می‌شد شاه چنان که عادت اوست، گفته‌های مرا به زبان فارسی برای اطرافیان نقل می‌کرد و می‌پرسید شنیدید چه گفت، چنین نگفت و چنان گفت. در حقیقت شاه میان من و دیگران کار مترجمی را بر عهده گرفته بود و گاه با من و گاه با دلی محمد خان و دیگران صحبت می‌کرد. یکبار که به توضیح مطلبی مشغول بودم چون به زبان ترکی قسطنطنیه که ایرانیان عثمانی می‌گویند، سخن می‌گفتم و این زبان با ترکی ایرانیان کاملا متفاوت است شاه که سخن مرا نفهمیده بود، سوال کرد آیا مترجمی همراه خود دارم یا خیر و چون مترجمی خود را به نام یعقوب که از دیوان‌خانه دور نبود صدا زدم، شاه که مرد عجولی است چندین بار با صدای بلند این نام را تکرار کرد و گمان نمی‌کنم که پادشاه اسپانیا حتی اگر دنیا هم در مقابل او خراب شود چنین کاری انجام دهد. مترجم به درون آمد و شاه پرسید از چه کشوری هست یعقوب جواب داد ارمنی است. شاه گفت پس تو هم فرنگی هستی زیرا ایرانیان همه عیسویان هم ارامنه را هم فرنگی می‌خوانند. مترجم در پاسخ گفت که فرنگی نیست و ارمنی است و وقتی در جواب سوال شاه اسم ده خود را که در نخجوان واقع شده به اسم آورد، شاه تصدیق کرد که حق با اوست و اهالی آن ده همه ارمنی هستند و حتی یک فرنگی هم در آنجا پیدا نمی‌شود. حالا می‌توانید تصور کنید شاه چه حافظه عجیب و غریبی دارد و چگونه از جزئیات و اوضاع و احوال کشور پهناور خود واقف است.

موسیقی

 

اوژگولی کجاست؟

سالار: اما برسیم به مقصدی که کیمیا وعده‌اش رو آخر اپیزود قبل داده بود یعنی اوژگولی.

کیمیا: خیلی با خودمون کلنجار رفتیم که آیا باید اصن سراغ اوژگولی بریم و اینجا رو معرفی کنیم یا نه و متاستفانه این انتقاد بهمون هست که توی ایران هم داریم یه سری مناطق رو معرفی میکنیم و باعث تخریب اون مناطق میشیم. ببینید دوتا رویکرد داریم ما و دوتا نگاه داریم ما. یکی اینه که اصلا نخوایم ما هیچ جایی رو معرفی کنیم چون ممکنه گردشگر بره و تخریبش کنه و یه رویکرد اینه که ما بخوایم معرفی کنیم بعضی جاهارو. یعنی در واقع جاهایی که شناخته شده هستش. مثلا شما اگه اوژگولی رو سرچ کنید یا خیلی از جاذبه‌هایی که مثلا تو اپیزود ییلاقات ما گفتیم، سرچ کنید بسیار مطالب زیادی توی اینترنت هستش. ما سعی کردیم همون جاذبه‌هارو، همون جاهایی رو که میشه در واقع درموردش کلی دیتا پیدا کرد و معرفی کنیم. اما در عین حال سعی کنیم که فرهنگ سازی هم بکنیم. فکر می‌کنم که این رویکرد باعث گردشگری پایدار میشه و موندگارتر هستش تا اینکه بخوایم کلا صورت مسئله رو حذف کنیم و بگیم خب مثال یه جایی مثه اوژگولی رو که ما رفتیم و خیلی قشنگه، معرفی نکنیم که دفعه بعدی هم که رفتیم تر و تمیز باشه و ایرانی نباشه و از این حرفایی که خب خیلیا میزنن. پس کلا رویکرد ما توی این رادیو این هستش که در عین معرفی جاذبه‌هایی که تا حدودی شناخته شده هستند و جاذبه‌های کاملا بکر و دست نخورده نیستند، درکنارش بتونیم فرهنگ سازی هم بکنیم و حواسمون به یه سری کدهای رفتاری باشه.

سالار: بسیار عالی! به همین دلیله که من تاکید می‌کنم برنامتون رو جوری بچینید که حتما اوژگولی رو هم ببینید. برای اینکه دقیقا متوجه بشید اوژگولی چه شکلیه می‌تونم بگم سوباتانِ گرجستانه. ده ها برابر زیباتر و تر و تمیز تر و آرامش بخش‌تر. چرا میگم سوباتان؟ چون مسیر دسترسی‌اش به همون سختیه. باید در حدود دو و نیم ساعت بی‌وقفه توی یه جاده پر از گل و شل و دست اندازه بری بالا تا برسی به مقصد.

 

مسیر دسترسی به اوژگولی

کیمیا: برای رفتن به اوژگولی دو تا کار میشه کرد. یکی اینکه روز قبل بری همون میدون بزرگ شهر و اونجا توی دو سه تا دفتر خدماتی که هستش، تور فردا رو به قیمت نفری 80 لاری رزرو کنی. نکته اینه که این تورها مثل تمام گرجستان تازه ساعت 10 صبح حرکت می‌کنن، شما با 10،-12 نفر دیگه همسفر می‌شین و ماشین دوباره راس ساعت 4 هم برمی‌گرده سمت مستیا. یعنی شما 5 ساعت راه رو میرید برای 1. 5 تا 2 ساعت چرخیدن توی اوژگولی. راه دیگه‌اش اینه که برین و توی همون میدون شهر 3،-4 نفر دیگه رو پیدا کنین و با هم یه ماشین دربست بگیرید. ماشین‌ها روزی 150 تا 200 لاری می‌گیرن و عملا در اختیار محسوب می‌شن و می‌برنتون جاهای خاص دیگه‌‌ای رو هم می‌بینید و حالا مثلا برای ما اینجوری شد که ما تو میدون هم خیلی دنبالش نگشتیم، ما همینجوری شب قبلش از همون کافه لیلا که اومدیم بیرون و ساندویچ رو که خوردیم یه راننده ماشینی خودش اومد سراغ ما و یه پیشنهاد قیمتی خیلی خوب دادش و ماشینشم تقریبا خودش مسافرای دیگشو گرفته بود. به ما گفتش که ساعت 7:30 صبح همون میدون باشیم. ما ساعت ۷:30 همون میدون بودیم با وسایلامون بودیم. سر راه وایستاد مثه تورهای خودمون دیگه. یه سوپر وایمیستن یه سری وسایل ضروری رو میخرن. ما هم یه سری خوراکی موراکی خریدیم و راه افتادیم رفتیم و تا شب همون گروه با همدیگه بودیم.

سالار: حالا منم یه ذره از هشتگ پسرانه درگرجستان پز بدم. که ما خیلی اتفاقی توی هاستل پیگیر این بودیم که آقا کسی هست که اوژگولی. و بعد فهمیدیم که دو تا زوج روسی هستند که یه ماشین گرفتن و قراره فردا برن و دوتا هم جا دارند و ما باهاشون همراه شدیم. با هزینه بنزین و رفت و آمد کلا شد، نفری 25 لاری. یعنی خیلی به نفع ما شد و جدا از اینکه ماشین کلا دست خودمون بود برنامه‌مون رو خودمون در واقع تصمیم می‌گرفتیم چیکار کنیم و خیلی خوش گذشت. واسه همینم پیشنهاد می‌کنم اگر دوست دارین گواهی‌نامه تون رو بین‌المللی کنین و برین اونجا که راحت بتونین ماشین هم اجاره بکنید.

کیمیا: برای اجاره ماشین مستر کارت لازم نداره؟

سالار : نه اونجا فقط از این روسی‌ها چون ما نگرفته بودیم، ولی از این روس ها فقط پاسپورتش رو گرفته بود و وقتی که برگشتن پول رو بهش دادن. حتی در این حد که ماشین رو هم نیومد چک کنه که چیزیش شده یا نه. خیلی بر اساس اعتماد اونجا رفتار کردن.

موسیقی

 

اوژگولی، وینترفل در گرجستان

سالار: اوژگولی یه روستاست که کلش ثبت یونسکو شده. توی اون منطقه یه بناهای عجیب و غریبی هست. یه برج‌های سنگی با ارتفاع زیاد که قدیم‌تر برای دیدبانی و محافطت دربرابر دشمنان ازش استفاده می‌شده. فضای اوژگولی خیلی شبیه وینترفل توی گیم آو ترونزه. دیدن خود اوژگولی حدودا 30،-40 دقیقه بیشتر زمان نمی‌بره. اما من حتما توصیه می‌کنم که اون روز رو آماده برین و برین به سمت یه یخچال طبیعی که توی دل کوه‌های اطراف قرار گرفته. از اوژگولی یه مسیر tracking 9 کیلومتری هست که اگر مثل ما خوش خوشان برین رفت و برگشتتون 5 ساعت طول میکشه. 5 ساعتی که به ضرس قاطع میگم جزو عمرتون محسوب نمی‌شه. مسیر پیاده‌روی از کنار رودخونه و درست وسط یه دره عظیم میگذره. مسیر نسبتا راحتیه اما بسیاااااااااار زیباست. شما یه دره سرسبز و فراخ رو تصورکنید که کنار رودخونه‌اش ایستادین. دو طرف رود دشت‌های پر گل زرد و بنفش رنگ ادامه داره تا کوه‌های پر ارتفاعی که سراسرشون رو درخت‌های سوزنی برگ و سرسبز گرفته. تو دوردست اما ستیغ کوه‌های سر به فلک کشیده و برفی‌ای رو می‌بینید که نوکشون معمولا تو مه. تصویر اونقدر زیباست که همین الانم واقعا وقتی دارم صحبت می‌کنم و چشمامو بستم و دارم بهش فکر می‌کنم موهای تنم سیخ شده‌اند.

کیمیا: اینجا سالار برای من نوشته کیمیا بگو. خب سالار جان الان این همه توصیف کردی من دقیقا چیش رو بگم دیگه. چشمات رو بستی وب رای خودت همینجور تند تند می‌گی. من چی بگم دیگه؟

خب من می‌تونم ادامه داستان رو بگم. اوژگولی یه تور یه روزه سنگین اما بسیار دلچسبه. اگر صبح زود راه بیفتین میتونین دم‌دم های غروب برسین مستیا و کمی استراحت کنید و آماده بشید برای شب گردی. مستیا از اون مقاصدیه که چند ساله دولت گرجستان هم خیلی داره روش سرمایه گذاری می‌کنه. چون علاوه بر زیبایی طبیعتش تو بهار و تابستون، ماه‌های زیادی از سال اون منطقه پوشیده از برفه و تبدیل میشه به یکی از پرطرفدارترین پیست‌های اسکی گرجستان. البته تو ماه‌های سرد سال و موقعی که برف هستش، مسیر اوژگولی معمولا بسته میشه. حواستون به این قضیه هم باشه که اگر خواستین زمستون برین، اوژگولی رو از دست میدین. در کل اگر نخواستین برای رسیدن به سوانتی اون جاده پر پیج و خم رو طی کنید می‌تونین از فرودگاه فسقلی مستیا که البته جزو ده فرودگاه زیبای جهان هم شناخته شده هم استفاده کنید و با یه پرواز 45 دقیقه‌ای از فراز کوه‌های قفقاز خودتون رو به تفلیس برسونید. سوانتی علاوه بر طبیعت زیباش، فرهنگ و تنوع غذایی جذابی هم داره.

سالار: آخ آخ کیمیا. . ما توی مسیر زوگدیدی به مستیا که میرفتیم، راننده یه کافه بین جاده‌ای خیلی کوچولو وایستاد برای ناهار. یه خانمی شبیه مامان‌های مهربون اونجا بود به نام مانانا. با زبون اشاره بهمون گفت که پنیر می‌خواین که منظورش خاچاپوری بود یا گوشت و خب از اونجایی که من و وحید هردومون گوشت خواریم انتخابمون معلوم بود. مانانا یه طرف پر از گوشت خرد شده داشت، که توی فلفل خوابونده بود. گوشت رو با یکم پیاز تازه خرد کرد و کمی ادویه و روغن و اینا بهش زد و ورز داد و گذاشتش وسط یه گوله خمیر. بعد خمیر رو پهن کرد و گذاشتش روی بخاری هیزمی‌ای که اونجا بود. من رسما داشتم دیونه می‌شدم. یکم که روی بخاری موند و در واقع طلایی درو باز کرد و ما تازه فهمیدیم که با یه فر هیزمی طرفیم. اون وسط‌ها مانانا بهمون گفت که اسم این غذا کوبداریه و غذای خاص منطقه سوانتی محسوب میشه. نگم براتون از نرمی و آبدار بودن گوشتی که وسط اون خمیر برشته به خوبی پخته بود و من حتما مراحل پختش رو براتون تو اینستا جولون می‌ذارم تا بدونید دقیقا دارم از چی صحبت می‌کنم.

موسیقی

کیمیا: اول برنامه هم گفتیم که گرجستان از اون جاهاییه که حالا حالاها باید درباره‌اش برنامه بسازیم. یکی از مهم‌ترین دلایلش هم اینه که حتی با این اوضاع و احوال اقتصادی ما، هنوز کشور ارزونی برای سفر کردن محسوب میشه. مزه غذاهاشون بسیار به ذائقه ما نزدیکه. مردمش مهربونن و بجز تو شهرهای پرتوریست، در بقیه مناطق نه تنها گارد خاصی ندارن نسبت به ما بلکه خیلی هم استقبال هم می‌کنن از توریست .

موسیقی

کیمیا: گرجستان هنوزم حرف داره برا گفتن. هنوز کوه‌های گازبگی و کوچه پس کوچه‌های سیقناقی منتطرند تا توشون جولون بدیم.

موسیقی

سالار: این اپیزود چهارم فصل دوم (اپیزود پانزدهم) رادیو جولون بود که با هم شنیدیم. ما این اپیزود رو توی تیرماه 97 منتشر کردیم. این ماه دوست داشتنی که تولد جفتمون توشه و خلاصه خیلی کیفوریم.

کیمیا: آقا مبارکا باشه.

سالار: قربون شما، از خودتون باشه.

کیمیا: سلامت باشین.

موسیقی

کیمیا: اگر دوست دارین از ما حمایت کنین ما رو به دوستاتون معرفی کنین. لازمه حیات جولون اینه که شنیده بشه. پس ما رو با کسایی که دوستشون دارین به اشتراک بذارین. حتما حتما بهمون فیدبک بدین، بذارین شما رو کنار خودمون حس کنیم تا بتونیم با هم جولون رو بهتر از همیشه بکنیم.

سالار: رادیو جولون رو می‌تونین از همه اپ‌های پادکست و از کانال تلگراممون و از اپلیکیشن‌هایی مثل ناملیک و شنوتو و غیره گوش بکنید. اما ما می‌تونیم یه خواهش بکنیم ازتون که اگر بیشتر دوست دارین به ما کمک بکنید یه اپ پادکست نصب بکنید و از اون راه به جولون گوش بدین تا ما بتونیم این پادکست رو دقیق‌تر اداره بکنیم.

 

 

پیاده سازی متن: مهدیه قیدی

در اپیزود سوم از فصل دوم قراره به بهانه #جام_جهانی توی شهرهایی از #روسیه که ایران توشون بازی داره جولون بدیم.توی قسمت #باروبندیل هم از انتخاب کفش گفتیم و در ادامه بخشی از #سفرنامه “ژان باتیست تاورنیه” رو خواهیم شنید.

اپیزود چهارده – جولون با زابیواکا (روسیه)

 

کیمیا: ازدِراسویته (سلام به روسی)

سالار: اینجا یه رادیو برای جولون دادنه.

موسیقی

کیمیا: می‌دونید که از چند روز دیگه مسابقات جام‌جهانی شروع می‌شه. یه سر‌ی‌هاتون که بلیط‌تون دست‌تونه راهی هستین که خوشا به سعادت‌تون، جای ما جولونی‌ها رو هم خالی کنید. یه سری‌ها هم قراره مثل ما از راه در پیگیر جام‌جهانی باشین. در هر حال با ما سری به روسیه بزنین ببینیم چه خبره.

موسیقی

کیمیا: قبل اینکه بریم سراغ اصل ماجرا پیشنهاد می‌کنم همین الان یه سر به گوگل مپ بزنین. همیشه برخورد من تو نقشه با روسیه این‌طور بوده که هر جا رو که می‌خواستم نگاه کنم، پیش خودم می‌گفتم خوب اون بالاها که روسیه است. دیگه هم نمی‌رفتم بالا ببینم تا کجاهاست. شاید براتون جالب باشه بدونین که مساحت بزرگترین کشور دنیا هفده میلیون و صد هزار کیلومتر مربع هستش. بیشتر از ده برابر ایران.

سالار: خوب پس طبیعیه که ما نمی‌تونیم همه‌اش رو تو یه اپیزود بگیم. ما که هیچی، خود تاواریش‌های روسی هم نمی‌تونن. در نتیجه گفتیم که یه راست بریم سراغ سه تا شهری که قراره بازی‌ها توش برگزار بشه. تیم ملی ما قراره 25 خرداد با مراکش تو سن‌پترزبورگ بازی کنه. پنج روز بعد تو کازان با اسپانیا رقابت کنه و چهارم تیر هم تو سارانسک بره به مصاف پرتغال.

کیمیا با خنده: مصاف؟ ببین قشنگ احساس کردم دارم اخبار ورزشی گوش می‌کنم.

سالار با خنده: راستش صادقانه بگم با این حریفا و خط حمله‌هاشون، من چشمم آب نمی‌خوره بریم مرحله بعد. در نتیجه، به همین شهرها بسنده می‌کنیم. بیاین اول بریم سراغ شهری که نه تنها من، بلکه پیتر کبیر هم عاشقش بوده.

موسیقی

 

سن‌پترزبورگ پایتخت فرهنگی روسیه

کیمیا: درسته که مسکو پایتخت اداری و رسمی روسیه است. اما خیلی‌ها معتقدند که این سن‌پترزبورگه که بار فرهنگی روسیه رو به دوش می‌کشه. شاید بشه مسکو و سن‌پترزبورگ رو با آنکارا و استانبول مقایسه کرد. توی سن‌پترزبورگ همه چیز خوشگل و دوست‌داشتنیه. برخلاف مسکو تابلوها نوشتار انگلیسی دارن و کلا حال و هوای این شهر با توریست‌ها بهتر از مسکوه. این شهر تو تاریخ روسیه نقش بسیار پررنگی داره. بعد نیست بدونین به این شهر به این دلیل سن‌پترزبورگ می‌گن که خود پیتر اول بنیان‌گذاریش کرده برای اینکه بتونه به سوئد که دشمن درجه یک روسیه بوده نزدیک باشه.

سالار: توی پیتربورگ. اجازه بدین این شهر رو از الان به بعد همون‌طور که مردم روسیه صداش می‌کنن، صدا کنیم. به اندازه‌ی پنج- شش روز مداوم جاذبه برای دیدن هست. در نتیجه وقت بیشتر این برنامه هم در مورد این شهر خواهد بود.

موسیقی

 

مسیرهای دسترسی به سن‌پترزبورگ چیه؟

سالار: توی اون تاریخ کلی پرواز مستقیم به پیتربورگ هست. اما معقولش اینه که شما از مسکو برین اونجا. توی فرودگاه که رسیدین بیاین بیرون و سوار اتویوس‌های خط سی و نه بشین که شما رو به سی روبل شما رو تا ایستگاه مسکووسکایا می‌بره. اونجا که پیاده شدین می‌تونین برین تو مترو و راحت برسین به مرکز شهر. بلیط هم خیلی راحت از دستگاه‌های خودکار بخرین.

کیمیا: چندتا توصیه‌ی عمومی در مورد روسیه اینکه بدونین تو این کشور پیدا کردن کسی که انگلیسی بلد باشه بسیار سخته. باز تو پیتربورگ شانس‌تون بیشتر از جاهای دیگه است. اما کلا بهتر روش حساب نکنین. در نتیجه بهترین کمک تو مسیریابی تابلوها هستن. بهترین کار اینه که قبل از رفتن به روسیه، حروف سیریلیک رو سرچ کنین و باهاشون آشنا بشین. بعد از چند روز اگه تلاش به خوندن کنین، می‌بینین که ناخودآگاه دارین پی رو با صدای آر می‌خونین و ایکس رو خ می‌خونین و الی آخر. تمرین مفرحی هم هست. پیتربورگ یه خیابون اصلی داره که تمام اتفاقات شهر همون جا رخ می‌ده. خیابون نوسکی. این خیابون شرقی- غربی جایی که بیشتر جاذبه‌های شهر توش قرار گرفته. از موزه معروف آرمیتاژ شروع میشه تا میدون ووستانیا و بعد هم میدون خود الکساندر نِوسکی ادامه پیدا می‌کنه. این آقای نجیب‌زاده، قهرمان جنگ‌های روسیه و سوئد بوده.

 

بهترین محل اقامت توی سن‌پترزبورگ کجاست؟

سالار: اولین پیشنهاد من اینکه سعی کنین تو همین خیابون نِوسکی اقامت بگیرین. هم دسترسی‌تون به مراکز دیدنی عالیه هم مترو و اتوبوس و رستوران و هر چیز دیگه‌ای که فکرشو بکنین. چندین و چند هاستل خوب تو این منطقه هست که قیمت‌شون یه کم بیشتر از مسکو مثلا . اما کیفیت‌شونم واقعا بهتره. من اونجا از هفت یورو هاستل پیدا کرده بودم تا بیست یورو. خودم یه دوازده یورویی گرفتم که خیلی هم خوب بود، جاشم خیلی نزدیک بود به جاذبه‌ها. تو نوسکی که راه می‌رین انگار دارین تو تاریخ قدم می‌زنین. دو طرف خیابون پر از ساختمون‌هایه که هر کدوم تاریخ جذاب و پر از اتفاقی رو داشتن.

موسیقی

کیمیا: پیتربورگ در هر حال شهر گرونیه. برای یه وعده غذای معمولی تو یه رستوران عادی باید چیزی حدود صد و پنجاه تا چهارصد روبل بدین. البته جاهایی مثل کی اف سی و مک دونالد هم مثل بقیه جاهای دنیا هست دیگه. که با پنجاه- شصت روبل می‌تونین یه وعده غذای کامل توش بخورین ولی خوب آدم مگه چقدر می‌تونه فست‌فود بخوره. تاکسی هم که نگم دیگه. کلا بیخیالش بشین. اما اگه نیاز بود، تو پیتربورگ کلی اپ تاکس، مثل: اوبر و یاندکس و ماکسیم و اینا وجود داره که بهتره نصبشون کنین و از همه شون هم قیمت بگیرین. بهترین وسیله حمل و نقل تو پیتربورگ مترو و خط یازده هستش. قدم زدن تو پیتربورگ شما می‌تونه رو به خیلی جاهای دوست‌داشتنی برسونه.

سالار: شاید دیدن کلیسای جامع یا همون کتدرال کازان، بتونه اولین قدمتون توی پیتربورگ باشه. کلیسایی که هر وقت برین توش صف آدم‌هایی رو می‌بینین که منتظر وایسادن تا به تمثال مریم مقدس ادای احترام کنن. این کلیسا از مهم‌ترین کلیساهای ارتودکس روسیه محسوب می‌شه و معماری خیلی خیلی جذابی هم داره.

 

داستان کلیسای خون ریخته سن‌پترزبورگ چیست؟

کیمیا: اما اگه دلتون می‌خواد یه کلیسای عجیب و غریب‌تر ببینین، می‌تونین از همونجا قدم‌زنون برین سمت کلیسای که بسیار شبیه کلیسای سنت باسیل مسکوست. و اسمش کلیسای خون‌ریخته است. این کلیسا خیلی داستان‌های هیجان‌انگیزی داره. بذارین از دلیل ساخته شدنش براتون بگم. یه روزی الکساندر دوم از این منطقه رد می‌شده که یکی از مخالفینش یه بمب دست‌ساز پرت می‌کنه تو قایق. شاه زخمی می‌شه اما هنوز زنده است، با عصبانیت میاد به داد زدن و لعنت کردن همون فرد که همون لحظه یه نفر دیگه بمب بعدی رو می‌اندازه. این دفعه دیگه شاه می‌میره. بعد پسرش به پاس‌داشت خون پدر این کلیسار و می‌سازه. موزاییک کاری‌های داخل این بنا عالیه، پس حتما برای دیدن داخلش هم وقت بذارین. جلوی کلیسا هم کلی دکه‌های صنایع دستی و سوغاتی فروشی هست که خوب یه کم قیمت‌شون از بقیه جاها بیشتره. جلوتر بهتون می‌گیم که از کجا سوغاتی بخرین.

سالار: اما کیمیا حالا که از این کلیسا گفتی، بذار از یه جنبه تلخ‌تر تاریخ پیتربورگ هم حرف بزنیم. پیتربورگ تو زمان جنگ جهانی دوم به اسم لنین‌گراد شناخته می‌شد. از اونجایی که این شهر نزدیک‌ترین نقطه به بقیه‌ی اروپاست، خیلی زود نظر هیتلر رو جلب کرد. نازی‌ها تا چند کیلومتری شهر هم پیش‌روی کرده بودن و یکی از طولانی‌ترین محاصرهای جنگ برای این شهر اتفاق افتاده. مردم 872 روزه کامل، محاصره تحمل کردن. وضعیت شهر اون قدر وخیم بوده که خیلی‌ها معتقدن که حتی مردم مردار خواری هم می‌کردن. توی این دوره از این کلیسا به عنوان انبار آذوغه و به خصوص سیب‌زمینی استفاده می‌شده. در نتیجه مردم شوخی بین خودشون به به این کلیسا می‌گن کلیسای ناجی سیب‌زمینی‌ها. اگه علاقه دارین در مورد تاریخ جنگ بدونین، درست در حاشیه جنوبی شرق و کمی پایین‌تر از همون ایستگاه مترو مسکووسکایی که بهتون گفتم، یه میدون وجود داره به اسم میدون پیروزی که قدیم خط مقدم محاصره بوده و الان یه موزه جنگ خیلی جالب اونجا داره.

موسیقی

سالار: اصلا فوتبال یکی از کاراش اینکه به واسطه‌ش بتونیم جنگ و بدبختی و این‌ها رو رها کنیم. در نتیجه، گفتیم از پیمان یزدانی عزیز بپرسیم که چی شد که تصمیم گرفته بره به جام‌جهانی.

موسیقی

پیمان (مهمان برنامه): سلام. من پیمان یزدانی‌ام. عکاس و بیشتر عکاسی خیابانی می‌کنم. خوب نزدیک بیشتر 15تا کشور رو دیدم. اکثرا تو اروپا. و خیلی سفر رو دوست دارم. به دلیل فرصتی که حالا داشتم که کارشناسی ارشدم رو تو ایتالیا خوندم. خیلی سفر می‌رفتم. و کلا با پدیده‌ی سفر ارزون آشنا شدم اونجا. راستش من خیلی دوست دارم تو سفرها جاهایی برم که اکثر توریست‌ها نمی‌رن و اصطلاحا خود محلی‌ها خیلی دوست دارن. خیابونایی دارن که راسته مغازه‌ها، مغازه‌های خیلی جذابیه. غذاها، غذاهای خیلی خیابونیه جذابیه. و کلا دوست دارم شهرهایی که می‌بینم، نرم اونجاهایی که مثلا تیم Trip Adviser توضیح داده که بریم اونجا. بیشتر دوست دارم برم اونجاهایی که محلی‌ها دوست دارن. اصطلاحا پاتوق محلی‌هاست. خوب از خیلی وقت پیش، منم مثل خیلی‌های دیگه، به خصوص اینکه ایران هم اومده بود به جام‌جهانی، دوست داشتم که یه فرصت خیلی جذابی رو تجربه کنم و برم به روسیه. برای همین دوست داشتم بلیط بگیرم و برم. ولی مشکلی که داشتم این بود که سرباز بودم و تا یک خرداد سربازم. و به همین دلیل حدودا شش- هفت ماه پیش بلیط رفت و برگشت به مسکو رو خریدم. چون می‌دونستم بلیط گرون می‌شه و مشکلات زیادی من به دلیل سرباز بودنم خواهم داشت. ولی خوب خیلی دوست دارم که فراتر از تجربه دیدن بازی ایران تو روسیه، برم و روسیه رو ببینم. چون خوب قاعدتا خیلی‌ها این فکر رو در روسیه دارن و همه می‌گن که روس‌ها آدم‌های سردی‌ان. منم از خیلی‌ها شنیدم. ولی خوب دوست دارم دوربینم رو بردارم و برم تو خیابون‌ها و توی شهرهای مختلف روسیه و اتفاقا جاهایی که شاید خیلی شلوغ نباشه. چون مثلا سن‌پترزبورگ تو اون دوره‌ای که ایران با مراکش بازی داره، خیلی‌هاتون شاید بدونید که شب‌های سفید و شب‌های روشنه و تا نصف شب و ساعت زیادی از شب، هوا مثل مثلا گرگ و میش و روزه و خوب این اتفاق، اتفاقیه که باعث می‌شه که اونجا کلی فستیوال و جشنواره برگزار بشه. خوب این‌ها خیلی جذابه ولی فراتر از اون من دوست دارم برم یه جاهایی که خیلی برام جذابه که اون مسیر معروف سیبری رو طی کنم یا حتی حداقل ببینمش. یا یه سری شهرها تو شمال روسیه که کارخانه‌های خیلی عظیمی دارن و همیشه به خاطر سردی هواشون کمتر آدم‌هایی می‌رن اون سمت. اونجاها رو ببینم. دوست دارم تاثیرات فرهنگی ایران و روسیه رو ببینم چون خوب ما به دلیل همسایگی و نزدیکی‌مون، خیلی تاثیرات متقابلی داشتیم به خصوص روس‌ها روی ما. حالا تو حوزه‌ی غذا. تو حوزه‌ی اسامی‌مون. تو حوزه‌‌ی ادبیات. و آدم‌هایی که رفت و آمد داشتن به دو طرف. خیلی از این‌ها رو من جستجو کردم. گشتم. و برای خودم نوشتم و می‌خواهم تو این فرصت کم برم در موردش تحقیق کنم و ببینمش و ازش عکس بگیرم و فیلم بگیرم. ولی خوب در کنارش این فستیوال بزرگ جام‌جهانی هم جذابه برام و توی حدود یک ماهی که اونجا هستم. دوست دارم بازی‌ها رو هم ببینم و از حال و هوای بازی‌ها هم عکاسی کنم و از مردمی و به خصوص ایرانی‌هایی که اونجا هستن، عکاسی کنم. ولی خوب یه مشکل بزرگی هم که شاید خیلی‌ها ندونن اینه که روسیه به شدت حساسه روی این قضیه. به دلیل مسائل امنیتی و حتی عکاسی با دوربین‌های حرفی خیلی شاید با مشکل روبرو بشه از تو خیابون‌ها و جاهایی که حالا ال‌سی‌دی‌هایی میذارن و یا پرده‌هایی می‌ذارن تا بازی‌ها رو از بیرون ورزشگاه تماشا کنن و این یه مقدار کار عکاسی خیابانی رو برای من سخت می‌کنه. ولی به هر حال خیلی خیلی مشتاقم و خوب دوست دارم همه‌ی این اتفاق‌ها رو از نزدیک تجربه کنم. خوب امیدوارم که تجربه‌ی خوبی باشه.

موسیقی‌

 

مهم‌ترین آثاری که درکنار فرش پازیریک باید در موزه هرمیتاژ ببینید.

سالار: این که به موزه علاقه دارین یا نه واقعن مهم نیست. گذشتن از موزه‌ی هرمیتاژ، بزرگترین گناهی که می‌تونین تو پیتربورگ مرتکب بشین.

کیمیا: خوب حالا! چرا شلوغش می‌کنی؟ به نظر منِ طبیعت‌گرد ندیدن هیچ موزه‌ای گناه نیست.

سالار: برو عامو! تو لوور هم نرفتی ببینی!

کیمیا: دیدین چه‌جوری با من صحبت کرد؟ عوضش ساعت‌ها کنار سن قدم زدم و آدم‌ها رو تماشا کردم.

سالار: من پیشنهادم اینکه تا من مرتکب قتل نشدم بگذریم. هرمیتاژ که تو چندتا از ساختمون‌های کاخ‌های سلطنتی قدیمی پیتربورگ قرار گرفته، یک دنیا پر از شاهکارهای هنریه که کاترین کبیر ذره ذره از سرتاسر جهان جمع‌شون کرده. قدم زدن تو تالار رامبراند، دیدن نقاشی‌های گالیله و مجسمه‌ی میکل آنژ و هزاران قطعه‌ی هنری دیگه، تجربه‌ای که روزها باید براش وقت بذارین. اما خوب بیاین واقع بین باشیم دیگه. وقت‌مون محدوده و بیشتر از یه روز نمی‌شه برای این موزه وقت گذاشت.

یه چیز رو اول بهتون بگم. یادتون باشه که صف ورودی انفرادی موزه به شدت طولانی و وقت گیره. اگه بتونین یه تور پیدا کنین که گروه اونا وارد بشین بسیار تو وقتتون صرفه‌جویی می‌شه. من خودم ساعت ده وارد شدم و ساعت پنج خودم رو با لگد انداختم بیرون. اولین کاری که می‌کنین اینه که نقشه‌ی موزه رو می‌گیرین و مسیرتون رو مشخص می‌کنین. چون گم شدن تو هرمیتاژ خیلی چیز عادیه‌ایه. باید بگم که خیلی آثار خفنی تو این موزه هست. قطعا نمی‌تونید درباره‌ی همه‌شون حرف بزنین اما برای خود من هیجان انگیزترین بخشش دیدن گنجینه‌ی پازیریک بود. توی این مجموعه یه اثر خارق‌العاده هست که خیلی‌ها اون رو اولین فرش ایرانی می‌دونن. اما در کنار اون تو این گنجینه اونقدر ابزار و ادوات جالب هست که هوش از سرتون می‌ره. مثلا یه مومیایی اونجا هست که اثرات خالکوبی رو می‌تونین روی بدنش ببینین. یا زره‌های اسب و غیره. وسایلشون من رو خیلی یاد دوتراکی‌های گیم‌آو‌ترونز می‌ا‌نداخت.

کمی پایین‌تر از میدون کاخ، کلیسای سنت آیزاک قرار گرفته که هم خودش دیدنیه و هم منظره‌ی شهر از بالای گنبدش. یه کم اون‌ورتر مجسمه‌ی اسب سواره برنزیه که پیتر اول رو به زیبایی به تصویر کشیده. صحنه‌ی باز کردن حفاظ این مجسمه بعد از جنگ جهانی دوم یکی از نمادهای پایان جنگ محسوب می‌شه. حیف که واقعا وقت نداریم بیشتر از جاذبه‌ها حرف بزنیم.

 

بهترین زمان دیدن کاخ پترهوف چه وقتی است؟

کیمیا: اما اگه خواستین یه روز متفاوت رو خارج از شهر بگذرونین، می‌تونین برین به باغ‌های سلطنتی اطراف شهر. دهکده‌ی پوشکین و کاخ کاترین یکی از این مناظر هستش. اما اگه قرار بود یه مقصد رو انتخاب کنین، من توصیه‌م کاخ پترهوفه. پترهوف تو چهل کیلومتری پیتربورگ و تو خلیج فلاند قرار گرفته. کاخ به شدت زیبایی و قدم زدن توش بسیار دل‌چسبه. پترهوف کلا به فواره‌هاش معروفه. حتما قبل یازده برسین اونجا که روشن شدن فواره‌هاش رو ببینین. برای رسیدن به اونجا می‌تونین از دو- سه تا از ایستگاه‌های مترو مثل Avtovo یا Leninskiy prospekt سوار اتوبوس بشین و برین تا خود کاخ.

سالار: یه جای باحال تو این کاخ، جایی که به فواره‌های شوخی معروفه. داستانش مفصله. ولی سر یه ساعت خاص، یه دفعه از دو طرف مسیر فواره‌هایی روشن می‌شن و عابرها رو خیس می‌کنن. رد شدن از این طاق خیس هم خیلی باحاله ولی یادتون باشه که وسایل الکترونیکی‌تون رو نبرین با خودتون. مثلا رکوردر. پترهوف…

کیمیا: چی چی چی؟ یه دیقه صبرر کن! همین رکوردر رو می‌گی؟

سالار: نگفته بودم بهت! حالا می‌بینی که داره کارر می‌کنه دیگه!!!!! بگذریم. پترهوف در زمان جنگ جهانی دوم به شدت تخریب شد. اما داستان غم‌انگیزش اینه که نه آلمانی‌ها، بلکه خود بر و بچه‌های شوروی اونجا رو بمب بارون کردن. هیتلر تا دم در پیترهوف رفته بود و فکر می‌کرد به زودی اونجا رو تسخیر می‌کنه و برای تحقیر استالین، یه مهمونی توی پترهوف گرفت و خود استالین رو هم دعوت کرد. از اونجایی هم که استالین کلا اعصاب نداشت دستور داد هواپیماهای شوروی کل کاخ رو بمب بارون کنن.

کیمیا: یه نکته‌ی جذاب دیگه پترهوفم اینه که درست بیرون در ورودی، یه بازارچه است، اگه بتونین خوب چونه بزنین، می‌تونین کلی یادگاری و سوغاتی روسیه رو به قیمت ارزون بخرین. از قبل بگم که بازی ایران و مراکش توی ورزشگاه زنیت برگزار می‌شه که حسابی از مرکز شهر دوره. توی اون موقع احتمالا کلی وسیله‌ی نقلیه عمومی از میدون‌های اصلی شهر به ورزشگاه هستش.

سالار: اییسستادیوم. ایییستادیوم.

–کیمیا: اما به صورت عادی، شما می‌تونین از خط پنج مترو استفاده کنین. که توی نقشه‌ها بنفشه. ایستگاه Krestovsky Ostrov پیاده بشین و یه نیم ساعتی پیاده برین. بیاین از ذوق اینکه اینو درست گفتم!(خنده) یا اینکه از اتوبوس خط ده استفاده کنین و ایستگاه نزدیک اونجا پیاده بشین و یک ربع پیاده راه برین. اگه هم که بلیطVIPگرفتین و خیلی وضعتون خوبه که دیگه ترانسفر دارین دیگه.

موسیقی

 

چه جاذبه‌های دیگری رو باید در سن‌پترزیورگ دید؟

سالار: پیتربورگ خیلی جاهای خفن داره. اگه روزها هم اونجا بمونین نمی‌تونین همه‌شو ببینین. موزه‌های موضوعی و کوچیک، خیابون‌ها و قبرستون‌های تاریخیش، همه و همه کلی وقت می‌بره. واقعا می‌شه رفت زادگاه آنا آخاماتووآ و بهش سر نزد؟ میشه رفت سرزمین پیتر کبیر و کاخ پیتر اند پاول رو و نمی‌دونم اون لحظه‌ی شلیک توپش رو ندید؟ یا واقعا می‌شه به راحتی از سر در بی‌نظیر مسجد جامع پیترهوف گذشت؟ واقعا نمی‌شه. برای همینه که می‌گم چندین و چند روز باید برای پیتربورگ وقت بذارین و حسابی بگردینش.

موسیقی

 

بار و بندیل، معرفی تجهیزات و راه و رسم سفر: کفش مناسب

سالار: اگه فصل دوم رو دنبال کرده باشین، می‌دونین که ما یه بخش اضافه کردیم به نام بار و بندیل و قراره توش از اینکه چطور سفر رو شروع کنیم، صحبت کنیم. خوب اگه موافقین بریم قسمت بار و بندیل رو با هم گوش کنیم.

موسیقی

کیمیا: اگه یادتون باشه، تو بار و بندیل‌های قبلی در رابطه با اینکه چطوری سفر رو شروع کنیم و اینکه لوازم ضروری سفر چی هستش، صحبت کردیم با هم. حالا می‌خوایم یه سری از این وسایل ضروری رو به مرور در موردش صحبت کنیم. از مهم‌ترین وسیله‌ها که اگه خوبش رو همراه خودتون نداشته باشین، روزگارتون سیاهه، کفشه. کلا عقیده‌ی من اینه که با هر چی میخواین شوخی کنین، با کفش و کوله و کیسه خواب شوخی نکنین. توی سفر ماجراجویی قطعا زیاد پیش میاد که بخواین پیاده‌روی کنین. پس مهمه که با کفشتون راحت باشین، البته اینم اضافه کنم که ممکنه شما با یه کفش رانینگ خیلی راحت باشین اما قطعا وقتی وزن کوله روی بدنتونه دیگه اون کفش، کفش راحتی نخواهد بود. شاید براتون جالب باشه که اصلا یکی از مشکلات من برای تورهام اینکه به مسافرا میگی کفش مخصوص پیاده‌روی و همه با کتونی‌های باشگاه میان جنگل و بیچاره می‌کنن لیدر رو.

 

مهم‌ترین نکاتی که باید در هنگام خرید کفش سفر مدنظر قرار بدهیم.

سالار: موقع انتخاب کفش حتما حواستون به زیره‌ی کفش هم باشه. که آج مناسب داشته باشه و تو سطوح مختلف لیز نخوره. و اینکه قابل انعطاف هم باشه. یکی از زیره‌های قابل انعطاف و معروف که احتمالا لوگوی زرد رنگش رو زیر خیلی از کفش‌ها دیدین لیبرامه. کار این زیره‌ها چیه؟ در واقع فشاری که به کف پا میاد رو کم می‌کنه و باعث می‌شه که پا دیرتر خسته بشه. البته تو کفش‌های حرفی‌تر کوه‌نوردی بسته به کاربردشون ممکنه این میزان انعطاف کم و زیاد باشه. علاوه بر زیره به رویه‌ی کفش هم حواستون باشه که ضد آب باشه. یا مثلا از یه تکنولوژی مثل گورتکس استفاده کرده باشه. توی بازار یه سری اسپری ضد آبم هست که می‌تونین رو کفش‌هاتون بزنین و برای اونا رو مدت کوتاهی ضد آب می‌کنه. علاوه بر این یه سری واکس‌های مخصوصم هست که برای محافظت بیشتر بعد از هر برنامه روی کفش‌تون می‌زنین که خاصیت ضد آبش رو بیشتر حفظ بکنه. اینم بگم که پیشنهاد می‌کنم کفش ساق‌دار بگیرین که مچ پاتون محافظت بشه.

 

چه نوع کفشی برای برنامه‌های طبیعت‌گردی مناسبه؟

کیمیا: یه مورد مهم دیگه، اینکه کفشی رو انتخاب کنین که استحکام کافی داشته باشه و مقاوم باشه. بعضی مدل‌ها که جلو چنجه‌شون از یک جنس مقاوم‌تری استفاده کردن خیلی بهترن. طبیعتا برای سفرهای بک‌پکری و نه البته کوه‌نوردی‌های حرفه‌ای کفش‌های ترکینگ کفش‌های مناسبیه. این کفش‌ها، کفش‌های ساق‌دار و سبکیه که روی ضد آب دارن اما مثلا برای برف مناسب نیستن. و برای همین بهشون می‌گن کفش سه فصل. توی کفش‌های سه فصل حواستون باشه کفش قابلیت هواخوری داشته باشه. توی این مورد خاص بهتون پیشنهاد می‌کنم از کالای ایرانی حمایت کنین. چون نمونه‌های خوبی ازش می‌تونین توی بازار پیدا کنین. اما اگه قرار ساعت‌ها توی برف راه برین و برنامه‌توون سنگینه بهتر برین سراغ کفش‌های کوه‌نوریدی و کفش‌های یک پوش و دو پوش و هیمالیانوردی و این قبیل کفش‌هایی که می‌شه بحث تخصصی کوه‌نوردی و جاش اینجا نیستش.

 

چطور باید کفش سفر را انتخاب کنیم؟

سالار: در آخرم بگیم که برای انتخاب سایز مناسب کفش باید اون رو با جوراب ضخیم امتحان کنین و پاتون رو تا جایی که می‌تونین به جلوی کفش فشار بدین. تو این شرایط باید به اندازه‌ی قطر انگشتتون، پشت کفش جای خالی باشه. در کل اگر تجربه‌ی خریدن کفش ندارین، خیلی خوبه که از یه آدم با تجربه همراهتون استفاده بکنین. اما اگه امکانش رو ندارین، سعی کنین از فروشگاه‌های معتبری خرید بکنین که بتونین به فروشنده‌هاش اعتماد بکنین. خجالتم نکشین. شما باید چندین و چند کفش بپوشین. باهاشون هر کدومشون چند دقیقه راه برین. توی سطح شیب‌دار راه برین تا ببینین این کفش مناسبتونه یا نه. کفشی که پا رو بزنه، برنامه‌ی شما رو می‌تونه نابود بکنه. توصیه‌ی دیگه، اینکه هیچ وقت کفش نوتون رو تو یه برنامه که قراره چندین ساعت پیاده‌روی بکنین رو نپوشین. حتما یک ساعت، دو ساعت، سه ساعت باهاشون پیاده‌روی بکنین و بعد برنامه‌های طولانی مدت برین. من بارها آدم‌هایی رو دیدم که کفش نو خریدن و اومدن پیاده‌روی نئور به سوباتان و پاشون نابود شده در آخر سفر.

موسیقی

 

در سفر به کازان روسیه چه جاذبه‌هایی رو میشه دید؟

کیمیا: دومین بازی ایران سی‌ام خرداد تو شهر کازان و با اسپانیا هستش. کازان با جمعیت یک میلیون نفر یه بندر کنار رود ولگا هستش و اگه نسبتش به پایتخت موقعیتش رو بخوام بگم حدود هشتصد کیلومتری شرق مسکو هستش. و البته صد و پنجاه سال قدیمی‌تر از این شهر. این مسافت رو توی قطار تقریبا دوازده ساعت می‌شه طی کرد. البته این شهر یه فرودگاه بین‌المللی هم داره که پروازهای روسی نسبتا ارزونی رو از مسکو به این شهر می‌شه پیدا کرد. کازان تو زبان تاتاری به معنی قابلمه است و مرکز ایالت تاتارستان محسوب می‌شه. شهر از یه جهات شبیه استانبوله. در واقع شهر یک قسمت آسیایی داره و هم اروپایی. از اونجایی که این شهر جز مقاصد گردشگری محبوب روسیه است، جاذبه‌های معروفی داره که یک از اون‌ها کاخ کرملینه. این ارگ در واقع ترکیب دو قوم تاتار و روس و همین‌طور ترکیب دو دین بزرگ اون منطقه یعنی ارتدوکس مسیح و اسلامه. این مجموعه سامل بناهای متعددی مثل پارک، موزه و مسجد معروف قل شریف می‌شه.

موسیقی

سالار: از اونجا می‌تونین مسیرتون رو ادامه بدین به سمت میدان توکایا. این خیابون یه چیزی شبیه همون خیابون نوسکی پیتربورگه. اگه دنبال یادگاری از روسیه هستین، فروشگاه‌های خوبی می‌تونین اونجا پیدا کنین. دو طرف این خیاباون هم پر از مجسمه‌هایی که به خودی خود واقعا جاذبه‌ی گردشگری محسوب می‌شن. البته من به شخصه همیشه بازارهای قدیمی شهرها رو برای خرید سوغاتی و یادگاری ترجیح می‌دم. و کازان هم یه دونه از این بازارهای قدیمی داره. حتما بهش سر بزنید.

کیمیا: از جاذیه‌های دیگه‌ی این شهر که اسمش برای من خیلی جذابه، معبد ادیانه. معبد ادیان شبیه همون تصوراتمون از معبدهای روسیه است. رنگی‌رنگی و شاد. این معبد همین‌جور که از اسمش معلومه مجموعه‌ای از بناها برای ادیان مختلفه. یعنی المان‌هایی از مسجد، کلیسا، کنیسه و معبدهای بودایی و عبادگاه‌های مختلف مثل ژاپنی و چینی کنار هم توی این فضا قرار گرفتن. البته این بنا تو سال 2017 یه آتش‌سوزی رو پشت سر گذاشته و هنوز در حال مرمته. اما امکان بازدیدش هست.

موسیقی

کیمیا: اگر فرصت نکردین که موزه هرمیتاژ رو که سالار در موردش گفت رو ببینین، پیشنهاد می‌کنم که یه سر به موزه هرمیتاژ کازان که وابسته به موزه‌ی پیتربورگ هست، بزنین. از جاذبه‌های دیگه‌ی این شهر ورزشگاهیه که قراره بازی ایران و اسپانیا توش برگذار بشه. ورزشگاه کازان-آرنا که تقریبا مرکز شهر قرار گرفته، به دلیل معماری خاصی که داره تورهایی با قیمت سیصد روبل برای بازدید عموم داره.

موسیقی

 

سفرنامه‌خوانی، ژان باتیست تاورنیه

کیمیا: چقدر عادت دارین سفرنامه بخونین؟ تو این فصل رادیو جولون ما تصمیم گرفتیم یک بخشی رو اضافه کنیم. برای این که سفرنامه بخونیم در کنار هم‌دیگه و سفرنامه‌های خوبی که وجود دارن رو بهتون معرفی کنیم. میثم امامی عزیز قراره توی این بخش با ما همکاری کنه. در واقع یه جورایی می‌تونیم بگیم که سردبیر این بخشه.

میثم: سلام. یکی از جهان‌گردهایی که قرن شانزده و هفده به ایران سفر اومد و شش سفر مختلف به ایران داشت. یک جهان‌گرد فرانسوی است به نام ژان‌باتیست تاورنیه. که در شناسوندن ایران به کل دنیا، اروپا و بالاخص به کشور خودش فرانسه، نقش به سزایی داشت. به خاطر ریزبینی که داره در سفرنامه خودش. در یکی از این سفرنامه‌ها، شرحی ازکاروان‌‌سراها و امنیت در واقع کاروان‌سراها رو می‌گه. که من امروز می‌خوام براتون اون رو بخونم.

روزی با یک تاجری اهل بابل از بندرعباس حرکت کردیم که به اصفهان برویم. همین که به کاروان‌سرای منزل اول موسوم به گچیر رسیدیم آن تاجر غلام سیاه خود را که از اهل سواحل موزامبیک بود، گفت برود و از آب‌انبار آب تازه برای نوشیدین بیاورد. غلام رفت و بعد از مدتی دست خالی برگشت. و به آقای خود گفت: قاطرچی و ساربان‌ها که دور آب‌انبار جمع شده بودند و عددشان زیاد بود، می‌خواستن مرا کتک بزنن و نگذاردند که من نزدیک آب‌انبار بروم. آن تاجر چون از رسوم و عادات مملکتی بی‌اطلاع بود، متغیر شده، دوباره به غلام حکم کرد که برود حتما از آب‌انبار آب بیاورد. و هر کس مانع شود بر سرش بزند. غلام دوباره به طرف آب‌انبار برگشته و ممانعت را از دفعه‌ی اول سخت‌تر دید. بنای فحاشی را گذاشت و یکی از قاطرچی ها به او جسته و مشتی بر او نواخت. غلام خنجر را کشید بر شکم قاطرچی زد، که فورا افتاد و جان تسلیم کرد. ناگاه تمام آن وحشی‌ها بر سر او ریخته و دست‌هایش را بسته به بندرعباس بردن تا حاکم او را به قتل برساند. صاحب غلام با چند نفر از تجار به بندرعباس رفتند و نزد حاکم شهادت دادند و تفضیل واقعه را بیان کردند که تقصیر ابتدا از طرف آن بدذات‌ها شده و غلام را به سختی از برداشتن آب ممانعت کرده و اول او را کتک زدن. حاکم به قدرت حکومتی غلام را از چنگ آن‌ها خلاص کرده. ده- دوازده نفر از آن‌ها را هم به چوب بست که چرا غلام یک تاجری را از برداشتن آب ممانعت کرده‌اند. و چند نفر دیگرشان را حبس کرد که بعد به شفاعت تجار مرخص‌شان نمود. خلاصه حاکم عمدا کار را طول می‌داد که این اشخاص خسته شده و بالاخره همین‌طور هم شد. همه رفتن غیر از دو نفر که برادر قاطرچی مقتول بودن و غلام که در حبس حاکم بود. چند روز بعد حاکم به آن‌ها گفت در خصوص قتل برادر شما من نمی‌توانم احقاق حق به عمل بیاورم. به جهت اینکه این قتل در خاک شیراز اتفاق افتاده است. تنها کاری که من می‌توانم بکنم این است قاتل را نزد خان شیراز بفرستم. و فورا همین کار را هم کرد. آقای آن غلام که بسیار هم متمول بود و غلام خود را هم دوست می‌داشت، زیرا که همیشه از روی وفاداری به او خدمت می‌کرد. به عجله و سرعت خود را به شیراز رسانید. که شرح واقعه را به حاکم بگوید و خاطر وی را از حقیقت امر مسبوق نماید. در سه فرسخی به شیراز مانده، پدر و مادر و یک زن و دو طفل شخص مقتول را دیدم که تا مرا دیدن خود را به روی زمین انداخته، بنای آه و ناله و گریه و زاری را گذاردند. من به توسط غلام باشی خود به آن‌ها پیغام کردم که کاری اتفاق افتاده است. حالا بهتر این است که به نصیحت من گوش بدهند تا مبلغی پول از آقای غلام بگیرند و دنباله‌ی مطلب را کوتاه نمایند. تکلیفی که من کردم اگر در میان عیسوی‌ها بود، البته پذیرفته می‌شد. ولی بر این بیچاره‌ها به قدری گران آمد که به کلی توجهی نکردند. پدرش ریش خود را و مادرش و زنش گیسوانشان را می‌کندند. و فریاد می‌کشیدند که اگر فرنگی‌ها خون اقوام و عزیزانشان رو می‌فروشند ما این‌طور نیستیم. و راضی نمی‌شویم. و تا خون قاتل را نخوریم تسکین درد حاصل نکنیم. سایر اقوام با غلام وارد شیراز شدند. حاکم هر چه سعی و کوشش کرد که زن مقتول را مجبور به گرفتن پول بکند ممکن نشد. بالاخره ناچار شد که غلام را به دست وارث بسپارد که هر چه می‌خواهند با او بکنند و من همان ساعت از شیراز به طرف اصفهان حرکت کردم و ندانستم که با غلام به چه قسم رفتار نمودند. این مختصری از شرح پلیس کاروان بود.

موسیقی

سالار: و اما بازی با پرتغال قراره تو شهر سارانسک باشه. از کازان می‌تونین مسیرتون رو با قطار ادامه بدین تا بعد ده ساعت برسین به سارانسک. نوید حسینی الان چند سال که توی روسیه راهنمای تورهای ایرانی و می‌تونه دید خوبی بهمون بده از حال و هوای این شهرها. در نتیجه گفتیم شاید بهتر باشه که چون هیچ کدوممون سارانسک رو نرفتیم، نوید درباره‌ی این شهر حرف بزنه.

موسیقی

 

سارانسک کوچک‌ترین شهر میزبان جام‌جهانی

نوید حسینیان (مهمان برنامه): سلام و سلام به همه‌ی بچه‌های رادیو جولون. حرف از جام‌جهانی و حال و هوای جام‌جهانی تو روسیه. خوب شاید اولش فکر کنم که حتما شنیدین که روس‌ها زبونشون فرق می‌کنه. هیچ المان زبانی ندارن. معلوم نیست چطور می‌خوان جام‌جهانی برگزار کنن. ولی همین چند وقت هم خیلی خیلی ریفورم‌های بزرگی رو انجام دادن. قطارهای درون شهریشون ، متروشون رو مانیتوردار کردن. زبان انگلیسی رو اضافه کردن. گوینده‌ی انگلیسی آوردن. مترجم گذاشتن و یه جوری قطارهاشون رو اصلا نو کردن. جدید کردن. و به هر حال دارن خودشون رو آماده می‌کنن برای میزبانی. این رویدادها همه جا حرفش زده می‌شه و به هر حال رویدادها رویداد بزرگیه. هر چند یه سری از مردم روسیه نمی‌دونن اصلن فوتبال چیه؟ علاقه‌ای هم به فوتبال ندارن و هیچ وقت هم پیگیری نمی‌کنن. یه بخش عمده‌ای از مردم هستن که صرفا تیم ملی روسیه رو پیگیری می‎‌‌کنن و اصلا نمی‌دونن بقیه تیم‌ها کی هستن. کی قراره بیاد. و همون تیم‌های هم‌گروه روسیه رو می‌شناسن. که اتفاقا از مصر هم خیلی می‌ترسن و خیلی امیدوار نیستن که صعود کنن از گروه‌شون. برگردیم به شهرهایی که کشور خودمون توش بازی داره. اول از همه شهر سن‌پیترزبورگ. شهری که جدا از این هیاهوی جام‌جهانی تو اون زمان، خودش کلی زنده است. کلی توریست دیگه اونجاست. چون دقیقا مصادف با شب‌های روشنه و همین‌طوری هجمه‌ی زیادی از توریست اون لحظه اونجاست. من انتظار دارم که اون موقع شهر خیلی شلوغ باشه. جدا از همه‌ی سایت‌های دیدنی و همه‌ی توریست‌های جام‌جهانی. من انتظار دارم که ما اونقدر اون جا توریست ببینیم که روس رو خیلی سخت بتونیم پیدا کنیم و انتهای شهر ، شهربازی معروف سن‌پیترزبورگه که یک پل خوبی هم براش زدن و اونجا کاملا فضا، فضای زنده و خوش‌گذرونی‌هاست. حتی اگه شما برین سن‌پیترزبورگ و بازی رو هم نبینین باز اون فضاش جذابه.شهر بعدی شهر کازان. خوب این کازان اسمش برای ما آشناست. یکی از شهرهای بزرگ روسیه است. ششمین شهر بزرگ روسیه است که یک و خورده‌ای جمعیت‌شه. اما پایتخت ورزشی روسیه است. در نتیجه شهر کازان کاملا حال و هوای ورزشی داره و بیشتر از مسکو و سن‌پیترزبورگ به نظر می‌رسه که می‌تونه از پس این رویدادها بربیاد. و مشکلات کم‌تری تیم‌ها تو این شهر داشته باشن. چرا که قبلا رویدادهای ورزشی بزرگی توی این شهر برگزار شده. مثل قهرمانی جهانی ورزش‌های آبی، یا قهرمانی جهانی شمشیربازی که خودش مثلا حدود هشتصد نفر ورزشکار میان تو این مسابقات شرکت می‌کنن. یا تو رشته فوتبال پارسال میزبان جام کومفدراسیون‌ها بوده. تیم‌های بزرگی رفتن و تو کازان بازی کردن. همین پرتغال توی کازان با مکزیک فکر می‌کنم بازی کرد. پارسال کریتستین رونالدو رفته کازان و کریستین رونالدو رو دیدن. برعکس سارانسک که کریستین رونالدو رو ندیدن. چون جدا از اینکه شهر کوچیکیه. شهر گرون قیمتی هم هست اتفاقا. ولی کاملا فضا، فضای فوتبالی تو این شهر می‌تونه باشه. و اما شهر آخر. همون‌طور گفتم شهره که کریستین رونالدو ندیده. نه تنها کریستین رونالدو رو ندیده بلکه اصلا هیچ رویداد ورزشی مهمی رو این شهر به خودش ندیده. اصلا توریست ندیده اینجا. اینطوری بگم بهتره. شما اگه تو این شهر سارانسک قدم بزنین آدما دورتون جمع می‌شن. بچه‌ها دورتون جمع می‌شن. اصلا این‌ها توریست رو ندیدن. و براشون جذابه که بدونن این خارجی چیه. چه عجیبه که قراره رویدادی به این بزرگی تو این شهر برگزار بشه و جالبه که بدونین که سارانسک کوچک‌ترین و کم‌جمعیت‌ترین میزبان جام‌جهانیه. یک شهری است؛ حالا کلا شهرهای روسیه شهرهای وسیعی‌ان از لحاظ مساحت. یه شهری فرض کن اندازه یزد ولی جمعیت اندازه کاشانه. حالا خود روس‌ها می‌گن سارانسک یک روستاست. خودشون می‌گن اصلا یک شهرستانه. خیلی خیلی کوچولوئه. اصلا نمیدونیم چرا بازی این‌جاست در صورتی که اطراف سارانسک شهرهای خیلی پرجمیعیت‌تری از سارانسک هم بود که می‌‌تونست میزبان باشه. اصولا اگه می‌خواستیم مقایسه کنیم تو سارانسک ما شور و هیجان بیشتری خواهیم دید. اون هم از دید احساسیش. به خاطر اینکه مردم ندیدن این رویداد رو و اون همه توریست رو ندیدن. می‌خوام بگم که سارانسک که می‌رین یه مقدار حواستون جمع باشه. یک نکته‌ی دیگه من در مورد این رویدادها و این حواشی این ورزشگاه‌ها بگم که یک چیز رایج، مهاجرت‌های سارقینه. سارقینی که تو شهرهای اطراف زندگی می‌کنن. خودشون میان و می‌دونن تو این شهرها پر از توریسته. میان و فقط صرف جیب بری میان. یه فامیل تو اون شهر داره میان دو روز تو اون شهر زندگی می‌کنه و تقریبا خرج یک سالش رو می‌تونه دربیاره. در هر صورت به امید موفقیت تیم خودمون. و همین‌طور به امید نمود یک فرهنگ خوب ایرانی از سوی تماشاگران خودمون به عنوان نمایندگانی تو جام روسیه. به روسیه و سایر کشورهایی که تو این رویداد برای ما یک فرصت تا بتونیم فرهنگ خودمون رو به سایر کشورها نشون بدیم. و نشون بدیم که ایران جای زیبایی است. و بیاین و از ایران هم دیدن کنین. مرسی از وقتی که برای من گذاشتین.

موسیقی

 

سالار: من سالار موسوی هستم و به همراه کیمیا خسروی این بار توی روسیه و حال و هوای جام‌جهانیش جولون دادیم.

موسیقی

کیمیا: رادیو جولون رو می‌تونین از طریق کانال تلگراممون و همین‌طور اپلیکیشن‌ها یا وب‌سایت‌های پادکست مثل: ناملیک، شنوتو، تهران‌پادکست، فیدیبو و غیره بشنوین.

سالار: این چهاردهمین اپیزود رادیو جولون بود.. اگه از جولون دادن لذت می‌برین ما رو به دوستانتون هم معرفی بکنین.

 

پیاده‌سازی متن: فرناز فدایی

در اپیزود هفتم از فصل اول و در ادامه قسمت قبلی هند، به سراغ آگرا و یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های هند یعنی تاج‌محل رفتیم.
در این اپیزود و اپیزود قبلی با حال و هوای هند و مردمان و آداب و رسومشون بیشتر آشنا خواهید شد

رادیو جولون کاری از سالار موسوی و کیمیا خسروی

اپیزود هفت – جولان‌گاه شیوا (سفر به هند قسمت دوم)

 

کیمیا: سلااام

سالار: اینجا یه رادیو واسه جولون دادنه.

کیمیا: من کیمیا

سالار: و من سالار

کیمیا: قراره تجربیات سفر‌هامون رو با شما به اشتراک بگذاریم.

سالار: محوریت رادیو جولون روی گپ و گفته، قراره یه مقصد يا يه موضوع درمورد سفر رو انتخاب کنیم و در موردش گپ بزنیم.

کیمیا: رادیو جولون قراره از واقعیت‌های سفر بگه. پوسته‌ی جذاب و رنگینش رو کنار بزنه و سفر رو اون‌جوری که واقعا هست نشون بده.

سالار: رادیو جولون رو می‌تونید از طریق کانال تلگرام این رادیو بشنوید. همین‌طور می‌تونید از طریق بیپ‌تونز، شنوتو، تهران‌پادکست و ناملیک به همه‌ی اپیزود‌های ما گوش بدید.

کیمیا: اگر از جولون دادن لذت می‌برین، شنیدن رادیو جولون رو به دوستاتون هم توصیه کنید.

سالار: حالا، وقت جولون دادنه.

 

موسیقی

 

کیمیا: همون‌جور که می‌دونید قرارمون این بود که در اپیزود شش و هفت از مثلث طلایی هند براتون بگیم. تو اپیزود شش از ویزا، پرواز، اقامت، حمل‌و‌نقل و تا حدودی از فرهنگ و جاذبه‌های دهلی براتون گفتیم. اپیزود هفت رو می‌خوایم با یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های سفر ما و خیلی از شما‌ها شروع کنیم. بحث مهم غذا.

 

موسیقی

 

فرهنگ غذایی هندوستان

سالار: شاید این پیشنهاد یک کم عجیب به نظر بیاد ولی اگر گیاه‌خوار نیستید و با پرواز‌‌های ایرانی به سمت دهلی می‌رید، حتما حتما چلو‌گوشت سفارش بدید و سعی کنید نهایت لذت رو ازش ببرید که پاتون رو که تو هند بذارید دیگه از این خبر‌ها نیست. غداهای هندی به دو دسته کلی سبزیجات و مرغ تقسیم می‌شه. در سرتاسر هند به جز گوا البته، نمی‌تونید رستوران عادی‌ای رو پیدا کنید که گوشت سرو کنه. یادمه بعد از سه چهار روز که از اقامت‌مون گذشته بود، از اون سمت خیابون یه نگاهی به مک‌دونالد انداختیم و گفتیم خب، امروز دیگه بریم گوشت بخوریم. نمی‌دونین صحنه‌ی دیدن منو مک دونالد که فقط مرغ داشت چقدر از لحاظ روحی آزارهنده بود.

 

کیمیا: ببین دقیقا ما هم تجربه‌مون همین بود. ان‌قدر داستان رو باور نکرده بودیم که بعدش رفتیم به برگرکینگ و ساب‌وی هم سر زدیم و دیدیم بعله اوضاع واقعا ناراحت‌کننده ست.

 

موسیقی

 

غذاهای هند واقعا این‌قدر تنده؟

کیمیا: و اما در مورد تندی غذاها. با توجه به این ‌که من عادت به خوردن غذاهای تند و البته نه خیلی تند دارم، باید بگم غذاهایی که من تو این مناطق خوردم تندی عجیب غریبی نداشت. اما مسئله‌ای که اوایل خیلی جذابه اما بعد یه مدت خسته‌کننده میشه ادویه‌های زیادیه که استفاده می‌کنند. تجربه‌ی من این‌جوری بود که اوایل به نظرم غذاها خیلی خوش‌طعم و جدید بود اما بعد چند روز دلم می‌خواست یک غذایی بخورم که هزار تا مزه نده. حتی این تجربه برای چای هم اتفاق افتاد. چای ماسالا یکی از چای‌های بسیار خوش‌مزه است که همون شیر چاییه با کلی ادویه مختلف مثل دارچین و زنجبیل و هل. که البته برگ چاییش با چایی سیاه که ما می‌خوریم فرق داره. من واقعا طعم این چای رو دوست دارم اما برای من نوشیدن دائمیش لذت‌بخش نبود. جالب بود که تو یه دکه‌ی بین‌راهی می‌خواستیم چایی سفارش بدیم و تا چشمون خورد به اوردینای تی چشم‌هامون برق زد که آخیش می‌تونیم چایی معمولی بخوریم، بعد که سفارشمون رو تحویل گرفتیم باز دیدیم همون چای ماسالا ست.

 

سالار: راستش من نمی‌دونم کجاها غذا می‌خوردی اما دوستان اصلا به حرفش گوش نکنید. غذاهای هندی به شدت تنده. این تندی هم که میگم تندی فلفل نیست که بگین خوش‌مزه ست و طعم داره. دقیقا همون‌طور که کیمیا گفت پر از ادویه‌هاییه که آتیشتون می‌زنه. جالب‌تر این که دوست من که تندخور بود بیش‌تر اذیت شد، چون فکر می‌کرد از پس غذاها بر می‌آد اما این تندی بیش از حد انتظارش بود.

 

کیمیا: من فکر کنم دوستت اونقدرها هم تندخور نبوده پس.

 

موسیقی

 

خوراک‌گردی در سفر هند

سالار: توی سفر به هند اگر می‌خواین کمی محتاط‌ترشروع کنید می‌تونید برید سراغ بریانی. بریانی برنجیه که با سبزیجات و سس‌های مختلف طعم‌دار می‌شه و روش‌های پخت زیادی هم داره. مثلا طعم بریانی‌های دهلی با حیدرآباد کاملا با هم فرق دارن. معمولا این غذا ادویه‌ی عجیبی نداره و برای ما یه ‌کم قابل‌تحمل‌تره. بریانی رو می‌تونید به صورت گیاهی یا با مخلوط مرغ سفارش بدین. این هم بگم که انواع این غذا رو می‌تونید توی بلوچستان خودمون و رستوران پاکستانی‌های آبادان هم پیدا کنید.

 

کیمیا: یکی از غذاهای معروف و نسبتا آشنای توی سفر به هند مرغ تندوری هست که بسیار هم لذیذه. برای درست کردنش مرغی که معمولا استخون داره رو تو کشک می‌خوابونند و ادویه فراوون بهش می‌زنند تا رنگش قرمز می‌شه و تو تنور با حرارت بالا می‌پزند.

سالار: توی شهر مدورای که بودیم، رفتیم به یه رستورانی که توی ری‌ویوها گفته بودن اگر بهش بگین غذای غیرتند بیار گوش می‌کنه. اون‌جا دوستم تندوری سفارش داد و اصرار که نو اسپایسی؟ طرف هم گفت: شور شور، نو اسپایسی. بعد که غذا رو آورد دیدیم با اولین لقمه تو چشم‌هاش اشک جمع شد و از تندی به سرفه افتاد. یارو رو که صدا کردیم گفت خب من به آشپز گفتم هیچ ادویه‌ای به مرغ نزنه، اما این مرغ‌ها رو از شب قبل توی مواد می‌خوابونن. حالا شما تصور کنین چهره‌ی ما چه شکلی بود.

 

موسیقی

 

کیمیا: علاوه بر تندوری یه غذای معروف و کلاسیک هندی دیگه هم هست که تو تمام رستوران‌های هندی، فکر می‌کنم همه جای دنیا، پیدا می‌شه به اسم مرغ کره‌ای. داستان اینه که مرغ رو یک شب تو ماست می‌خوابونند و بعد هم با کره و پوره‌ی گوجه فرنگی وطبق معمول ادویه فراوون طعم‌دارش می‌کنند.حواستون باشه که ادویه‌ی این غذا بیش‌تر از بقیه‌ی غذاهای هندیه.

هندی‌ها هم مثل ما همراه غذاشون نون یا برنج می‌خورند، اما از اون‌جایی که بیش‌تر غذاها با نون سرو می‌شه، انواع نون رو می‌تونید تو هند پیدا کنید. یکی از معروف‌ترین نون‌ها نون پوری هستش که نون‌های گرد پف‌کرده ست و مصرفش هم معمولا این‌جوریه که با انگشت سوراخش می‌کنند و می‌زنند تو سس‌ها و خورشت‌های مختلف.

 

سالار: یه مسئله مهم اینه که پیشنهاد می‌کنم توی سفر به هند در مورد غذاهای خیابونی یه کم محتاط‌تر عمل کنید چون تعریف بهداشت از نظر اون‌ها با تصور ما کاملا متفاوته. اگر دوست دارید غذاهای خیابونی رو امتحان کنید بهتون کاچوری رو پیشنهاد می‌کنم که یک جور پیراشکیه سرخ‌شده ست که داخلش با ترکیب چسبنده‌ی عدس و ادویه‌ پر شده و باکاری سیب‌زمینی و سس تمرهندی خورده می‌شه. کنار این غذاها هم به جز نوشابه و کینگ‌فیشر، می‌تونید نوشیدنی معروف هندی یعنی لاسی بخورید که مثل دوغ می‌مونه.

 

کیمیا: البته باید اعتراف کنم که هر چی با خودم کلنجار رفتم نتونستم خودم رو راضی کنم که غذاهای دست‌فروش‌ها رو امتحان کنم. و نهایتا تونستم از چرخ‌های میوه‌فروش‌ها استارفروت و میوه‌های استوایی بخرم.

 

سالار: من هم یکی دوبار بیش‌تر نتونستم این ریسک رو بکنم اما بگم که خیلی هم کار بدی نکردی. هندی‌ها یه اصطلاحی دارن به نام دهلی بِلی Delhi Belly. میگن امکان نداره بیای دهلی و بیرون‌روی نگیری. از جدی بودن این قضیه بگم که من خودم سر این دهلی‌بلی پروازم به جنوب رو از دست دادم.

 

موسیقی

 

سالار: بگذریم که این روزها و با این قیمت دلار همه چی گرونه، اما وعده‌های غذایی تو هند خیلی گرون نیستند. شما تو یه رستوران معمولی تروتمیز می‌تونید این غذاهایی رو که گفتیم در حدود سیصد تا پونصد روپیه پیدا کنید که می‌شه در حدود پنج تا هشت دلار. البته بگم که اگر اهل خوردن غذا تو جاهای محلی‌تر هستید با دو دلار هم می‌تونید یه بریانی معمولی پیدا کنید.

قیمت‌های بالاتر هم هست البته. مثلا ما یه دفعه یه خبطی کردیم رفتیم تو یه هتل خفن که غذا بخوریم. غذاشون بوفه بود و ناقابل نفری پنجاه دلار. ما هم گفتیم “ناماسته” و اومدیم بیرون.

 

موسیقی

 

سرزمین یوگا و داستان‌های ویپاسانا

کیمیا: هند مهد و سرزمین یوگاست. یکی از دلایلی که خیلی‌ها به هند سفر می‌کنند یوگا و علی‌الخصوص شرکت در دوره‌های ویپاسانا ست. برای ثبت نام ویپاسانا که یکی از قدیمی‌ترین تکنیک‌های مراقبه ست، می‌شه آنلاین اقدام کرد و جالب اینه که هزینه‌ای برای این دوره‌ها دریافت نمی‌شه. معمولا انتهای دوره شرکت کننده‌ها مبلغی رو به دل‌خواه کمک می‌کنند. صنم از تجربه ویپاسانا در سفر به هند برامون می‌گه.

 

موسیقی

 

صنم (مهمان برنامه): سلام به همه‌ی دوستان. من صنم هستم. ویپاشنا در واقع به معنی دیدن حقیقت هر چیز آن‌طوری که هست، هست. و ده روز من تو مرکز مدیتیشن شهر ایگات‌پوری بودم. که فاصله‌ش از بمبئی دو ساعته و در واقع مرکز اصلی مدیتیشن هستش. و باور کنین از سخت‌ترین کارهایی بود که تو عمرم انجام دادم و واقعا واقعا واقعا سخت بود. من ده روز ساعت چهار صبح پاشدم نه شب خوابیدم. روزی ده ساعت مدیتیشن کردم و فقط غذای گیاهی خوردم. با هیچ احدی هم اجازه‌ی صحبت حتی با ایما و اشاره هم نداریم و باید در سکوت کامل باشیم و حتی خوندن و نوشتن هم اونجا ممنوعه. پنج قانون اصلی دیگر هم اونجا باید رعایت می‌کردیم که دروغ نگیم، دزدی نکنیم، رابطه‌ی جنسی و رفتار نادرست جنسی نداشته باشیم، هیچ موجود زنده‌ای رو نکشیم، الکل یا سیگار و مواد مخدر هم مصرف نکنیم. تجربه‌ی من! در واقع خب من مطمئنم هر کسی تجربه‌اش متفاوته با یه شخص دیگه. خیلی‌ها از من پرسیدن که واقعا چه فرقی کردی یا چی به دست آوردی؟ واقعا نمی‌شه گفت و یک‌سری تغییرها رو خودت تو خودت باید حس کنی با توجه به اون هدفی که از اون‌جا رفتن داری. حتی به نظر من هیچی هم به دست نیاری ده روز در آرامش بودی. دور از موبایل، تلگرام، ایسنتاگرام، ماشین، شهر، دود و فقط و فقط روی خودت تمرکز می‌کنی. کاری که خیلی از ماها دیگه این روزها به ندرت واقعا انجام می‌دیم. وقتی تکنیک ویپاشنا رو شما تمرین می‌کنین مثل اینه که با تکنیک آناپانا شما آماده‌ی ویپاشنا می‌شین وآماده‌ی جراحی می‌شین. با تکنیک ویپاشنا جراحی می‌شین و با تکنیک متا بخیه زده می‌شین. این کاریه که کلا شما تو اون ده روز انجام می‌دین. و باعث می‌شه که کلی از احساس‌های منفیتون از بدنتون خارج بشه که ممکنه هرکسی یه تجربه‌ای داشته باشه. سردرد، پادرد، کمردرد، عطسه، سرفه، خنده، گریه. فقط یه وسیله‌ایه که این انرژی‌ها از بدنت خارج می‌شه و من خودم تجربه‌م گریه بود البته. واقعا نمی‌تونید توقع داشته باشید که توی ده روز همه‌ی این مشکلاتی که دارین حل بشه یا همه‌ی چیزهای منفی از بدنتون خارج بشه ولی خب این یه شروع فوق‌العاده خوبیه که هیچ هزینه‌ای هم واستون نداره.

 

موسیقی

 

بازدید از معبد سیک‌های دهلی در سفر به هند

سالار: خب. کلی توی دهلی جولون داده بودیم اما از یه نقطه‌ی دهلی دلمون نیومد بگذریم و اون معبد گرند‌صاحبه. این معبد عبادت‌گاه سیک‌های پایتخته. فرقی نمی‌کنه چه روزی برید. همیشه تعداد زیادی از پیروان آیین سیک مشغول بازدید و عبادت توی این معبد بزرگ‌ اند. سیک‌ها همون‌هایی هستن که تصویرشون رو غالبا توی فیلم‌ها می‌بینیم. مردمانی با دستارهای رنگی و ریش‌های بلند.

آیین سیک جزو جوان‌ترین دین‌هاییه که پیروان زیادی در دنیا دارن و تو اواخر قرن پونزده توی منطقه‌ی پنجاب به وجود اومده. این آیین که ترکیبی از صوفیه و عقاید هندوئه کم‌کم پیروان زیادی پیدا کرد و به خاطر علاقه‌ی افراد این دین به سیاست، تبدیل به یکی از دردسرهای اصلی برای شاه‌های گورکانی شد. چندین نفر از رهبرهای دینی یا گوروهای این آیین رو پادشاهانی مثل جهانگیر و اورنگ‌زیب به خاطر اسلام نیاوردنشون شکنجه و اعدام کردند.

اما در هند یکی از به‌ترین تجربیات من با مردمان سیک بوده. معبدشون بسیار تمیز و زیباست. برای وارد شدن به معبد باید کفش‌هاتون رو در‌بیارید. توی طبقه‌ی زیرزمین یه کفش‌دارخونه بسیار بزرگ داره که تمام کسانی که توش کار می‌کنن به صورت خیریه و برای نذرشون کار می‌کنند. واقعا ممکنه پشت پیشخوان یه جراح قلب وایساده باشه که با روی گشاده کفش‌هاتون رو تحویل می‌گیره.

اما جذاب‌ترین بخش این معبد فضای داخلیشه. نزدیک‌های غروب که می‌شه چند‌تا نوازنده و خواننده می‌شینن وسط معبد و شروع می‌کنن با ملودی‌های اصیل هندی، بخش‌هایی از کتاب مقدس سیک‌ها رو خوندن. این موسیقی اون‌قدر خوبه که من دوبار برگشتم به معبد فقط برای شنیدن این آواها…

 

موسیقی

 

مصطفی (مهمان برنامه): سلام من مصطفی‌‌ام. برای من سفر به هند خب یه سفر خیلی رویایی و خاص بود. وقتی که تو کوچه پس کوچه‌های دهلی راه می‌رفتم و با مردم گپ می‌زدم همه‌ش به این توجه می‌کردم که مردم چقدر شاد لباس پوشیدن و چقدر زندگی‌شون رنگی رنگیه و همه‌ش هم تو این فکر بودم که خب مردم اینجا هیچی ندارن، هیچ رفاهی ندارن، هیچ تفریحی ندارن ولی چرا این‌قدر شادن و با زندگیشون دارن حال می‌کنن و از زندگیشون چی می‌فهمن؟ یه ذره که گذشت و تعداد روزهای سفرم زیاد شد یهو به خودم اومدم دیدم شاید به‌تر باشه که یکی از من بپرسه که خب تو از زندگی چی فهمیدی؟ مردم هند خیلی خوب بلدن واقعا که تو لحظه‌شون زندگی کنن و با هرچی که دارن شاد باشن و خوش بگذرونن.

 

موسیقی

 

توی سفر به هند مراقب شیادها باشید!

کیمیا: توی دهلی که راه می‌رید احساس می‌کنید رو پیشونیتون نوشته شده که قصد دیدن آگرا و جیپور رو دارید و تمام مردم شهر دست به دست هم دادند تا قانع‌تون کنند که به‌ترین وسیله برای دیدن شهرهای اطراف ماشین دراختیاره. سریع هم یه ماشین‌حساب درمی‌آرند، شروع می‌کنند براتون دو‌دوتا چارتا کردن و قیمت قطار و اتوبوس رو چند برابر بهتون می‌گن تا بالاخره رضایت بدید.

میدون کانات‌پلس که یکی از میدون‌های مرکزی دهلیه، پر از آژانس گردشگریه که همشون مدعی ‌اند خصوصی نیستند و زیر نظر دولتند، شاید باورتون نشه که میزان رقابت و دروغ‌گویی به حدیه که یه سری آدم دور این میدون پخش و پلان که پادوهای این آژانس‌ها هستن و مثلا اتفاقی میان سراغتون و بهتون میگن گول این آژانس‌ها رو نخورید‌ها و مثلا فقط فلان آژانس زیر نظر دولته و بقیه الکی اند. یه جوری که حس می‌کنید وسط بازی مافیا هستید و شما و همسفرتون تنها شهروندهای باقی‌مونده‌ اید. خلاصه که از من می‌شنوید پاتون رو تو این آژانس‌ها برای هیچ کاری نذارید.

 

سالار: این قضیه‌ای که کیمیا گفت یه مشکل عمومی تو هنده. مشکلی که تمام کتاب‌های راهنمای سفر در موردش به آدم هشدار می‌دن. بارها ممکنه به آدم‌هایی برخورد کنید که در ابتدا و به ظاهر بسیار آدم‌های دوست داشتنی و خوش‌برخوردی ‌اند. بعد که کمی باهاشون گرم می‌گیرید متوجه می‌شید که تلاش دارند یه چیزی رو بهتون بندازن. تجربه نشون می‌ده که بعد از سه چهار بار دیگه خسته می‌شید و کاملا حس می‌کنید که آدم‌ها چرا می‌آن سمتتون. به محض این‌که بهشون بگین ممنون و بخواین دست‌‌به‌‌سرشون کنید هم یه جمله معروف دارن که : آی دونت وانت تو سل یو انیتینگ مای فرند!

اینجا‌ست که من توصیه می‌کنم اگر کمی حوصله دارید ورق رو برگردونید و شما تلاش کنید تا ازشون استفاده کنید. این آدم‌ها برای این‌که برادریشون رو ثابت کنند ممکنه بپرن وسط و یه تخفیف خیلی خوب براتون از مغازه یا راننده بگیرند. بذارید کارشون رو بکنند و بعد بگین که نقشه نمی‌خواین، سفر نمی‌کنین، هتل دارین و کلا به هیچ چیزی احتیاج ندارین.

 

موسیقی

 

در سفر به هند بهترین راه رسیدن به آگرا کدومه؟

کیمیا: برای رفتن از دهلی به آگرا یکی از معقول‌ترین وسیله‌ها قطاره که برای خریدن بلیتش کافیه برید طبقه‌ی دوم ایستگاه قطار الد دهلی. تکرار می‌کنم طبقه‌ی دوم ایستگاه قطار الد دهلی. شاید باورتون نشه این بازار سیاه قطارها ان‌قدر داغه که تا پای پله‌ها هم می‌آن و می‌گن جای دفتر دولت عوض شده تا نذارن برید طبقه دوم. پیشنهاد می‌کنم بلیت رو از روز قبل تهیه کنید تا برای ساعتی که می‌خواید حتما بلیت گیرتون بیاد و یادتون باشه قطار راس ساعت حرکت می‌کنه پس محض احتیاط زودتر اون‌جا باشید و تا زمان حرکت از ایستگاه شلوغ دهلی که هر طرف رو نگاه می‌کنید آدم نشسته رو زمین لذت ببرید.

اگر تصورتون از قطار سواری تو هند شبیه اون قطارهاست که همه تو عکس‌ها دیدیم و یه سری آدم از همه طرفش آویزون هستند باید بگم که تو قطار دهلی به آگرایی که من سوار شدم از این خبر‌ها نبود. مخصوصا اگه قسمت تهویه‌دارش سوار بشید می‌شه گفت مثل قطارهای خودمون بودش. با این تفاوت که مثل قطار بانکوک به چیانگ‌مای که تو اپیزود دو گفتم ازش، قطار کوپه نداره و همه همین‌جوری دور‌ هم سفر می‌کنند و اون قسمتی که تو قطار‌های ما راه‌رو محسوب می‌شه هم دو طبقه تخت گذاشتند. البته که تمیزی قطارهای تایلند کجا و این کجا. قسمت‌های بدون تهویه هم دو نوع هستند که یک مدل تخت‌دار و یک مدل اتوبوسی.

 

سالار: سیستم راه‌آهن هند جزو بزرگ‌ترین شبکه‌های راه آهن دنیاست و کلی رکورد توی این زمینه داره. حدود 1.4 میلیون نفر توش کار میکنن و با 8421 میلیون نفر مسافر در سال نقش مهمی رو در حمل و نقل هند ایفا می‌کنه. توی هند از قطارهایی که با سرعت 10 کیلومتر در ساعت حرکت می‌کنند هستن تا قطارهای سریع‌السیر و خفن و حتی نمونه‌های سوپر لاکچری.

سیستم فروش بلیت قطارشون هم به شدت منظمه و اگر بتونید فرد یا آژانسی رو پیدا کنید که اکانت داشته باشه می‌تونید از ماه‌ها قبل بلیتتون رو رزرو کنید.

برای مسیر بین دهلی تا آگرا و بالعکس حتما تلاش کنید تا قطار بوپار‌شاتابدی یا همون قطار سریع‌السیر بگیرید که مثل قطارهای اتوبوسی خودمونه و شما رو در عرض سه ساعت از دهلی می‌رسونه آگرا. قبل از گرفتن قطار هم حتما به ایستگاهش دقت کنید چون خود دهلی دست کم سه تا ایستگاه قطار مهم و پر رفت و آمد داره.

 

توی هند کلا هر وسیله‌ای که non AC یا بدون تهویه باشه به شدت داغون و غیرقابل‌تحمله. اصلا فکرش رو هم نکنید که با این قطارها سفر کنید. ادونچر و تجربه و کول‌بازی یه چیزه، این‌که شما برای کل سفرتون توان ادامه دادن داشته باشید یه چیز دیگه.

 

موسیقی

 

کیمیا: من برای رفتن به آگرا از قطار استفاده کردم اما برای برگشت تصمیم گرفتم اتوبوس رو تجربه کنم. وارد ترمینال که شدم باورم نمی‌شد این‌جا ترمینال یکی از مهم‌ترین شهرهای توریستی هنده. چند تا اتوبوس درب و داغون اون دورها ایستاده بودند و هیچ تابلویی دیده نمی‌شد. تو گیشه‌ی بلیت‌فروشی چهار نفر نشسته بودن که خوشبختانه آخرین نفری که بهش مراجعه کردیم بلد بود انگلیسی صحبت کنه و در کمال بی‌حوصلگی گفت صبر کنید یک ساعت دیگه اتوبوس دهلی می‌آد داد می‌زنه برید سوار شید. بلیت هم از راننده بخرید. خلاصه که تو یک فضای پر از خاک و خل نشستیم و هر اتوبوسی که می‌اومد از ترس جا‌موندن با کوله و بار و بندیل، دهلی گویان می‌دویدیم سمت راننده. بالاخره اتوبوس ما اومد و ما ردیف اول نشستیم. اتوبوسش این شکلی بود که جای راننده با یک در شیشه‌ای جدا شده بود و جالب بود کسانی که می‌خواستن سیگار بکشن می‌رفتند جلوی اتوبوس پیش راننده.

وسط راه هم یه ربعی ایستاد و بعد از حدود شش ساعت رسیدیم دهلی.

خوبی این جاده این بود که کلا اتوبان بود و خبری از جاده‌های داغون و رانندگی بدی که ازش شنیدیم نبود. اما در کل چیزی که باید بگم اینه که در کنار کیفیت بد جاده‌ها، رانندگی آدم‌ها هم توی هند خیلی تعریفی نداره.

 

موسیقی

 

بهترین جای اقامت آگرا کجاست؟

کیمیا: ما از ایستگاه قطار که بیرون اومدیم ان‌قدر گرسنه بودیم که فقط به پیتزا فکر می‌کردیم. یه توک‌توک گرفتیم و رفتیم خیابون تاج گنج نزدیک تاج محل. در واقع اکثر رستوران‌های معروف هم همون اطراف هستند. خلاصه بعد شام چندتا هتل دیدیم و بالاخره یک هتل چهارستاره انتخاب کردیم که قیمتش مثل هتل دهلی برای دو نفر شبی چهل دلار بود که با چونه رسیدیم به همون سی دلار دهلی. البته اصلا کیفیت هتل دهلی رو نداشت و مهم‌ترین نکته این بود که هتل دهلی ما با وجودی که وسط یکی از شلوغ‌ترین مناطق دهلی بود اما خیلی ساکت بود. اما تو هتل آگرا تا خود صبح با صدای بوق خوابیدیم.

 

حالا که صحبت از بوق شد این رو بهتون بگم که شاید اگر تو تهران یا شهرهای بزرگ زندگی می‌کنید فکرمی‌کنید به این صدا عادت دارید و این مسئله بنظرتون مهم نمی‌آد اما اگه تصمیم به سفر به هند دارید باید بشینید جدی جدی در موردش فکرکنید. باورکنید جدی دارم میگم. صدای بوق توی هند از اونی که می‌تونید تصورش رو بکنید مسئله مهم‌تریه. تصور کنید تمام جمعیتی که تو خیابون‌های شلوغ هند سوار کامیون، ماشین، اتوبوس، دوچرخه، توک‌توک و هر وسیله‌ی نقلیه‌ی دیگه‌ای می‌شن ابزار معاشرتشون بوقه. دیگه تو خود حدیث مفصل بخوان. شاید باورتون نشه ولی ما چند روز بعد این‌که از هند اومدیم گذرمون به حسن‌آباد و خیابون حافظ و کلا مرکز شهر تهران خورد و مدام می‌گفتیم آخیش عجب سکوتیه اینجا.

 

موسیقی

 

سالار: آگرا سال‌های سال مرکز حکومت گورکانیان بوده و دهلی در واقع پایتخت بسیار نویی محسوب می‌شه. تاریخ این شهر با شاه‌جهان گره خورده. کسی که سال‌ها این‌جا حکومت کرد و ساختمون‌های متعددی هم ساخت.

یادتونه تو قسمت قبلی گفتم که قلعه‌ سرخ دهلی رو لازم نیست ببینین؟ دلیلش اینه که قلعه قدیمی‌تر اینجاست. قلعه آگرا بسیار جای توریسیتی و از لحاظ امنیتی مهمیه. درنتیجه سعی کنید وسایل و کیف‌هاتون رو توی هتل بذارین و بعد برین قلعه. قلعه آگرا یه ساختمون تو در تو و بسیار زیباست. جزییات معماری اون‌قدر زیاده که واقعا وقت نمی‌کنید تا همه‌ش رو ببینید. اما از چندتا تالار و ایوان که بگذرید می‌رسین به جذاب‌ترین جای قلعه یعنی ایوانی که منظره‌ای نفس‌گیر از تاج‌محل داره. منظره‌ای که برای من به شخصه هم با شکوه بود و هم غم‌انگیز. برای قلعه آگرا یک صبح تا ظهر کامل وقت بذارین و حسابی داخلش بگردین. به سنجاب‌هاش غذا بدین و از فضا لذت ببرین. یه تجربه‌ی بی نظیر و منحصر‌به‌فرد هست که فقط شما به عنوان یه فارسی زبان می‌تونید اون‌جا داشته باشید. سرتاسر بالای دروازه‌ها و دیوارها شعرهایی در وصف قلعه و شاه‌جهان و باقی پادشاهان به زبان فارسی نوشته شده که فقط شما می‌تونید بخونیدشون. برای اون دوستانی که فکر می‌کنن ما نژادپرستیم بگم که قرن‌ها زبان دیوانی و رسمی هند پارسی بوده.

 

موسیقی

 

بهترین زمان بازدید از تاج محل چه وقتیه؟

کیمیا: وقتشه بریم سراغ معروف‌ترین جاذبه‌ی آگرا یعنی تاج‌محل.

از هتل ما پیاده می‌شد رفت سمت تاج‌محل. صف ورود به تاج محل نسبتا طولانی بود و بعد از خرید ورودیه هزار روپی که به نسبت ورودیه‌های هند واقعا گرونه و عبور از صف طولانی بازرسی بدنی و وسایل، بالاخره وارد محوطه تاج‌محل شدیم. اگر صادقانه بخوام بگم بعد از عبور از دالون‌های مسجد و دیدن سقف و در و دیوارش همه‌مون متعجب مونده بودیم که همین؟

 

سالار: به همین راحتی همین؟ تاج‌محل از اون جاهاییه که ساعت‌ها باید توش بچرخین و هضمش کنین.

اما قبلش می‌خوام یه تجربه‌ی ناب دیگه رو باهاتون تقسیم کنم. آگرا یه منطقه داره به نام صدار‌بازار که بازار سنتی شهر اونجاست. ما رفتیم تا توی کوچه پس کوچه‌های بازار جولون بدیم. اونجا می‌تونید کلی مغازه رنگارنگ و جذاب ببینید که پارچه‌های ساری هندی رو می‌فروشن. سنت ساری‌فروشی‌های آگرا خیلی جذابه. فروشنده‌ها چهارزانو می‌شینن جلوتون و هر پارچه‌ای رو که شما انتخاب کنید با یه حرکت استادانه و مواج پهن می‌کنن جلوتون. اونجا بود که دخترهای گروه ما دلشون رفت و ساری خریدن و بعد ساری‌ها رو پوشیدند و رفتیم تاج‌محل. تجربه‌ی چرخیدن با اون لباس توی مهم‌ترین جاذبه‌ی هند واقعا تکرار نشدنیه.

 

موسیقی

 

سالار: برای ورود به تاج محل سه تا در وجود داره. اما من توصیه می‌کنم که از در شرقی برین. بلیت فروشی در شرقی چندصد متر قبل از ورودی اصلیه. به همین خاطر معمولا بسیار خلوت‌تر از درهای جنوبی و غربیه. بلیتتون رو که گرفتین حتما با مسئول اون‌جا وسایلتون رو چک کنید که اجازه دارین ببرین تو یا نه.

 

کیمیا: تاج‌محل یکی از نمونه‌های معماری باغ ایرانیه. داستانش رو شاید شنیده باشید که شاه‌جهان این‌جا رو به عنوان آرامگاهی برای ملکه‌ی ایرانی دوست داشتنیش یعنی ممتازمحل ساخته که موقع تولد چهاردهمین فرزندشون (بله درسته چهاردهمین) از دنیا می‌ره. ساخت بنای اولیه حدود 11 سال طول می‌کشه اما تکمیل کل مجموعه در حدود 21 سال ادامه داشته. به پول امروز چیزی بیش‌تر از 800 میلیون دلار هزینه‌ی این بنا شده. به همین دلیل و شاید به دلیل شایعه‌ای که امروزه هست که قصد داشته بدل سیاه رنگ اون رو هم اون سمت رودخونه جمونا بسازه، پسرش اورنگ‌زیب بر علیه شاه شورش می‌کنه و اون رو تا آخر عمرش در قلعه آگرا زندانی می‌کنه. دلیلی که سالار گفت منظره تاج محل از قلعه غم‌انگیزه هم همینه. چون در تمام 8 سال پایانی عمرش، اون منظره تنها چیزی بوده که شاه‌جهان از تاج محل نصیبش شده.

 

موسیقی

 

سالار: تاج‌محل هم مثل هر بنایی دیگه است و نیست. جزئیات معماری و اون سنگ‌های مرمر سفید شما رو ساعت‌ها محو خودش می‌کنه. داخل بنا و زیر گنبد اصلی قبر ممتاز‌محل و خود شاه‌جهان قرار گرفته. این روزها به دلیل ازدحام زیاد گردشگرها خیلی نمی‌تونین توی محوطه‌ی داخلی بمونین چون شما رو هدایت می‌کنند که در یک مسیر مشخص حرکت کنید و از اون سمت بیرون برید. اما تمام شکوه تاج‌محل به منظره‌ی باغ بیرونشه. این‌که شما ساعت‌ها دور این بنای عظیم قدم بزنید و در حیرت بمونید که عشق چه شاهکارهایی می‌تونه خلق کنه.

 

موسیقی

 

کیمیا: بناهای تاریخی جیپور به نسبت آگرا و دهلی از قدمت کم‌تری برخوردارن و مثلا وقتی داری جلوی هوا‌محل قدم می‌زنی انگار داری به یه ساختمون کپی نگاه می‌کنی.

سالار: ببین من به خاطر همین چیزهایی که شنیده بودم و محدود بودن وقتم جیپور نرفتم.

کیمیا: راستش خیلی چیزی رو هم از دست ندادی. اگر دهلی و آگرا رو خوب ببینید، می‌تونید از جیپور چشم‌پوشی کنید چون قیمت‌ها هم به نسبت اون دوتا شهر خیلی بالاتره. مگه اینکه بخواین برین رانتامبور به ملاقات ببرهای هندی که بحثش مفصله و بعدها می‌آیم سراغش.

 

موسیقی

 

کیمیا: برای من هند از اون جاهاییه که مرور خاطراتش خیلی شیرین‌تر از لحظاتیه که اونجا داشتم تجربه‌ش می‌کردم.

 

سالار: آره ولی با تمام اون سختی‌ها، بعد از سه سال که از سفرم می‌گذره هنور هم گاهی می‌رم سراغ عودهام و یه دونه از عودهایی رو که همراهم آوردم روشن می‌کنم و غرق می‌شم در خاطرات سفر به هند.

 

پیاده‌سازی متن: عطیه علافی